Δεν βρίσκω τίτλο...

Τελικά, όχι μόνο άσπρη μέρα δεν θα δούμε, αλλά ούτε ΚΑΝ γκρι!!! Η μια αναποδιά μετά την άλλη έρχεται...

Nocturne

Σχετικά πρόσφατη διασκευή ενός θεϊκού τραγουδιού από τους ίδιους τους δημιουργούς

Enjoy =)

Γαμώτο.

Όλα στραβά πάνε.

Θα δούμε καμια άσπρη μέρα;

J'y suis jamais alle - Yann Tiersen

Ραντεβού την Κυριακή στο Fuzz με τον εν λόγω κύριο ;)

Όχι, δεν θέλω και να θέλω δεν θα το κάνω γιατί δε θέλω!!

Ναι, θέλω να σε πάρω τηλέφωνο και να σε σκυλοβρίσω.
Όχι, το φταίξιμο δεν είναι δικό μου.
Το φταίξιμο είναι δικό σου, που δε μπορείς να καταλάβεις, μα τω Θεώ.
Μπορείς να μη μου μιλάς αν θες. Ξέρουμε όμως ότι δεν είναι για πολύ.
Ένας από τους δυο πάντα λυγίζει(συνήθως εγώ, αλλά γιατί; Αφού εσύ φταις κάααθε φορά).
Γιατί ξέρεις πως δεν υπάρχει παράλληλο σύμπαν που εμείς οι δύο δεν κρατάμε επαφή.
Κι όχι τίποτα άλλο, τη βλακεία σου την πλήρωσε ο bro που με κουβαλούσε σπίτι αξημέρωτα και λιώμα. Κι έκανε ψοφόκρυο. Χρωστάς δύο συγγνώμες, να το ξέρεις. Κι όχι άλλα "σ'αγαπώ" σε ανύποπτο χρόνο, πλιζ. Τα σιχαίνομαι...

Στα 20

Παρασκευή 10 το βράδυ, Πανεπιστήμιο περιμένοντας λεωφορείο να γυρίσω σπίτι.

Έχει βάλει ξαφνικά απίστευτο κρύο και κάθομαι στη στάση με τα ακουστικά, ξεπαγιάζοντας. (Ευτυχώς μου'χε κόψει και φεύγοντας από το σπίτι το μεσημέρι είχα πάρει μαζί μια πασμίνα την οποία πέρασα στο λαιμό μου :P)

Εκεί λοιπόν που άκουγα χαμένη στις σκέψεις μου Nick Cave, με πλησιάζει μια τύπισσα.
(Την είχα σταμπάρει που μιλούσε πόση ώρα με κάτι κοπέλες πιο πέρα). Αρχίζει να μιλάει και δεν την ακούω, της κάνω νόημα να περιμένει να βγάλω τα ακουστικά. Τα βγάζω. Ξαναρχίζει να μιλάει. Εξακολουθώ να μην ακούω. Της λέω να μιλήσει λίγο πιο δυνατά και δυναμώνει ελάχιστα τον τόνο της φωνής της. Πιάνω κάτι ψιλά απ'όσα λέει(είχε και κίνηση και φυσούσε).

- Δεν έχω πού να μείνω... κουρασμένη... 1 ευρώ...

Τρώω φλασιά και θυμάμαι ότι έχω ακριβώς 1 ευρώ στην τσέπη από κάτι ρέστα. Χαμογελάω ανεπαίσθητα και αφηρημένα. Της το δίνω.

-Ευχαριστώ πάρα πολύ...
Κοντοστέκεται, με κοιτάει ερευνητικά.

-Τελικά εσείς είστε η μόνη ηλικία που έχετε κατανόηση...

- Έτσι θέλω να πιστεύω, της λέω.

-Σ'ευχαριστώ και πάλι, να'σαι πάντα καλά...
-Να προσέχεις...Καληνύχτα.

Κάνει να προχωρήσει, ξαναγυρνάει.

-Να σε ρωτήσω κάτι;
-Πες μου.
-Αυτές τις μπότες πόσο τις πήρες;

Μαγκώνομαι, 160 ευρώ τις είχα πάρει ρε γαμώτο, τι να της πω;;;

-Δεν ξέρω καλή μου, δώρο μου τις έκαναν...
-Ααα... γιατί ψάχνω κι εγώ τίποτα μπότες, καλές και όσο γίνεται φθηνές...
-Συγγνώμη, αλλά δεν έχω ιδέα...
-Εντάξει, σ'ευχαριστώ και πάλι! Μου χαμογελάει.

Και ξαφνικά κάνω μια γρήγορη ανασκόπηση στη μνήμη μου. Η τύπισσα πρέπει να είναι η ίδια που με τον Sunflyer είχαμε πετύχει τον Ιούλιο στο ίδιο σημείο και ζητούσε ψιλά για να φάει...
Τότε μου είχε πει "να προσέχω την τσάντα μου και να την κρατάω σφιχτά γιατί δεν μπορώ να φανταστώ τι γίνεται..."

Ο Sunflyer της είχε δώσει τα ψιλά που ζητούσε τότε.

Εδώ

Γιατί ακόμα κι έτσι η ευτυχία μας να κρέμεται από μια κλωστή;

I hate days like these...

Βρέχει. Από το Σάββατο κοντεύουμε να πνιγούμε. We're sinking in the rain.
Παρ'όλο που σιχαίνομαι τη βροχή, χθες κάποια στιγμή που κοίταξα τον ουρανό με γοήτευσε. Τα σύννεφα είχαν ανοίξει λίγο και φαινόταν ένα γαλάζιο κομμάτι ουρανού... Και σε συνδυασμό με τη μυρωδιά της βροχής και την ησυχία που επικρατούσε ήταν όμορφο...

Δε χανόμαστε ρε

- Λοιπόν θα τα πούμε, ε ;
-Ναι ρε, δε χανόμαστε...

Κι όμως, τελικά πόσοι δεν χαθήκαν... ;

Βράδυ στο παγκάκι

-Πάμε στο περίπτερο να πάρουμε καμιά μπύρα;
-Πάτε ρε παιδιά και φέρτε μου και μένα μία... :)
-Σταδιάλα ρε :Ρ


-Θενκς! Εσύ δεν πήρες τελικά;
-Όχι, δεν είχε McFarland.
:DDDD