Φτου σας

Ίχνος ντροπής δεν έχουν τελικά οι πολιτικοί. Φτου και ξανά φτου. Πήγα σε ένα μνημόσυνο σήμερα και έφριξα. Παρέστη σύσσωμος ο τοπικός πολιτικός κόσμος (υποψήφιοι νομάρχες, δήμαρχοι και σύμβουλοι). Όλοι με το ίδιο ψεύτικο θλιμμένο ύφος, που άλλαζε βέβαια σε εξίσου ψεύτικο χαμόγελο για να χαιρετήσουν. Έχουν αρκετές άλλες ευκαιρίες για ψηφοθηρία, δεν μπορούν να σεβαστούν τίποτα πια; Και όχι μόνο αυτοί, αλλά και όλοι οι συγγενείς τους, με τη χειραψία ξεκίναγαν τον ηχογραφημένο λόγο. Έλεος... Φτου και ξανά φτού σας.
Υ.Γ.:Κωλοΐωση...

Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο

Το Λύκειο χρειάστηκε μόλις μία βδομάδα για να επιτελέσει το σκοπό του: να μου αφαιρέσει κάθε ίχνος δημιουργικότητας και φαντασίας. Όλο γράφω και σβήνω posts και κανένα δε μου βγαίνει. Για να δούμε μήπως αυτό θα είναι και το τυχερό.
Συμμαθητές: Είμαι ο μόνος που χωρίστηκα από την παρέα μου από πέρυσι. Δεν πρέπει να τους έλειψα και πολύ, αλλά τέσπα. Κατά τα άλλα νορμάλ πράγματα. Κανα-δυο αξιόλογα άτομα, ως εκεί.
Καθηγητές: Κανα-δυο αξιόλογοι κι εκεί (μαθηματικός 1, χημικός). Κανα-δυο που δε θέλω να τους βλέπω στα μάτια μου (θεολόγος [γυναίκα], μαθηματικός 2, διευθυντής). Οι περισσότεροι ένας απέραντος βούρκος μετριότητας.
Κτήριο: Τρία ωραιότατα εργαστήρια φυσικοχημείας. Ενάμιση διαλυμένο εργαστήριο πληροφορικής αγορασμένο την προηγούμενη δεκαετία. Πολύ στριμωγμένο. Το καπνιστήριο ευτυχώς σε σημείο που δεν ενοχλεί.

Γενικές παρατηρήσεις:
1) Είμαστε από τους ελάχιστους που έχουμε πάρει (σχεδόν) όλα τα βιβλία και κάνουμε ήδη εφτάωρα.
2)Αυτή τη βδομάδα θα γράψουμε σε όλα τα "σημαντικά" μαθήματα "διαγνωστικά τεστ", για να εξετάσουν την πορεία μας. Πούτσες ταραμοσαλάτα.
3)Σήμερα υπήρχε μόνο ένα μάθημα το οποίο δεν περίμενα με τρόμο (Χημεία). Αύριο δεν υπάρχει κανένα. Fuck.
4)Τα ρολόγια έχουν κολλήσει. Με UHU Stick ("γερά κολλάει, UHU Stick γιατί σου πάει" που έλεγε και εκνευριστικό πιτσιρίκι στην τηλεόραση).

Ούτε αυτό το ποστ ήταν δημιουργικό. Καλύτερο από τα άλλα πάντως.

Απαγορευμένες ευχές

Θα πέσει κράξιμο σε:

• Όποιον αφήσει comment με "καλό χε***να". Για όνομα του Θεού/Αλλάχ/Βραχμαπούτρα/Anonymous, ακόμα στο Σεπτέμβριο είμαστε. Ούτε ψιχάλα δεν έχουμε δει. Έλεος.
  
• Ούτε "τα κεφάλια μέσα" να μην πει κανείς. Θέλουν δε θέλουν, θα μπουν από μόνα τους. Μην τα ζαλίζετε.
  
• Εννοείται ΌΧΙ "καλή σχολική χρονιά". Κακή, ψυχρή κι ανάποδη θα είναι. Ας μην κοροϊδευόμαστε.

Κάθισα πριν λίγο και διάβασα κάμποσα παλιά post μου. Έτσι δηλαδή, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Δεν μπορώ και δε θέλω να πάω για ύπνο. Στη σκέψη και μόνο του σχολείου βγάζω κι άλλα σπυράκια. Δε θέλωωωωω. Πολύ γρήγορα πέρασε αυτό το καλοκαίρι. Άντε πάλι ρουτίνα τώρα...

