Πολλά νεύρα

Κοντεύω να σκάσω εδώ μέσα. Ο πατέρας μου, η μάνα μου και τα αδέρφια μου μου τη σπάνε ο ένας πιο πολύ απ τον άλλον. Γκρρρρρρ. Δεν πάμε καθόλου καλά τελευταία. Είναι ανυπόφορο να είμαι σπίτι και να ακούω τις μαλακίες του καθενός. Ο μικρός έφερε 16 και κάτι από τα αγγλικά και έκλαιγε πριν. Ο πατέρας μου του απαγόρεψε να ξαναανοίξει PC ή/και παίξει ηλεκτρονικό μέχρι το σαββατοκύριακο. Μετά ήρθε εδώ και απαίτησε να κάνω το ίδιο για να μη δίνω το κακό παράδειγμα. Δεν πάει στο διάολο λέω γω. Είναι όμως το ίδιο ανυπόφορο να είμαι έξω και να περπατάω πέρα δώθε μόνος μου. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Γαμώτο.
Υ.Γ.: Σήμερα είναι του Αγίου Βαλεντίνου. Πάντα μου την έσπαγε αυτός. Άλλος ένας λόγος για νεύρα. @@

Αλλαγές...

Φαντάζομαι οι περισσότεροι θα παρατηρήσατε τη νέα εμφάνιση του monitor που εμφανίζει τα ποστ με μικρά η μεγάλα γράμματα ανάλογα με το πόσο δημοφιλή είναι. Εμένα προσωπικά δε μου αρέσει καθόλου η ιδέα και, ειλικρινά, δεν έχει καμία σχέση με το πώς εμφανίζονται τα δικά μου ποστ. Τέσπα, δεν έχει νόημα να ξαναγράφονται τα ίδια. Ορίστε το ποστ της Λίτσας για το θέμα, στο οποίο εγώ δεν έχω κάτι να προσθέσω... Εκτιμώ πάρα πολύ τη δουλειά του vrypan με το monitor, αλλά αυτό με χάλασε πάρα πολύ... (Εδώ και το σχετικό ποστ στο δικό του blog)

Τρύπες!

Μην παρεξηγάτε παίδες αυτό το post ουσιαστικά δεν έχει λόγο ύπαρξης αλλά έπρεπε κάπου να πω και εγώ τον πόνο μου!!Το μ@λ@κ@ τον γ@μι#λ& που μου έκανε την 3η τρύπα μου στο αυτί...Τόσοι μήνες έχουν περάσει και ακόμα δεν έχει ξεπρηστεί..Άσε που τώρα που έβγαλα τον κρίκο και έβαλα στρασάκι είδα πόοοοοσο ζαβά την έχει κανει!!!!Αι σιχτίρια δηλαδή!^&$&@()^&
Και απο την άλλη η τρύπα στο πάνω μέροσ του άλλου μου αυτιού μολύνθηκε και είναι ακι αυτή επίσης ζαβή...Καλή μαλάκω και η τύπισα που μου την έκανε...Μα πάω και εγώ και βρίσκω όλα τα ζωα....Θα μου πεις άλλοι με peircings στο σώμα και δεν παραπονιούντε εσύ τι θες τώρα?Δεν αντιλέγω αλλά με πνίγει και μένα το κακόμοιρο το δίκιο.....Μαλάκες που δε βλέπετε τι τρυπάτε!!!!

Πάνε κι αυτά

Χτες είδα τα αποτελέσματα του Proficiency, το πήρα. Οπότε είμαι εντάξει τώρα, σχεδόν τέλειωσα με τα αγγλικά. Έχω άλλον ένα μήνα για να δώσω Michigan, ως τότε θα πηγαίνω μάλλον μόνο Δευτέρες. Απ' τη μία χαίρομαι που τελειώνω γιατί τα βαριόμουνα αρκετά, αλλά απ' την άλλη σχεδόν θα μου λείψουνε... Πάω καλά; :/

