Ότι θυμούνται χαίρονται

Αργούν να πάρουν μπρος εδώ πέρα. Τα σχολεία ενώ χτες ήταν ανοιχτά κανονικά, σήμερα θα είναι κλειστά τις 2 πρώτες ώρες, ενώ έξω έχει ήλιο και φυσιολογική θερμοκρασία. Όχι ότι με χαλάει δηλαδή, αλλά είναι κουφό... Εντωμεταξύ δεν αποκλείεται να μας πάνε στο γραφείο γιατί τελικά χτες πήγανε σχεδόν όλοι μετά και αν θυμηθεί η υποδιευθύντρια ότι μας είδε το πρωί... Αλλά δε βαριέσαι, άξιζε τον κόπο.

Βόλτες στο χιόνι

Χτες χιόνιζε ολη μέρα και ελπίζαμε να μην κάνουμε σχολείο σήμερα. Δεν το έγραψα χτες για να μην το γρουσουζέψω... Τελικά όμως κάποιος άλλος το γρουσούζεψε και δεν το έστρωσε καθόλου στο κέντρο. Καθώς λοιπόν ο νομάρχης ανησυχεί για το χιόνι μόνο όταν το στρώσει μπροστά στην πόρτα του, βρεθήκαμε να κοιτάμε από τα παράθυρα του σχολείου το ωραιότατο χιόνι απ' έξω... Ευτυχώς όχι για πολύ. Έφυγα πριν τελειώσει η πρώτη ώρα μαζί με άλλους έξι. Πήγαμε και ανεβήκαμε σε ένα λόφο στην άκρη της "πόλης"... Δηλαδή κανονικά σκαρφαλώναμε μέσα στο χιόνι. Ποτέ δεν τα κατάφερα σε αυτού του είδους τις δραστηριότητες αλλά εντάξει, φτάσαμε μέχρι πάνω και περάσαμε πολύ ωραία, ενώ οι άλλοι που είχαν μείνει πίσω κάνανε το χειρότερο πρόγραμμα της βδομάδας. Πριν λίγο γύρισα σπίτι και είχα γίνει μούσκεμα, θα φωνάζει πάλι η μάνα μου αλλά δε με νοιάζει.

Υ.Γ.: Στο ραδιόφωνο σήμερα άκουσα κάτι σωστό επιτέλους και χάρηκα: "Τελικά για να δούμε αυτή την τσιμεντούπολη όμορφη, πρέπει να χιονίσει"...

Πιο φάλτσος δε γίνεται

Ένα σύντομο ποστ γιατί βαριέμαι... Πριν λίγο ο αδερφός μου προσπαθούσε να παίξει φυσαρμόνικα, έτσι για την πλάκα του. Ε, λοιπόν, με κάθε νότα ο σκύλος κλαψούριζε! :Ρ

Περί ορέξεως...

Διάλογος σήμερα στη Μουσική που ακούγαμε την 9η του Μπετόβεν... Λέω στο διπλανό μου:
-Καλα, πώς τα ακούγανε αυτά τότε;
-Έλα ντε. Δεν ακούγονται με τίποτα. Δεν παίρνουμε καμιά Βανδή να ακούσουμε...
-Βασικά εγώ αναρωτιέμαι και πώς ακούτε εσείς αυτά.
-Γιατι, εσύ δεν τα ακούς;
-Όχι...
-Καλά και τι ακούς; (Δεν υπάρχει άλλο είδος φαίνεται.)
-Κυρίως ξένα.
-Α, σαν τους Beatles;
-Όχι και τόσο, οι Beatles ειναι παλιοί. Εγώ ακούω π.χ. (του λέω μερικά ονόματα)
-Ναι, ακούς κι εσύ αυτά που ακούνε οι γέροι (Ξέρετε εσείς κανένα γέρο να ακούει Nightwish και Green Day;)
-Όχι και γέροι. Πολλοί στην ηλικία μας τα ακούνε αυτά.
-(Ειρωνικά) Πουν' τοι;
-Εδώ πολύ λίγοι, αλλά στην Αθήνα πολλοί
-Α, καλά, κάνε κι εσύ ότι κάνουν στην Αθήνα
-Γιατί, τι πρόβλημα υπάρχει; (Έτοιμος να αρπαχτώ)
-Στην Αθήνα ζούνε μέσα στην κλεισούρα (ενώ εμέις στα πράσινα λιβάδια και είμαστε περήφανοι γι' αυτό)
-Κάνεις λάθος κι εκτός αυτού, εδώ είναι όλοι βλάχοι και κουτσομπόληδες
-Πρώτον καλύτερα βλάχος παρά μαλάκας και δεύτερον τι πειράζει το κουτσομπολιό; Κι εγώ κουτσομπολεύω και μου αρέσει.