Ο Μέρφι ήταν αισιόδοξος

"Όταν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει", ή αλλιώς Νόμος του Μέρφι. Σήμερα θα ασχοληθούμε με μια δευτερεύουσα διάταξή του: "όταν κάτι πάει καλά, είναι για να κάνει την κατάσταση χειρότερη".
Σήμερα το πρωί, ο πατέρας μου χρειάστηκε να πάει στο ταχυδρομείο. Ξεκίνησε δοκιμαστικά από το μεγάλο, όπου... βρήκε παρκάρισμα! Μέχρι να φτάσει εκεί όμως, το δεκαπεντάχρονο πλέον αυτοκίνητό μας είχε κατά την προσφιλή του συνήθεια αδειάσει το ψυγείο. Μπαίνοντας στο ταχυδρομείο, τον ενημερώνουν ότι έχει κλείσει ως προς την εξυπηρέτηση του κοινού και λειτουργεί μόνο ως αποθήκη. Βγαίνοντας (και σιχτιρίζοντας) διακρίνει (τι ευτυχία) μια βρύση στο απέναντι πεζοδρόμιο. Παίρνει ένα μπουκάλι, το γεμίζει νερό, ανοίγει το καπάκι του ψυγείου για να το γεμίσει και καίει όλο το δεξί του χέρι από το καυτό νερό...
Το απόγευμα αγγαρεύει φυσικά εμένα να πάω στο ταχυδρομείο. Μπαίνοντας παρατηρώ αμέσως δύο πράγματα:
1) Η ξινή έλειπε.
2)Η ουρά αποτελούνταν από ένα μόνο άτομο.
Πλησιάζοντας τα γκισέ, ανακάλυψα με φρίκη ότι ένας γέρος συζητούσε τα οικογενειακά του με μία εκ των υπαλλήλων. Όταν ο γέρος αποχώρησε (μετά από ένα σεβαστό χρονικό διάστημα), απορροφήθηκαν σε βαθιά ανάλυση των όσων είπε. Έφυγα ευχόμενος να πετυχαίνω την ξινή στο μέλλον.
Υ.Γ.: Και το RAM που αγόρασα γυρίζοντας για τους 2 μήνες δωρεάν σύνδεση δεν είχε μέσα κουπόνι! @@ ριγανάτα!Τελικά το βρήκα το κουπόνι. Όπως συνηθίζω να λέω αυτές τις μέρες: Είμαι κι εγώ πολύ μαλάκας ρε γαμώτο... :(

Στα μαγαζιά της Αθήνας δουλεύουν ξένοι!

Μάλλον είμαι πιο βλάχος από ότι θέλω να παραδεχτώ, αλλά τώρα το παρατήρησα και μου έκανε εντύπωση. Όχι όπως εδώ που για να σε προσλάβουν για οτιδήποτε (εκτός από καθαρίστρια) θέλουν πιστοποιητικό καθαρού ελληνικού αίματος μέχρι 10 γενιές πίσω.

Δε ζητάω πολλά...

Μόνο να βρίσκομαι σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της γήινης επιφάνειας, εκτός από τα λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα που καλύπτει αυτή η πόλη. Μόνο αυτό.

Είναι τόσο δύσκολο πια;

Χωρίς εσένα, η ζωή θα είναι...

Ένα βαρετό σερφάρισμα στο Internet (σαφώς)
Αποχαύνωση στον καναπέ (εννοείται)
Ζαμπόν δίχως λιπαρά
Περιοδικά και λόγια ντεκαφεϊνέ (βαθύτερο νόημα)
Πρωινό ξύπνημα χωρίς ενδιαφέρον (απολύτως κανένα)
Πράξεις υποκινούμενες μόνο από συμφέρον (αποκλειστικά)
Light αισθήματα και δημόσιες σχέσεις (στην κηδεία παρευρέθηκαν τοπικοί παράγοντες... ψεύτικοι όπως πάντα...)
Ειδύλλια του κώλου και υποσχέσεις
Ξενέρωτα ανέκδοτα και γέλια με προσπάθεια (καθημερινά)
Re-union party, καλλιστεία, bazzar
Συχνές επισκέψεις στο super market
Σακούλες γεμάτες με αυταπάτες (όχι ακόμα ακριβώς έτσι)
Βιταμίνες και τζιν σενγκ
Φιλοσοφία του Ζεν

(Γιατί όταν λείπεις εσύ...)
Μια χύμα κατάσταση...
Μια ηλίθια παράσταση...
Ένα reality show...

(Γι' αυτό...)
Δεν έχω τίποτα άλλο να πω...
Ένα μεγάλο κενό...
Ένα μηδενικό χωρίς εσένα...

