Οδός Ονείρων

Ώρα 6 παρά κάτι. Από το μεσημέρι τα σύννεφα είχαν ένα πανέμορφο μπλε χρώμα. Να κάθεσαι να τα χαζεύεις. Μόλις είχα τελειώσει ένα παιχνίδι στο Age Of Empires, η πρώτη φορά εδώ και μήνες που είχα χαλαρώσει τόσο ώστε να αποφασίσω να παίξω. Κοίταξα έξω. Τα όμορφα μπλε σύννεφα είχαν σκοτεινιάσει, τέρμα στο βάθος όμως, πάνω από τα βουνά, υπήρχε ένα μικρό τετραγωνάκι φως. Αφαιρέθηκα... Βγήκα στο μπαλκόνι και πήρα μια βαθιά ανάσα. Παγωνιά. Χειμώνιασε. Ακριβώς κάτω από το τελευταίο φωτεινό κομμάτι ουρανού η κορυφή ήταν χιονισμένη...
Και από κάτω μου πέρασε ένα μηχανάκι με βγαλμένη την εξάτμιση.
Ε άιντε και γαμηθείτε ανάποδα, μπουρτζόβλαχοι.

Προτεραιότητες

"Το είχατε ήδη παρατραβήξει, καιρός ήτανε. Άντε, τα κεφάλια μέσα πάλι τώρα, συγκεντρωθείτε στα μαθήματά σας. Δεν είναι καιρός για χαβαλέ τώρα, καταλάβετέ το. Σε άλλους καιρούς ο χαβαλές."
Προφανώς ο εν λόγω καθηγητής είναι οπαδός του αγγλοσαξονικού μοντέλου. Τον χαβαλέ μας θα τον κάνουμε γυρνώντας αρχαιολογικούς χώρους ως συνταξιούχοι. Κρίμα να σπαταλάμε την εφηβεία μας.

Κάποια μέρα θα τα βροντήξω και θα πάω να βόσκω πρόβατα...

Καλός πολίτης

Μαθητής δημοσίου σχολείου:
-Άσε ρε, είμαι και στην επιτροπή κατάληψης και έχω πήξει κάθε μέρα μέσα.
Μαθητής ιδιωτικού σχολείου;
-Σόρι αλλά τι είναι επιτροπή; Πάω ιδιωτικό και δεν ξέρω από τέτοια.

Πηγαίνετε πελάτες μου στα ιδιωτικά να μάθετε γράμματα...

W.T.F.

"Οι καταλήψεις αποτελούν πλήγμα στο κύρος, στην αίγλη και στην αξιοπιστία των δημόσιων σχολείων" - Ανδρέας Λυκουρέτζος, υφυπουργός Παιδείας

ΤΙ ΔΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΟΛΟ ΠΙΝΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙΣ;

(Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην κάνω φέτος ποστ για τις καταλήψεις, δε με αφήνουνε να αγιάσω όμως...)

A storm in my teacup

If someone exaggerates a problem or makes a small problem seem far greater than it really is, then they are making a storm in a teacup; or so says the dictionary definition
I have always really liked that expression for some reason, yet I have always thought of it in a different way than the dictionaries do. I often think of myself and anyone in my vicinity as the teacup, and of myself glowing a fiery red and shaking and starting to sweat while my blood pressure skyrockets as the storm and then conclude: Wow, that must be one hell of a storm for anyone inside that teacup...