...

Κωλοπετεινίτσας συνέχεια

Σήμερα ενώ γυρνούσα από το φροντιστήριο συνάντησα στο δρόμο την αγγλικού από το παλιό μου σχολείο (μια βλαμμένη), που ήταν στο αυτοκίνητό της. Για κακή μου τύχη ο δρόμος ήταν άδειος, οπότε κατέβασε το παράθυρο και με κοίταξε ψυχρά. "Πως τα πάς;" μου λέει. "Μια χαρα, εσεις". "Τι μου λέει η (το όνομα της γνωστής αγγλικού από το φροντιστήριο) ότι λες άσχημα πράγματα για μενα;" Μένω μαλάκας. "Τι εννοείτε;" "Λες ότι είμαι κακιά, ότι δε σας έκανα μάθημα, κλπ". Εγώ εντωμεταξύ δεν είχα πει ούτε τα μισά απ' αυτά που μου αράδιαζε, και σίγουρα όχι σ' αυτή απ' το φροντιστήριο. Δε σταματάει ποτέ να κουτσομπολεύει; Ήρθε κι ένας καημένος από πίσω με τη μηχανή και περίμενε και η άλλη να μου λέει τα πράγματα για τα οποία την κατηγορούσα. Εγώ αρνιόμουνα φυσικά ότι το έκανα... Δεν ξέρω αν με πίστεψε και ούτε με νοιάζει καθόλου. Αλλά τέσπα. Τσαντίστηκα πάλι.

Γιατί να του το πώ;

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα που επιστρέψαμε κανονικά στο σχολείο. Η Παρασκευή ήταν ανάμεσα σε δύο τριήμερα, οπότε δεν κάναμε και τίποτα. Χτες βέβαια το σχολείο πήγε εκκλησία και από εκεί ξεκίνησε το θέμα... Πολλοί (κι εγώ μαζί) δεν πήγαν. Σήμερα λοιπόν ο (θεολόγος) διευθυντής μας ήταν νευριασμένος. Και πρώτα πρώτα πήγε να διαμαρτυρηθεί στον πρόεδρο, που είναι στο τμήμα μου. Μπαίνει λοιπόν τη δεύτερη ώρα και του λέει "Πού ήσουνα χτες;" Ο άλλος εδώ που τα λέμε πήγαινε γυρεύοντας και είπε "Πού ήμουνα;". Ο διευθυντής τα πήρε αμέσως και έβαλε τις φωνές. Φώναξε λίγο και βγήκε έξω. Μετά από μισό λεπτό ξαναμπήκε πιο ήρεμος... Και είπε ότι σέβεται πλήρως τη θρησκευτική ανεξαρτησία μας και "μακριά από αυτόν" να μας αναγκάσει να πάμε εκκλησία και γενικώς να συμμετάσχουμε σε θρησκευτικές εκδηλώσεις. Αλλά να μην του λέμε δικαιολογίες. Τότε γυρνάει στον πρόεδρο και του λέει "μην ντρέπεσαι, πες ότι εσύ και οι γονείς σου δεν πιστεύετε στο Χριστό"... Εκεί λοιπόν έγινε χαμός. Ενώ πριν τον ακούγαμε να λέει ότι θέλει, με το που το είπε αυτό όλοι ξεσηκώθηκαν να τον υπερασπιστούν. Δηλαδή του επιτρέπουμε να μας βρίζει όσο θέλει, αλλά όχι να αμφισβητεί την... αφοσίωσή μας στον Κύριο; Εγώ για τον εαυτό μου τα έχω πει σε άλλο ποστ, αλλά εκείνη την ώρα τα πήρα, πρώτον επειδή εκεί θυμήθηκαν να διαμαρτυρηθούν και δεύτερον για τον διευθυντή. Με ποιο δικαίωμα απαιτεί να του πώ αν και σε ποιον πιστεύω; Γιατί να του το πώ; Και εκτός αυτού, ακόμα και αν ήμουνα σίγουρος για το θέμα και ήθελα να του πω ότι είμαι άθεος (αν) πώς να τολμήσω; Για να με βγάλουν ακόμα πιο προς το περιθώριο απ' ότι είμαι εκέι μέσα;

