Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

(Είχα κάτι λεφτά κρυμμένα για μια ώρα ανάγκης. Με την πρώτη ευκαιρία θα κάνω μια δωρεά. Για την Αμαλία ρε γαμώτο...)

Αντίο Αμαλία... Και σε ευχαριστώ.

Ταξική πάλη

Fact #1: Η οικογένειά μου είναι προοδευτική για τα μέτρα της επαρχίας. Και οι δύο γονείς μου έχουν σπουδάσει, είναι σχετικά νέοι και έχουν βολευτεί μια χαρά. Οι μανάδες των 2 κολλητών μου δεν δουλεύουν. Οι πατεράδες τους είναι στο βασικό μισθό.

Fact #2: Ο πατέρας μου είναι ενθουσιώδης με την τεχνολογία. Ο πατέρας του ενός κολλητού μου του αγοράζει κάποια από αυτά που ζητάει μουρμουρίζοντας. Ο πατέρας του άλλου κολλητού μου θεωρεί οποιαδήποτε ηλεκτρική συσκευή έχει πάνω από 2-3 κουμπιά περιττή πολυτέλεια.

Fact #3: Οι γονείς μου έχουν κινητό με συμβόλαιο, άρα και επιδότηση συσκευής. Οι γονείς των κολλητών μου όχι.

Εγώ όμως όσο σκέφτομαι τα πανάρχαια Sagem που προσπαθούν να ξεφορτωθούν, θα προτιμούσα να γύρναγα στο Nokia 3310 παρά να τους δείξω το καινούριο που θέλει να μου πάρει ο πατέρας μου...

T' άσπρο περιστέρι, με μια φόλα χάθηκε...

Μιά ακόμα είδηση που πέρασε στο ντούκου σε μια Ελλάδα που της έχει πέσει ο κώλος για ομόλογα, ναυάγια, εκλογές και το βρακί της Τζούλιας Αλεξανδράτου. "Ασυνείδητος" σκότωσε τα περιστέρια της Πλατείας Κοτζιά.
Μου γυρίσανε τα έντερα ανάποδα.
"Ασυνείδητος", ε;
Η ασυνειδησία δεν τιμωρείται.
"Ασυνείδητος";
Ασυνείδητος είναι κάποιος που δίνει σε ένα σκύλο ένα κόκκαλο κοτόπουλου. Ή κάποιος που αφήνει ένα μπαλόνι ηλίου, από αυτά τα κίτρινα με τον Τουίτι, να πέσει στη θάλασσα.
Κάποιος που μεθοδικά εξολοθρεύει 500 περιστέρια, από αυτά που μοιράζονται καθημερινά τα κουλούρια δεκάδων χαρούμενων πιτσιρικάδων, που γίνονται αιτία ίσως για ένα από τα λίγα αυθόρμητα χαμόγελα που βλέπουμε ακόμα γύρω μας, είναι εν ψυχρώ δολοφόνος.
Αλλά που τέτοιες ευαισθησίες στην Ελλάδα που ενώ γράφω αυτό το ποστ χαμογελάει γύρω μου ευχαριστημένη, βλέποντας δελτία ειδήσεων σχετικά με το βρακί της Τζούλιας Αλεξανδράτου...

Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει

21 Απριλίου του 1967. Μια ημέρα που, σαράντα χρόνια μετά, όλη η Ελλάδα πρόσπαθεί να ξεχάσει. Όλη; Όχι! Ένα μικρό γαλατικό χωριό αντιστέκεται ακόμα στην βίαιη επιβολή της ελευθερίας και της δημοκρατίας...
Διάκεια 2007. Ως φόρο τιμής σε όσους πραγματικά νοιάστηκαν για τη χώρα τούτη, η ελληνική Δεξιά, εκπροσωπούμενη από τη Νομαρχία Φθιώτιδας και τον Δήμο Λαμιέων, αναβιώνουν σε ένα μοναδικό τριήμερο εορταστικών εκδηλώσεων την Πολεμική Αρετή των Ελλήνων. Αγώνας δρόμου για στρατιωτικούς, συναυλία της μπάντας του στρατού, παρουσία υψηλόβαθμων αξιοματούχων και άλλα πολλά. 19, 20 και 21 Απριλίου. Τυχαίος ο χρόνος; Δύσκολο.