Δεν είμαι emo

Γιατί συνεχίζω να πηγαίνω στην κατάληψη αν είναι κάθε φορά να γυρνάω έτσι; Περνάω καλά λέω... Σίγουρα περνάω καλά, τότε όμως γιατί γυρνάω έτσι;
Ίσως επειδή καταλαβαίνω για άλλη μια φορά πόσο loser είμαι και συνειδητοποιώ ότι δεν πρόκειται ποτέ να βγάλω τόσα χρόνια ρετσινιάς από πάνω μου ούτε να αποκτήσω έστω και μια σταλιά αυτοπεποίθησης, σε όσες καταλήψεις και να πάω.
Ίσως και να φταίει ότι μου γυρνάνε τα άντερα όποτε τους βλέπω μαζί... Ίσα που την ξέρω, εκείνο το βράδυ την πρόσεξα για πρώτη φορά. Και ας την έχω ξαναδεί τόσες φορές να γελάει με την παρέα μου όταν κανένας τους δε μου δίνει σημασία... Ίσως φταίει το ότι εκείνος μου γύριζε ανέκαθεν τα άντερα. Who knows.
Οι παλιοί μας φίλοι, μην το πεις, για πάντα φύγαν... Και οι δύο έχουν βρει πιο cool παρέες από τους άλλους δύο. Όποτε προσπαθώ να το αναφέρω στον έναν από τους δύο η μόνιμη απάντηση είναι "δεν τον/την έχουμε ανάγκη"... Who gives a fuck about me needing both of you? Μην πεις όμως ότι δε σου έχω πει 142 φορές να βγούμε. Δεν πιστεύω ότι σε πέτυχαν τη μόνη μέρα που είχες όρεξη. Και αν θες να κολλάς σε όποιον μπορεί να σου δώσει ένα τσιγάρο, fine by me. Μην περιμένεις όμως να είμαι αιωνίως εκεί να κάθομαι να σας κοιτάω.
Μια χαρά δεν περνούσαμε σήμερα; Αλλά όχι, once again nobody gives a fuck about what I want. Πάμε να φύγουμε, πάμε να φυγουμε, πάμε να φύγουμε... Αν δεν είχα τη γαμημένη την αναπηρία δε θα με κούναγες με τίποτα. Και πάλι ίσως να μη με κούναγες αλλά με τα τεντωμένα μου νεύρα έτσι και διέκρινα μούτρα θα σε ξέχεζα και δεν ήθελα...
Ένα ιατρικό πρόβλημα είναι, όχι κάτι σοβαρό και αντιμετωπίζεται, αλλά νιώθω τελείως ανάπηρος... Δε θα στερηθείς τίποτα, είπε ο κωλογιατρός. Ε ναι ρε φίλε, αν ήμουνα κι εγώ 70 φυσικά και δε θα στερόμουνα τίποτα... Μου λείπει το μπάσκετ ρε γαμώτο. Η πρώτη φορά στη ζωή μου που πραγματικά μου άρεσε ένα άθλημα, που έπιανα τη μπάλα στα χέρια μου και δε φοβόμουνα μη γίνω ρεζίλι...
Δε βαριέσαι. Η εφηβική μου Αναγέννηση τελείωσε. Θα παραμείνω για πάντα ένας χοντρός outcast. Καιρό είχα άλλωστε να πάθω κατάθλιψη... Καθυστερημένη αυτή τη φορά... Καλώς μου ήρθες, μη φύγεις ποτέ από 'δω, να σκοτεινιάσεις ξανά το δικό μου ουρανό...

Συλλυπητήρια

Τι ηλίθια λέξη.
Τι συναίσθημα μπορείς να εκφράσεις με τη λέξη συλλυπητήρια;
Το "I'm sorry" μου βγαίνει πολύ πιο φυσικά αλλά δεν είναι κατάλληλο για την περίσταση...
Υπάρχει άλλος τρόπος στην καταπληκτική γλώσσα μας για να το πεις;
Συλλυπητήρια...
Σιχαίνομαι το κάθε γράμμα. Είναι δυνατόν στη χειρότερη στιγμή ενός ανθρώπου να χρησιμοποιείς αυτή τη λέξη; Είναι τόσο νεκρή, τόσο ψυχρή... Δε σημαίνει απολύτως τίποτα.
Ίσως εκφράζει τον περιπτερά της γειτονιάς, εμένα πάντως όχι.
I'm sorry ρε φίλε, I really am sorry...

Οι έγκλειστοι της Λέρου

(Βρήκα επιτέλους τίτλο!)

