R.I.P.

Μετά από τόσα χρόνια επίμονων προσπαθειών, η Ελληνική κυβέρνηση έδωσε επιτέλους στην Aegean τη δυνατότητα να αυτοαποκαλείται "η μεγαλύτερη Ελληνική αεροπορική εταιρεία".

Η Ελλάδα ψηλά σου λέει μετά.
Παπάρια.

Home

Αθήνα. Επιτέλους.
Βέβαια τόσα χρόνια η Αθήνα ήταν για μένα ολόκληρη ένα καταφύγιο, μακριά από αυτό που για μένα τότε ήταν η καθημερινότητα, ή η πραγματική ζωή αν θέλετε.
Τώρα, μαζί με όλα τα υπόλοιπα, η πραγματική μου ζωή ήρθε κι αυτή φουριόζα στην Αθήνα και μου χτυπάει την πόρτα.
Τώρα όμως μπορώ να την αντιμετωπίσω.
Τώρα είμαι στο στοιχείο μου. Και δεν τη φοβάμαι πια.
Come and get it!

Υ.Γ.: Εγώ αλλάζω, η ζωή αλλάζει, θα αλλάξει και το blog. Σύντομα.

Outcast

Βρίσκεσαι εκεί από σπόντα. Δε χάνουν όμως ευκαιρία και σε φωνάζουν να βοηθήσεις γιατί καίγονται.
Κάνεις ότι μπορείς και όλα πάνε ρολόι.
Περνάτε όλη την υπόλοιπη μέρα παρεούλα και νομίζεις ότι όλα είναι καλά.
Την επόμενη μέρα είχεις πει ότι θα φύγεις. Σου άρεσε όμως η παρέα τους και ζητάς να μείνεις λίγο ακόμα.
Και αυτοί σου λένε ότι είσαι βάρος και θα δημιουργήσεις πρόβλημα. "Αν θέλεις όμως κάτσε".
Δίκαιο;

Αποχαιρετισμός: Σχολείο

Οι εξετάσεις πήγαν καλά. Ανέλπιστα καλά μπορώ να πω. Σχεδόν σίγουρα μπαίνω στη σχολή που ήθελα... Σε ενάμιση μήνα περίπου μετακομίζω Αθήνα. Και τελειώνουν όλα.

Σχολείο.
ΤΕΛΟΣ.

Δε θα ξαναπάω ποτέ σχολείο.
Δε θα ξανακάνω ποτέ προσευχή το πρωί (ούτε θα ξαναπηδήξω κάγκελα επειδή βαριόμουνα να πάω στην προσευχή).
Δε θα ξανακοιμηθώ ποτέ πάνω σε ένα άσπρο-μπλε θρανίο (το Αιγαίο συμβόλιζαν;) πρωί-πρωί με τη φωνή ενός ηλίθιου καθηγητή.
Δε θα ξανακοιτάξω το ρολόι περιμένοντας να χτυπήσει το κουδούνι (που στο κωλοσχολείο που έφαγα στη μάπα τα τρία τελευταία χρόνια ακουγόταν σαν κουδούνι φυλακής και όχι σχολείου... Και 8 φορές τη μέρα μας τρύπαγε το μυαλό και 400 μούντζες γύρναγαν ταυτόχρονα προς τα κει).
Δε θα ξαναπερπατήσω ποτέ σε μισοσκότεινους το χειμώνα διαδρόμους, βλέποντας γύρω μου να περνάνε τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα, άλλα αγαπημένα, άλλα για μπάτσες, ψιλή κουβέντα κάθε 5 μέτρα και στο τέλος στήσιμο στην ουρά στο κυλικείο, για να πάρουμε ένα τοστ από τη χοντρή που φόραγε κάθε μέρα τα ίδια γάντια (μίας χρήσης) και από Νοέμβριο και μετά ήταν κατακίτρινα από τη βρώμα.
Δε θα ξαναδώ ποτέ μαζεμένο το τμήμα μου. Το πιο βαρετό, σκορπισμένο και αδιάφορο τμήμα έβερ, που όλοι κοίταγαν ποιανού το μάτι θα βγάλουν και στο τέλος κανείς δεν ήθελε να βγάλουμε φωτογραφία. Ούτε θα ξαναδώ μαζεμένο το διπλανό τμήμα να περνάνε τόσο ωραία μαζί κι εγώ να ζηλεύω.
Δε θα ξαναναγκαστώ ποτέ να ακούω τις μαλακίες ενός καθηγητή για 45 ατελείωτα λεπτά, τόσο ανούσιες που να βαριέμαι να σηκώσω αντίλογο.