Με τρόμαξε το σκασμένο

Ο αδερφός μου σήμερα έκανε χοντρή μαλακία. Κάθε Παρασκευή που σχολάω από το φροντιστήριο στις 7 παρά τέταρτο, κάθομαι και τον περιμένω μέχρι τις 7 και γυρίζουμε σπίτι μαζί. Έχω λοιπόν βαρεθεί να κάθομαι να ακούω την κάθε κατίνα που περιμένει στη γραμματεία να πάρει το παιδί της και σήμερα κατέβηκα στην πλατεία (βασικά απλά κατέβηκα κάτι σκαλιά) και μιλούσα με κάτι γνωστούς μου. Παρά πέντε λοιπόν ανεβαίνω στο φροντιστήριο και μου λέει η γραμματέας ότι έφυγε για να με ψάξει και θα γύρναγε μετά να με περιμένει αν δε με έβρισκε. Ψάχνω κι εγώ, δεν τον βρίσκω πουθενά. Εντωμεταξύ είναι και σε κακή περιοχή... Κακή δηλαδή τρόπος του λέγειν. Στο κέντρο είναι, αν μπορείς εδώ να ορίσεις το κέντρο, και απλά είναι μια πλατεία που συχνάζουν κανα-δυό ναρκομανείς και οι μαύροι με τα CD. Για να μην αισθάνονται όμως εδώ μειονεκτικά που δεν έχουν μια κακόφημη συνοικία της προκοπής, βαφτίσανε έτσι μια πλατεία. Τέλος πάντων, δεν ήταν και το καλύτερο μέρος για να έχει ξαμοληθεί ο μικρός μόνος του. Μετά από κάμποση ώρα παίρνω στο σπίτι τηλέφωνο. Το σήκωσε και έκανε σαν να μη συμβαίνει τίποτα, μάλιστα (έκανε ότι) δεν καταλάβαινε τι κακό είχε γίνει. Πέρασε λέει από την πλατεία, δε με είδε κι έφυγε. Ενώ η κοπέλα του είχε πει να κάτσει εκεί, αλλά αυτός δεν την άκουσε. Λες και θα μπορούσα να τον ξεχάσω μετά από τόσα που έχω περάσει με αυτή την ιστορία... Μια φορά που όντως τον ξέχασα (άνθρωπος είμαι κι εγώ) γύρισε κλαίγοντας και βρήκα τον μπελά μου και γενικώς διάφορα τέτοια χαριτωμένα. Ετοιμαζόμουνα να γυρίσω σπίτι και να τον δείρω... Τελικά, μια που δεν καπνίζω και κάτι ήθελα οπωσδήποτε με τόσα νεύρα, πήρα μια σοκολάτα (Break λευκή με σταφίδες και φουντούκια, η αγαπημένη μου :Ρ) και ηρέμησα κάπως, οπότε δεν άκουσε πολλά...

Αυτή τη στιγμή είμαι ανάμεσα στα νεύρα και στη χαρά. Πριν λίγο είχαμε ένα μεγάλο καυγά, διότι καλομάθαμε με την ADSL και νομίζουμε ότι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Αλλά 384 είναι η καημένη, και με δεδομένο ότι εδώ πέρα η ποιότητα των γραμμών δεν είναι και τόσο καλή, καταφέρνουμε να την έχουμε μονίμως μπουκωμένη. Πραγματικά όμως, αν μου έλεγες πριν από 4 μήνες που είχαμε PSTN ότι θα τσακωνόμασταν για το διαμοιρασμό του bandwith της ADSL... Τέλος πάντων, το καλό είναι ότι πριν λίγο είπαν ότι ούτε αύριο θα κάνουμε σχολείο, που δεν το περίμενα με τίποτα, αφού το χιόνι έχει λιώσει σχεδόν όλο. Αλλά τι να πεις... Αφού έτσι θέλουν, καμία αντίρρηση από μένα.

Σπάστηκα τώρα

Πολύ σπάσιμο. Μια χιονίζει και μια ψιχαλίζει. Δε λέω, μας κρατάει σε εγρήγορση ο καιρός, αλλά δεν αποφασίζει τουλάχιστον να μην αναρωτιόμαστε τι θα γίνει αύριο; Κάτι άλλο... Ο υπολογιστής του πατέρα μου (τα Windows που λέγαμε) κατά τα φαινόμενα ζηλεύει το Mac. Διότι κάθε φορά που εγώ κάνω κάτι βαρύ, ή απασχολώ μεγάλο μέρος της σύνδεσης (ADSL), εκείνος... κολλάει. Αν είναι δυνατόν...

Ιδέα μου ήταν;

Το απόγευμα έβγαλα βόλτα το σκύλο και δεν ξέρω γιατί, αλλά η ατμόσφαιρα έξω είχε κάτι το απόκοσμο. Απόλυτη ησυχία, ψιχάλιζε, μέχρι και ο σκύλος έδειχνε ανήσυχος... Μήπως όμως απλά παραλογίζομαι; :/
Υ.Γ: Το χειρότερο είναι ότι, αφού βρέχει, άντε να στρώσει χιόνι τώρα...