Περίπτωση Α: Ο ρομποτομαθηματικός
Fact 1: Κοιμάμαι μόνο σαββατοκύριακα. Κάθε μέρα τελειώνω το διάβασμα στη 1 το νωρίτερο.
Fact 2: Αυτές τις μέρες μας έχουνε ταράξει στα τεστ, σχολείο - φροντιστήριο.
Event: Μία μέρα, την προηγούμενη από την οποία είχα 3+1/2 ώρες φροντιστήριο και τέλειωνα στις 10, πήγα στο σχολείο χωρίς να έχω κάνει ασκήσεις μαθηματικών. Του το λέω. Χαμογελάει. Κάθομαι πιστεύοντας ότι τη γλίτωσα...
-Ακούστε κάτι παιδιά. Στην ηλικία σας δεν μπορείτε να ισχυρίζεστε ότι δεν προλαβαίνετε να κάνετε κάτι. Είστε υποχρεωμένοι να βάζετε το σχολείο ως πρώτη προτεραιότητα, άλλωστε είναι επιλογή σας να πηγαίνετε φροντιστήριο. Δεν με ενδιαφέρει πόσα μαθήματα είχατε χτες ή προχτές, για εμένα είναι σαν να μην πηγαίνετε πουθενά αλλού. Στην τελική κοιμηθείτε 2 αντί για 1. Τα δικά μου παιδιά ποτέ δεν πήγαν αδιάβαστα ούτε για ένα μάθημα στο σχολείο.
Σχόλιο: Καμία γλώσσα στον κόσμο δεν μπορεί να εκφράσει πόσο freakishly εκτός πραγματικότητας είναι τα προαναφερθέντα. Το αν είναι επιλογή μου να πηγαίνω φροντιστήριο το ξέρω πολύ καλύτερα από εσένα. Και αν τα παιδιά σου μπορούσαν ακόμα να λύνουν ασκήσεις στις 2 η ώρα το πρωί, εύχομαι να έχουν μετακομίσει στην Ισλανδία. Κάπου με ήλιο του μεσονυχτίου τέλος πάντων. Και αν πραγματικά πιστεύεις ότι κάθε μέρα ήξερες αν διάβασαν ή όχι, είσαι βαθιά νυχτωμένος.

(Σας προειδοποιώ ότι το μοτίβο "και τι με νοιάζει εμένα" θα φορεθεί πολύ στη συνέχεια... Για παιδαγωγούς μιλάμε άλλωστε...)

Περίπτωση Β: Η επικίνδυνη πληροφορικοτέτοια
Fact 1: To βιβλίο της Πληροφορικής είναι τεράστιο. Ντουβάρι ολόκληρο. Κάμποσες εκατοντάδες σελίδες Α4.
Fact 2: Έχω ήδη αλλάξει μια φορά τσάντα επειδή η παλιά σκίστηκε από το βάρος.
Event: Μετά από δύο βδομάδες που πηγαινοφέρναμε το βιβλίο χωρίς ποτέ να το ανοίξουμε, ένας-ένας αρχίσαμε να κόβουμε την κακιά συνήθεια. Μέχρι που μια προδότρα ένιωσε ενοχές...
-Κ-κ-κ-κυρία δεν έχω φέρει βιβλίο σήμερα.
-Γιατίίίί;
-Γιατί ήταν πολύ βαριά η τσάντα.
-Έτσι, ε; Βγάλτε όλοι τα βιβλία σας.
Δεν κουνιέται φύλλο.
-Επιτρέπονται αυτά τα πράγματα; Μεγάλα παιδιά δεν είστε; Είναι δικαιολογία το ότι ήταν πολύ βαριά η τσάντα; Τι με ενδιαφέρει εμένα η τσάντα σας; Είστε υποχρεωμένοι να φέρνετε τα βιβλία σας, τέλος.
Σχόλιο: Όταν πάθεις εσύ σκολίωση και σε βάλουνε σε κηδεμόνα θα σε βάλω κι εγώ να κουβαλάς τα βιβλία με το κιλό. Μαλακισμένη.