Ούτε όμως θα ξαναέχω τη σιγουρία ότι θα τους δω όλους μαζεμένους να μου φτιάξουν τη διάθεση όταν έξω βρέχει.
Δε θα ξανακρύψουμε με τον Π. και τον Γ. το τετράδιο της Α. στο νεροχύτη του εργαστηρίου και δε θα με ξαναρχίσει στις τσιμπιές μέχρι να της το δώσω μέχρι να μας ακούσει το περίφημο "πτώμα" και να μας χέσει.
Δε θα ξανακούσω να λένε στη βλαμμένη με την κρεατοελιά "Κυρία έχετε μια μύγα στο πηγούνι σας".
Δε θα ξαναπαίξουμε μεικτό μπάσκετ για να βλέπουμε όλα τα κορίτσια να τρέχουν με τη μπάλα βγάζοντας πολεμικές κραυγές.
Ούτε θα ξαναβαρέσουμε σουτ κι εγώ να τα στέλνω έξω από το φράχτη γιατί δε φόραγα τα γυαλιά μου και δεν ήξερα τι έκανα.

Σιγά τις ωραίες στιγμές θα μου πείτε.
Αλλά για μένα, όσο κι αν ποτέ δεν πίστευα ότι θα το έλεγα, σημαίνουν τελικά πολλά.


Ξεκίνησα αυτό το blog πριν από σχεδόν 4 χρόνια γιατί δεν άντεχα τη ζωή μου. Και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά μου ήταν το σχολείο. Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω... Και το σχολείο από την αρχή μέχρι το τέλος ήταν μια μικρή κοινωνία που παρουσίαζε μεγεθυμένο ό,τι μου την έσπαγε. Συν τα δικά του προβλήματα.

Τα χρόνια πέρασαν και ελάχιστα άλλαξαν.
Τώρα όμως που στέκομαι με το απολυτήριο στα χέρια και έτοιμος να γυρίσω πίσω στην Αθήνα, νιώθω την ανάγκη να πώ ότι τελικά

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Γαμώτο...

Σχέση

Ποιος σου είπε ρε ότι στην πιο δύσκολη φάση που περνάω ποτέ έχω την υποχρέωση να είμαι εδώ κάθε βράδυ και να ακούω τη μαλακία που έχεις στον εγκέφαλό σου; Νομίζεις ότι μόνο για σένα είναι δύσκολο; Όχι ρε γαμώ την παναγία σου! Για μένα είναι πολύ πιο δύσκολο! Γιατί εγώ δεν πρόλαβα να δέσω κανένα μαλάκα χειροπόδαρα και να του βγάζω όλη μου τη χολή για να νιώσω εγώ καλύτερα! Γιατί εγώ τραβάω και το δικό σου το κουπί κι ας μη θέλω τόσο καιρό τώρα να σε ξαναδώ στα μάτια μου! Και ξέρεις πολύ καλά ότι εσύ φταις! Και ξέρεις πολύ καλά κατά βάθος ότι έτσι νιώθω κι ας μην το παραδέχεσαι! Με κρατάς για τον εγωϊσμό σου κι εγώ ο μαλάκας σε αφήνω! Γιατί; Γιατί έτσι μαλάκας γεννήθηκα! Να σέβομαι τους γύρω μου! Κι ας μη με σεβάστηκες εσύ καθόλου! Έπρεπε να το δω από την πρώτη στιγμή αλλά με είχε γκαβώσει ο έρωτας, καλά να πάθω! Δε με έχουν ξαναπουλήσει έτσι όμως! Πόσο μαλάκω μπορεί να είσαι; ΣΤ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ ΡΕ ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΠΑΘΕΙ ΚΡΙΣΗ! ΕΓΩ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΚΡΙΣΗ ΠΑΘΑΙΝΩ ΜΟΛΙΣ ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ! ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΗΡΕΜΙΣΤΗΚΑ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΕΧΩ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ! ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΝΑ ΛΕΩ ΨΕΜΑΤΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ! Σιχαίνομαι τον εαυτό μου που καταφέρνω να λέω τόσα ψέματα! Αλλά πιο πολύ σιχαίνομαι εσένα! Για όλα αυτά! Και αν πατώσω στις κωλοεξετάσεις θα φταις εσύ! Εσύ και ακόμα περισσότερο εγώ που όλους αυτούς τους μήνες κάθομαι και ασχολούμαι με ΜΑΛΑΚΙΕΣ για να μπορέσεις να γράψεις ΕΣΥ! ΕΣΥ που δε θέλω ούτε να σε ξέρω! Για να μην πληγωθεί ο εγωϊσμός της κυρίας και δε μπορεί να συγκεντρωθεί! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, 6 ΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΘΕΛΩ ΤΟΟΟΟΟΣΟ ΠΟΛΥ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΩ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑ ΠΩ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΧΩΜΑ ΡΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΕΓΩ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΗΡΕΜΟΣ! ΑΛΛΑ ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ! ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ! ΘΑ ΣΕ ΦΑΩ ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ! ΚΙ ΑΣ ΜΗ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΞΑΝΑΔΩ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ! ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ! ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ! ΑΛΛΑ ΚΙ ΕΣΕΝΑ ΡΕ ΘΑ ΣΕ ΠΑΤΗΣΩ ΚΑΤΩ! ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΩ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΛΛΑ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ! ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΑ ΠΟΝΕΣΩ ΕΓΩ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΘΟΛΟΥ! ΑΥΤΟ ΟΧΙ! ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΓΑΜΗΣΕΣ, ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΕΣΥ ΠΩΣ ΘΑ ΝΙΩΣΕΙΣ! ΚΑΙ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ!