Λευκά Θρανία

"Μα σας αρέσει να μπαίνετε στην αίθουσα και να βλέπετε τέτοια πράγματα;" ουρλιάζει έξαλλος και κατακόκκινος ένας ανεκδιήγητος καθηγητής.
Γιά τί φριχτά τερατουργήματα μιλάει άραγε;
Στίχοι τραγουδιών. Σήματα ομάδων. Σκιτσάκια. Βρισιές. Ότι έχει γραφτεί ποτέ σε χαρτί, έχει γραφτεί και στα θρανία.
"Μα σας αρέσει να μπαίνετε στην αίθουσα και να βλέπετε τέτοια πράγματα;" ξαναουρλιάζει έξαλλος και κατακόκκινος ο ανεκδιήγητος καθηγητής.
Να βλέπουμε τι ακριβώς; Μια μικρή, απαγορευμένη πινελιά χρώματος στο απόλυτο γκρίζο;
"Μα δεν προτιμάτε να μπαίνετε στην αίθουσα και να βλέπετε τα θρανία λευκά;" συνεχίζει το βιολί του ο ανεκδιήγητος καθηγητής.
Οι τοίχοι λευκοί, ο πίνακας λευκός, τα θρανία λευκά... Στην Τουρκία αυτά τα μέρη τα λένε λευκά κελιά και είναι σχεδιασμένα για να τρελαίνουν όποιον βρίσκεται μέσα. Στα ελληνικά σχολεία άραγε τι στόχο έχουν;
"Όποιον δω λοιπόν να γράφει σε θρανίο, θα φύγει!" λέει θριαμβευτικά την τελευταία του λέξη ο ανεκδιήγητος καθηγητής.
Σκοπεύει μάλλον να διώξει όλο το σχολείο.
Μην προσπαθείτε να καταπολεμήσετε τα συμπτώματα, αλλά τα αίτια. Προφανώς υπάρχει ακόμα μια σταλιά φαντασίας και σκέψης κάπου στο βάθος του μυαλού μας. Με λίγη παραπάνω προσπάθεια, ίσως εξαφανιστεί και αυτή. Μόνο τότε τα θρανία θα ασπρίσουν ξανά.

Πέντε πράγματα για μένα (τελευταίος και καταϊδρωμένος)

Δέχτηκα λοιπόν κι εγώ πάσα από τον Big Fat Opinion και τον Θοδωρή Γούτα (αν είναι κι άλλοι να με συμπαθάνε) και μετά από αρκετές μέρες που είχα το ποστ σχεδόν έτοιμο αλλά έτρεχα και δεν έφτανα, να η δική μου λίστα:


1)Έχω ρίζες σε 3 περιοχές της Κρήτης, αμέτρητα χωριά της Στερεάς, την Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη. Το επίθετό μου πάλι είναι άσχετο και με τα 4.

2)Είμαι πολύ υπερβολικός με τα καρυκεύματα στο φαγητό μου. Όταν τρώω, π.χ., ρυζόγαλο, βάζω κανέλα από πάνω, τρώω μια πολύ λεπτή στρώση, ξαναβάζω κανέλα, τρώω μια πολύ λεπτή στρώση, ξαναβάζω κανέλα... Να δεις που κάποια στιγμή η κανέλα θα αποδειχτεί καρκινογόνος.

3)Μόνο σωματικά ζω στην Ελλάδα. Είμαι μονίμως αλλού. Μπορώ άνετα να σας κάνω μια περίληψη των σημαντικότερων σημείων της διεθνούς επικαιρότητας τον τελευταίο μήνα, αλλά έμαθα για τη δολοφονία Βαρθολομαίου πάνω από μια βδομάδα μετά. Επίσης έχω την ίδια άνεση με τα αγγλικά και με τα ελληνικά. Τις προάλλες στο σχολείο κράταγα αφηρημένος σημειώσεις στα αγγλικά και αναρωτιόμουνα γιατί με κοιτάνε περίεργα.

4)Είμαι απελπιστικά ατσούμπαλος. Μιλάμε ότι μπαίνω στην κουζίνα και τα πιάτα σπάνε προκαταβολικά. Απρόσεκτες κινήσεις μου έχουν γκρεμίσει δωμάτια. Απρόσεκτες λέξεις μου πολύ περισσότερα.

5)Σιχαίνομαι τις ταμπέλες στα πάντα. Όχι μόνο στους ανθρώπους, όπως έχω ήδη δείξει, αλλά και στη μουσική, τις ταινίες, τα βιβλία... Μου αρέσουν πολύ οι Nightwish, ο Χρήστος Θηβαίος, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ορισμένα τραγούδια της Παπαρίζου, του Χατζηγιάννη, ακόμα και της Κοκκίνου... Δεν θέλω να με λένε ούτε μεταλά, ούτε ροκά, ούτε ποιοτικό, ούτε σκυλά, ούτε ποπ, όλοι όμως επιμένουν να με πουν κάτι από αυτά. Συνήθως το αντίθετο από αυτό που λένε για τους εαυτούς τους.


Από εμένα πάσα στον Drizzt, τον Kogi, τον Φωτάρα, τον Derek και την Bitch Girl (όποιος από αυτούς το έχει κάνει, συγγνώμη και πάλι αλλά έχω χάσει πολλά επεισόδια τον τελευταίο καιρό).

Lost In Translation

Όχι, κυρία Δαμιανίδη μου. Τα Ελληνόπουλα δεν δήλωσαν ευτυχισμένα. Δήλωσαν πως "πιστεύουν ότι ευημερούν" (subjective well-being). Δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση, ότι έχουν αρκετά υλικά αγαθά (15/21), καλή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη (18/21), καλή εκπαίδευση (16/21), καλές σχέσεις με τις οικογένειές τους (11/21) και φυσικά ότι είναι, ότι κι αν σημαίνει αυτό, "καλά παιδιά" (8/21).