Περίπτωση Γ: Ο nerdy φιλόλογος
Fact: Στην τάξη του εν λόγω κοιμήθηκα χτες για πρώτη φορά στη ζωή μου. Όταν λέμε κοιμήθηκα, εννοούμε για πάνω από εικοσάλεπτο (είδα και όνειρο).
Event: Απόσπασμα από τη διδασκαλία του:
-Ο Παπαδιαμάντης παιδιά καταγόταν από τη Σκιάθο. Ίσως έχετε ακούσει ότι οι μεγάλοι, όταν αποφασίζουν να πάνε στη Σκιάθο λένε "Θα πάμε στη Σκιάθο, το νησί του Παπαδιαμάντη.
Σχόλιο: Δεν έτυχε, άκουσα όμως κάποιον που πήγαινε "στη Μύκονο, το νησί των ανεμόμυλων"...

Περίπτωση Δ: Ο killjoy φυσικός
Fact: Κι όμως ακόμα μερικοί από εμάς κυκλοφορούν με το χαμόγελο στα χείλη...
Event: Ο καημένος είχε ανεχτεί πολλά. Τα πράγματα όμως εκείνη τη μέρα είχαν φτάσει στο απροχώρητο. Δεν άντεξε και εξανέστη:
-Αμάν πια ρε παιδιά! Σταματήστε να χαμογελάτε! Τώρα κάνουμε μάθημα! Τα χαμόγελα στο διάλειμμα!
Σχόλιο: ...και γίνατε όλοι εσείς ρεζίλι, που σάπια έχετε μυαλά...

Αγαπώ όλο τον κόσμο

Ξεκίνησα να γράφω ένα ποστ με τίτλο "Fuck Emo". Έλεγε όμως πολλά για μένα και το έσβησα.
Ξεκίνησα να γράφω ένα ποστ για τους ηλίθιους καθηγητές μου. Έχω γραψει ομως τόσα τέτοια που δεν έβρισκα τίτλο και το έσβησα κι αυτό.
Οπότε από το να μη γράψω τίποτα θα γράψω κάτι...
Με έφερε στα όριά μου σήμερα η πουτάνα. Πραγματικά. Είχα αρχίσει να κόβω μπουνιές στο θρανίο. Δυνατές. Έτσι και με καταλάβαινε και άνοιγε το βρωμόστομά της να μου απευθυνθεί θα άνοιγε ο οχετός και δε θα την ξέπλενε τίποτα. Δεν άκουσε όμως η ηλίθια. Τι πάει να πει δε σε νοιάζει; Δουλειά σου είναι να σε νοιάζει. Αν κάπου στον πολιτισμένο κόσμο έβγαζα στο Ίντερνετ τη σκατόφατσά σου να λέει σε 25 μαθητές ότι "δε σε νοιάζει" πόσο θα την κράταγες την καρέκλα σου νομίζεις; Στ' αρχίδια μου τι θες. Την επόμενη φορά θα σου εξηγήσω εντελώς πολιτισμένα τι συμβαίνει και ότι ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ ΜΩΡΗ ΚΑΡΙΟΛΑ, ΕΣΥ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΕΠΙΚΑΛΕΙΣΑΙ, και αν έχεις ακόμα τα μούτρα να μου βάλεις απουσία να σου υποκλιθώ. Μαλακισμένη.
Εσένα πάλι να μη σε πιάσω στο στόμα μου. Να χαρώ εγώ φίλους ρεεεεεεεεεεεεεεεεε! Μπράβο στο μαλάκα που σε πήρε και τηλέφωνο... Γιατί δεν το σήκωνες άραγε; Ε; Είχες κάτι να πεις ή την κάρτα μου θα χάλαγα; Αν με σκέφτεσαι τόσο πολύ ξαφνικά τι να πω, συγκινήθηκα... Αν με σκεφτόσουνα 5 λεπτά νωρίτερα βέβαια δε θα φτάναμε εδώ! Αλλά που να πάρεις τα πόδια σου βρε παιδί μου, ήσουνα και κουρασμένο... Όχι ότι εγώ την περασμένη Παρασκευή και την προπερασμένη Παρασκευή και την προπροπερασμένη Παρασκευή δεν ήμουνα, αλλά είπαμε, εγώ είμαι μαλάκας, έτσι ξεφτέρι μου;
Εσείς οι δύο δε φταίτε, φταίω εγώ που σας ανέχομαι! Όταν σας λέω ότι θέλω να ηρεμήσω εσείς πως το καταλαβαίνετε; Στα γενέθλιά σας θα σας πάρω λεξικά. Εσείς μπορεί να ηρεμείτε κλαίγοντας και ουρλιάζοντας για σοβαρά πράγματα όπως "αυτή είναι η δική μου καρέκλααααααααααααααααααα" και "αφού είχαμε μόνο μια φέτα ψωμί γιατί δε μου άφησες τη μισή; Ουααααααααααααααααααααααααααα" αλλά τα 5χρονα στο ΚΤΕΛ που συμπεριφερόντουσαν έτσι ακριβώς σταμάτησα να τα θεωρώ αστεία όταν αναγνώρισα κάτι οικείο στο απελπισμένο βλέμμα της μεγάλης αδερφής τους. ΣΚΑΣΤΕ ΤΩΡΑ.
Λοιπόν οι καλύτερος τρόπος να φιμώσεις μια ιντερνετική φωνή, είναι να χαλάσεις το πληκτρολόγιο που χρησιμοποιεί. Συνιστάται η κόλλησή του στην επιφάνεια του γραφείου, για την αποφυγή εκσφενδονισμού. Το δικό μου πάντως όταν το βαράς κάνει ωραία γκελ.