Ρέκβιεμ

Σε λίγους μήνες θα φύγω από το σπίτι μου. Και από την κωλόπολη που τόσα χρόνια βρίζω.
Ω ναι.
Μόνο που κατά βάθος θα μου λείψουν.
Όλα.
Άντε σχεδόν όλα.
Πάντως προλαβαίνω ακόμα να κρατήσω τα καλά.
Αρκεί να σταματήσω να ασχολούμαι με μαλακίες και να κάνω, just for once, αυτό που θέλω εγώ.
Αρχίζοντας από τώρα.
Πάω για μάθημα...

Ε όχι...

Nαι, ΟΚ, το παραδέχομαι. Είμαι γκαντέμης, γρουσούζης, κατσικοπόδαρος, ο Μητσοτάκης ο ίδιος. Και δεν ξαναλέω καλό λόγο για κανέναν. Ούτε ξαναχαίρομαι για τίποτα. Αλήθεια.

Μπορώ να έχω τους φίλους μου πίσω τώρα;...

Lifestyle

Κάθε τόσο, ο Τ. κοιμάται στο σπίτι του κολλητού του με την παρέα τους. Φέρνουν δυο τρεις γκόμενες και πολλά μπουκάλια ξίδια και γίνεται της πουτάνας.

Εμείς με την παρέα μου σπάνια κοιμόμαστε όλοι μαζί. Όταν το κάνουμε όμως είναι και γαμώ. Την Κυριακή ξενυχτήσαμε μέχρι τις 2 παίζοντας ένα παιχνίδι που βρήκαμε σε ένα κουτί δημητριακά, βλέποντας τηλεόραση και λέγοντας μαλακίες. Και μετά που οι άλλοι δύο πήγαν για ύπνο, κάτσαμε με τη Β. στο κρεβάτι μέχρι τις 4, σχολιάζαμε καθηγητές και τα παιδικά μας χρόνια και λέγαμε μαντινάδες.

Δεν ξέρω αν πρέπει να ντρέπομαι αλλά στα @@ μου. Εγώ έτσι περνάω καλύτερα.

Την πληρώνει η καημένη η Β. που πέφτω συνέχεια πάνω της και την αγκαλιάζω και με κοιτάει περίεργα αλλά δε μου βγαίνει να το πω με λόγια.

Την παρέα μου δεν την αλλάζω με τίποτα.
I love you guys...

Δίλημμα

Έστω ότι κρέμεσαι από ένα γκρεμό, κρατώντας με το ένα χέρι ένα σκοινί που βλέπεις ότι σιγά-σιγά σπάει. Με το άλλο σου χέρι κρατάς κάποιον που αγαπάς πολύ. Αν τον κρατήσεις πάνω σου είναι πολύ πιθανό να πέσετε μαζί, ενώ αν τον αφήσεις είναι πιο εύκολο να σωθείς μόνο εσύ. Από την άλλη όμως πρέπει να του λες συνέχεια ότι το σκοινί θα αντέξει, για να συνεχίσει να κρατιέται, και κάθε φορά που το λες και το ξαναλές βλέπεις το φόβο στα μάτια του καθώς το σκοινί τεντώνεται όλο και περισσότερο και δεν ξέρεις πόσο ακόμα θα αντέξει...
Τι κάνεις ρε γαμώτο;

Never Miss a Beat

Διάνα...