"Ό,τι μας αρέσει, δεν το αλλάζουμε ποτέ" λέει το θλιβερό, αλλά σωστό σλόγκαν του Τσακίρη...

Κάτω από το χαλάκι

Ανάμεσα στο προαναφερθέν σπίτι και το δικό μου υπάρχει μια περιοχή στην οποία σύμφωνα με τις γιαγιάδες μας γίνονται σημεία και τέρατα. Μία από αυτές ισχυρίζεται ότι είδε κάποτε μια πεταμένη σύριγγα, δεν θυμάται όμως αν ήταν το '54 ή το '83 (καταραμένο Ένταμ). Οι υπόλοιπες, πολύ πιο πειστικά, ισχυρίζονται ότι κάπου εκεί βρίσκεται το πιο in φαντασματομπάρ (highest quality spooky entertainment since the Middle Ages). Όταν λοιπόν ανακοίνωσα την πρόθεσή μου να καλύψω την τεράστια διαδρομή των 15 λεπτών με τα πόδια, έπεσαν όλοι πάνω μου για να με μεταπείσουν. Η οικοδέσποινα με αποχαιρέτησε με μια υποψία δακρύων στα μάτια.
-Καλά, δε φοβάσαι; ρώτησε ο κολλητός μου στο δρόμο.
-Τι να φοβηθώ μωρέ στο κωλοχωριό;
-Α ναι, ξέχασα, εσύ είσαι από την Αθήνα (και μια που το θυμήθηκα τι δουλειά έχεις στα ιερά τούτα χώματα παλιοκιτρινιάρη;).
-Υπάρχει πρόβλημα; (Το ξέρω ότι υπάρχει αλλά να μη ρωτήσω;)
-Μπορεί εδώ να είναι χωριό, εκεί όμως είναι μπουρδέλο.
-Ο κόσμος περνάει καλύτερα στα μπουρδέλα από ότι στα χωριά.
-Άσε με κι εσύ, που κυκλοφορούν όλοι οι παράλυτοι, οι παραμορφωμένοι, τα φρικιά, οι αδερφές...
Πρώτο προειδοποητικό λαμπάκι.
-Για πού λέμε τώρα;
-Για την Αθήνα. Είχα πάει. (Προσέξτε τον υπερσυντέλικο! Σαν να λέμε στο μακρινό αμαρτωλό παρελθόν του.)
Πολλά προειδοποιητικά λαμπάκια.
-Ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημά μας να κυκλοφορούν;
-Όποιος θέλει να βγαίνει στο δρόμο σα να μη συμβαίνει τίποτα;
Εεε... Άρθρα 4 και 5 του Συντάγματος, 5, 8 και 14 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και άρθρο 2 του 4ου πρωτοκόλλου της, 1 και 4 της Διακύρηξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη... Ή μήπως ανέβασα το επίπεδο πιο ψηλά απ' ότι αντέχει το ηλίθο μικρό κεφαλάκι σου;
-Αν αυτοί δεν έχουν πρόβλημα, εσένα τι σε πειράζουν;
-Αυτοί αισθάνονται καλά, εσύ αισθάνεσαι καλά να βγαίνεις έξω και να βλέπεις τον καθένα;

Συμπύκνωσε σε μία φράση αυτά ακριβώς που δεν αντέχω να βλέπω γύρω μου καθημερινά στη μικρό, κλειστό αυτό μέρος, που όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο αφιλόξενο. Τα ήξερα, ήταν όμως ο τελευταίος άνθρωπος από τον οποίο περίμενα να τα ακούσω. Και πόνεσα.

Άλλος για βόλεμα;

Μάζωξη τριμελούς παρέας σε σπίτι μέλους της με πατέρα μπάτσο. Αράζουμε ήσυχα-ήσυχα (τρόπος του λέγειν) στο σαλόνι, όταν εισβάλλει ο προαναφερθείς μπάτσος, στρογγυλοκάθεται και μας ανοίγει κουβέντα περί επαγγελματικού προσανατολισμού, με την ελπίδα να ταρακουνήσει το αχαΐρευτο βλαστάρι του που στην ώριμη ηλικία των 15 ετών δεν έχει αποφασίσει ακόμα τι θα κάνει στη ζωή του. Με σκυμμένο το κεφάλι ομολογώ χαμηλόφωνα ότι είμαι εξίσου αχαΐρευτος. Με κοιτάει περιφρονητικά και στρέφεται στον τρίτο.
-Δάσκαλος!
Ο μπάτσος παθαίνει ντελίριο.
-Μπράβο παιδί μου! Χαίρομαι που έχεις στόχους για τη ζωή σου! Καλύτερα από όλους μας θα τη βγάλεις! Θα διοριστείς κάπου, θα πάρεις καλά λεφτά, θα βρεις και κανένα καλό τεκνό να παντρευτείς, θα κάνετε και μερικά κουτσούβελα να τα χαίρεστε... Μπράβο!

Σιχάθηκα. Με όλο το σεβασμό για τους δασκάλους και το λειτούργημά τους... σιχάθηκα.