Ιστορίες στην Ιστορία

Σήμερα είχαμε ιστορίες με το μαλάκα που μας κάνει Ιστορία (δεν ξέρω αν έχω ξαναγράψει γι' αυτόν). Αυτός βασικά είναι ένας ανθρωπάκος που τον έχουμε (σχεδόν) του χεριού μας και τον ταλαιπωρούμε απίστευτα (όχι, δεν νιώθω καθόλου περήφανος γι' αυτό). Προσπαθεί να επιβληθεί με απουσίες και αποβολές, αλλά δεν τα καταφέρνει... Πάντως ομολογουμένως δεν τρομάζει εύκολα, γιατί είναι και πολύ κοντός. Εγώ στη θέση του αν ερχόντουσαν κάτι ντερέκια και με κοιτούσαν αφ' υψηλού και λέγανε "για τόλμα"... Άσε καλύτερα. Αυτός όμως δεν υποχωρεί... Τέσπα, για να μην μακρηγορώ, σήμερα δύο άτομα, ο ένας μπροστά από τον άλλον κάνανε φασαρία (δηλαδή όλοι κάνανε αλλά εκείνοι παρακάνανε) και αυτός αποφάσισε στο άσχετο να βάλει απουσία και στα άλλα δύο θρανία πίσω τους και μπροστά τους, χωρίς κανείς από αυτούς να κάνει τίποτα. Μάλιστα 2 από αυτούς κοντεύουν να κοπούν από τις απουσίες. Όσο και να του μιλούσαμε δεν άλλαζε γνώμη... Μετά στα Μαθηματικά έγινε χαμός. Συζητήσεις, διαφωνίες η μια πάνω στην άλλη... Τελικά το 5μελές (λέμε τώρα) κατάφερε να υποσχεθούν όλοι ότι την επόμενη φορά θα είμαστε ήσυχοι για να τον καλοπιάσουμε. Αυτό βέβαια έχει ξαναγίνει και όταν ήρθε το επόμενο μάθημα δεν άλλαξε τίποτα, θα δούμε τώρα. Τελικά κάποιοι πήγαν και μίλησαν στο διευθυντή, είπε ότι ίσως τις σβήσει... Το πρόβλημα είναι ότι γενικώς το τμήμα έχει στιγματιστεί από καναδυό τέτοια περιστατικά και δε θα τη γλιτώσουμε αν ξαναγίνει...

Ότι θυμούνται χαίρονται

Αργούν να πάρουν μπρος εδώ πέρα. Τα σχολεία ενώ χτες ήταν ανοιχτά κανονικά, σήμερα θα είναι κλειστά τις 2 πρώτες ώρες, ενώ έξω έχει ήλιο και φυσιολογική θερμοκρασία. Όχι ότι με χαλάει δηλαδή, αλλά είναι κουφό... Εντωμεταξύ δεν αποκλείεται να μας πάνε στο γραφείο γιατί τελικά χτες πήγανε σχεδόν όλοι μετά και αν θυμηθεί η υποδιευθύντρια ότι μας είδε το πρωί... Αλλά δε βαριέσαι, άξιζε τον κόπο.

Βόλτες στο χιόνι

Χτες χιόνιζε ολη μέρα και ελπίζαμε να μην κάνουμε σχολείο σήμερα. Δεν το έγραψα χτες για να μην το γρουσουζέψω... Τελικά όμως κάποιος άλλος το γρουσούζεψε και δεν το έστρωσε καθόλου στο κέντρο. Καθώς λοιπόν ο νομάρχης ανησυχεί για το χιόνι μόνο όταν το στρώσει μπροστά στην πόρτα του, βρεθήκαμε να κοιτάμε από τα παράθυρα του σχολείου το ωραιότατο χιόνι απ' έξω... Ευτυχώς όχι για πολύ. Έφυγα πριν τελειώσει η πρώτη ώρα μαζί με άλλους έξι. Πήγαμε και ανεβήκαμε σε ένα λόφο στην άκρη της "πόλης"... Δηλαδή κανονικά σκαρφαλώναμε μέσα στο χιόνι. Ποτέ δεν τα κατάφερα σε αυτού του είδους τις δραστηριότητες αλλά εντάξει, φτάσαμε μέχρι πάνω και περάσαμε πολύ ωραία, ενώ οι άλλοι που είχαν μείνει πίσω κάνανε το χειρότερο πρόγραμμα της βδομάδας. Πριν λίγο γύρισα σπίτι και είχα γίνει μούσκεμα, θα φωνάζει πάλι η μάνα μου αλλά δε με νοιάζει.