(Ευσταθία, για όσους δεν ξέρουν. Αφιερώνω το τραγούδι σε πολλούς και σε πολλά.)
Κοιτάω από το παράθυρο. Βγαίνω στο μπαλκόνι. Ξαναμπαίνω μέσα. Ανοίγω τον υπολογιστή. Μηχανικό, απελπισμένο ψάξιμο. Κάτι να ασχοληθώ. Κάποιος να μιλήσω. Πιάνω το κινητό. Διαβάζω τα SMS. Μαχαίρι πρώτο. Μαχαίρι δεύτερο. Μαχαίρι τρίτο. Παρατάω το κινητό, σαν να με έκαψε.
(Ένα μεγάλο κενό...)
Σηκώνομαι. Κοιτάω γύρω μου και βλέπω μια φυλακή. Ξανακάθομαι, πιο απελπισμένος από πρώτα.
(Το κενό μεγαλώνει...)
Ψάχνω έναν τρόπο να κλείσω το ποστ. Γράφω-σβήνω, γράφω-σβήνω. Δεν πειράζει. Ας μην το κλείσω. Πειράζει;

Καρκίνος

Κάπου στα σαράντα της. Και έδειχνε πιο νέα. Πάρα πολύ καλός άνθρωπος. Πολύ δραστήρια. Της καρφώθηκε να πάρει το Proficiency που δεν πήρε όταν έπρεπε, και ξεκίνησε φροντιστήριο. Να μάθει Γερμανικά, και το έκανε. Δουλεύοντας οχτάωρο, με τρία παιδιά. Δε λύγισε. Δεν κουράστηκε. Δεν βαρέθηκε. Ως το τέλος δεν τα παράτησε. Πάντα χαμογελαστή και ευγενική, για όλα...
Ύπουλο πράγμα ο καρκίνος. Ξαφνικός. Δεν κάνει διακρίσεις. Χτυπάει παντού.

-Τι κάνει η μάνα σου;
-Καλύτερα, είναι πολύ αισιόδοξη.
Ως το τέλος αισιόδοξη...

Την είδα πριν λίγο καιρό στο δρόμο. Εμφανώς ταλαιπωρημένη και κουρασμένη, πάντα χαμογελαστή.

Μέχρι σήμερα το πρωί.

-Σου έχω πολύ δυσάρεστα νέα...
-Ό-ο...όχι...

Αντίο. Θα μας λείψεις.

Cinderella

Cinderella-HeartBreak Station

Waiting at the station
Tears filling up my eyes
Sometimes the pain you hide
Burns like a fire inside
Look out my window
Sometimes its hard to see
The things you want in life
Come and go so easily

She took the last train out of my heart ooo, ooo
She took the last train
And now I think Ill make a brand new start
She took the last train out of my heart

Watching the days go by
Thinking bout the plans we made
The days turn into years
Funny how they fade away
Sometimes I think of those days
Sometimes I just hide away
Waiting on that 9:20 train
Waiting on a memory

She took the last train out of my heart ooo, ooo
She took the last train
And now I think Ill make a brand new start
She took the last train out of my heart

My ladys on the fly and shes never coming back
My love is like a steam train rolling down the tracks yea, yea

She took the last train out of my heart ooo, ooo
She took the last train
And now I think Ill make a brand new start
She took the last train out of my heart

She took the last train ooo, out of my heart
She took the last train
And now I think Ill make a new start
Last train out of my heart

Fans των Cinderella υπαρχουν??
Αυτο το κομματι με εχει σημαδεψει προσωπικα!

Σκέψεις παιδιών...

Χτες πήγαμε στο χωριό του πατέρα μου. Δεκαπενταύγουστος χωρίς κινητό, Ίντερνετ και με καλή παρέα (τα πεντάχρονα ξαδέρφια μου). Τέσπα, με στείλανε βόλτα με τα μικρά, να τα πάω στην παιδική χαρά. Στο δρόμο, ρωτάει ο μικρός:
-Sunflyer, τον βρήκανε τον Άλεξ;
Παραλίγο να μου φύγει ο σκύλος.
-Πού έμαθες εσύ παιδί μου για τον Άλεξ;
-Το άκουσα στην τηλεόραση.
Σοκ.
-Ε... Όχι, δεν τον βρήκανε.
-Α... (Με απογοήτευση.) Έχω μεγάλη αγωνία αν θα τον βρούνε.
-Και για πες μου, τι ακριβώς ξέρεις εσύ για τον Άλεξ;
-Ήθελε να πάει κάπου και τον πιάσανε κάτι συμμαθητές του που ήτανε παλιόπαιδα και τον χτυπήσανε πολύ και τον σκοτώσανε.
-...
-Αυτούς που τον σκοτώσανε, τι θα τους κάνουν;
-Θα τους βάλουν στη φυλακή.
-Α... (Με απογοήτευση). Κανονικά πρέπει να τους σκοτώσουν. Ήταν πάρα πολύ κακό αυτό που κάνανε.
-Ναι, ίσως, αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι πολύ κακό δεν τον σκοτώνουν, τον βάζουν όμως φυλακή, μπορεί και για όλη του τη ζωή.
-Θα έπρεπε να τον σκοτώνουν όμως, ε;
-Ίσως...
Τι ακριβώς κατάλαβε από όσα είπαμε, δεν μπορώ να το ξέρω...



Αγαπητοί κ.κ. δημοσιογράφοι...


Σκατά στα μούτρα σας.