Μάλλον καλύτερα να μην έγραφα τίποτα. Θα γλίτωνε και το πληκτρολόγιο μερικά χτυπήματα. Και αυτή ακριβώς η πρόταση είναι η τέταρτη και τελευταία προσπάθεια να γράψω κάτι για το τέλος. Βαρέθηκα.

Εμπρός της γης οι κολασμένοι

Δουλεύω κατά μέσο όρο 15 ώρες το 24ωρο, ασταμάτητα σχεδόν από τις 8 το πρωί μέχρι συνήθως τα μεσάνυχτα, με μικρά διαλείμματα για φαγητό και άμα λάχει λίγη ξεκούραση, πάντα στα κρυφά όμως (όπως τώρα ας πούμε) και φυσικά χωρίς λεφτά. Μιλάω με τον κολλητό μου 1-2 φορές τη μέρα στα πεταχτά, για να μη συζητήσω καν για τις εξ αποστάσεως φιλίες μου, ενώ περιτριγυρίζομαι συνέχεια από ανθρώπους που μου είναι (συνήθως) αδιάφοροι και δεν εμπιστεύομαι. Η αξιωματική αντιπολίτευση γίνεται κομμάτια και στη Βιρμανία η δικτατορία άρχισε να σκοτώνει κόσμο στο δρόμο κι εγώ όλα αυτά τα έμαθα σήμερα (που κατάφερα να ακούσω στα κρυφά Λονδίνο -εεεε να ανοίξω υπολογιστή) και άρχισα ξαφνικά να συνειδητοποιώ τα χάλια μου. Η αλήθεια είναι ότι τόσες μέρες που δεν προλάβαινα να σκεφτώ τίποτα δεν ήμουνα ακριβώς χαρούμενος, πάντως ήμουνα ήρεμος... Ασυνήθιστα ήρεμος... Μήπως να αρχίσω να ξανασκέφτομαι τις βλακείες περί ελεύθερης σκέψης;

Όχι αγαπητοί αναγνώστες, δεν είμαι εργάτης σε γιγάντια κινέζικη βιομηχανία, αλλά αισίως 16χρονος μαθητής Λυκείου.

Απορία μικρού αδερφού: Γιατί ο Καραμανλής δεν βάζει να κλείσουν την Ελληνοφρένεια;
Απάντηση ηλίθια ρομαντικού δημοκράτη υποφαινόμενου: Μα δεν μπορεί, δεν έχει το δικαίωμα.
Απορία μικρού αδερφού: Ε; Γιατί;

Ένα ολοκληρωτικό καθεστώς σε μια μικρή, ασήμαντη χώρα στα νότια Βαλκάνια; Έφτασεεε...