Υ.Γ.: Στο ραδιόφωνο σήμερα άκουσα κάτι σωστό επιτέλους και χάρηκα: "Τελικά για να δούμε αυτή την τσιμεντούπολη όμορφη, πρέπει να χιονίσει"...

Πιο φάλτσος δε γίνεται

Ένα σύντομο ποστ γιατί βαριέμαι... Πριν λίγο ο αδερφός μου προσπαθούσε να παίξει φυσαρμόνικα, έτσι για την πλάκα του. Ε, λοιπόν, με κάθε νότα ο σκύλος κλαψούριζε! :Ρ

Περί ορέξεως...

Διάλογος σήμερα στη Μουσική που ακούγαμε την 9η του Μπετόβεν... Λέω στο διπλανό μου:
-Καλα, πώς τα ακούγανε αυτά τότε;
-Έλα ντε. Δεν ακούγονται με τίποτα. Δεν παίρνουμε καμιά Βανδή να ακούσουμε...
-Βασικά εγώ αναρωτιέμαι και πώς ακούτε εσείς αυτά.
-Γιατι, εσύ δεν τα ακούς;
-Όχι...
-Καλά και τι ακούς; (Δεν υπάρχει άλλο είδος φαίνεται.)
-Κυρίως ξένα.
-Α, σαν τους Beatles;
-Όχι και τόσο, οι Beatles ειναι παλιοί. Εγώ ακούω π.χ. (του λέω μερικά ονόματα)
-Ναι, ακούς κι εσύ αυτά που ακούνε οι γέροι (Ξέρετε εσείς κανένα γέρο να ακούει Nightwish και Green Day;)
-Όχι και γέροι. Πολλοί στην ηλικία μας τα ακούνε αυτά.
-(Ειρωνικά) Πουν' τοι;
-Εδώ πολύ λίγοι, αλλά στην Αθήνα πολλοί
-Α, καλά, κάνε κι εσύ ότι κάνουν στην Αθήνα
-Γιατί, τι πρόβλημα υπάρχει; (Έτοιμος να αρπαχτώ)
-Στην Αθήνα ζούνε μέσα στην κλεισούρα (ενώ εμέις στα πράσινα λιβάδια και είμαστε περήφανοι γι' αυτό)
-Κάνεις λάθος κι εκτός αυτού, εδώ είναι όλοι βλάχοι και κουτσομπόληδες
-Πρώτον καλύτερα βλάχος παρά μαλάκας και δεύτερον τι πειράζει το κουτσομπολιό; Κι εγώ κουτσομπολεύω και μου αρέσει.

...

Κωλοπετεινίτσας συνέχεια

Σήμερα ενώ γυρνούσα από το φροντιστήριο συνάντησα στο δρόμο την αγγλικού από το παλιό μου σχολείο (μια βλαμμένη), που ήταν στο αυτοκίνητό της. Για κακή μου τύχη ο δρόμος ήταν άδειος, οπότε κατέβασε το παράθυρο και με κοίταξε ψυχρά. "Πως τα πάς;" μου λέει. "Μια χαρα, εσεις". "Τι μου λέει η (το όνομα της γνωστής αγγλικού από το φροντιστήριο) ότι λες άσχημα πράγματα για μενα;" Μένω μαλάκας. "Τι εννοείτε;" "Λες ότι είμαι κακιά, ότι δε σας έκανα μάθημα, κλπ". Εγώ εντωμεταξύ δεν είχα πει ούτε τα μισά απ' αυτά που μου αράδιαζε, και σίγουρα όχι σ' αυτή απ' το φροντιστήριο. Δε σταματάει ποτέ να κουτσομπολεύει; Ήρθε κι ένας καημένος από πίσω με τη μηχανή και περίμενε και η άλλη να μου λέει τα πράγματα για τα οποία την κατηγορούσα. Εγώ αρνιόμουνα φυσικά ότι το έκανα... Δεν ξέρω αν με πίστεψε και ούτε με νοιάζει καθόλου. Αλλά τέσπα. Τσαντίστηκα πάλι.