Παρασκευή, Ιουνίου 20, 2008

Ερωτευμένα Τούβλα

Ώρα 11:30, λίγο πιο πέρα από το σπίτι της.

-Θα πας τελικά;
-Δεν παίζει αλλά θα τις πω να κατέβει λίγο.
-Δεν παίζει.
-Η ελπίδα πεθαίνει δύσκολα.
---------------------------------------------------
-Δε φεύγει η μάνα μου ρε γαμώτο, δε γίνεται...
-Πες ότι πας για κάρτα και βγες για πέντε λεπτά, να σε αγκαλιάσω μια φορά μόνο...
-Δε θα με αφήσει τέτοια ώρα, με τίποτα...
---------------------------------------------------
-Μάντης είσαι;
-Όχι, απλά σκέφτομαι λογικά
(Αναπάντητη)


Πού είναι το τόσο παράλογο στο να κατέβει ένας άνθρωπος πέντε λεπτά να πάει μέχρι το περίπτερο και για όνομα, πόσο αργά είναι εντεκάμιση η ώρα;
Γαμώ τα σάπια μυαλά της επαρχίας μου...
Μου λείπεις ρε μωρό :(

(Για δες όμως που κατέληξε διαφθορέας αθώων κορασίδων ο αρχιφλώρος... ^^)

2 σχόλια:

fvasileiou είπε...

Είναι από τα πιο τρυφερά κείμενα που έχω διαβάσει. Και προκαλεί και ένα χαμόγελο, λίγο νοσταλγικό, λίγο κάτι άλλο -αν βέβαια έχεις χρόνια που πέρασες από αυτό το λούκι...

kostas-slash είπε...

bebaia agapite, paizei kai ena allo senario.toulaxiston emena mou exei tixei. Einai enas eukolos tropos na sou pei oti ... den thelw!

eXTReMe Tracker