Βαριεστημένα Τούβλα

806 μέρες

2012-01-11T03:07:00.000+02:00

Το blog μου :(
Μόνο, έρημο και παρατημένο :(
Γιατί;
Δεν ξέρω.
Μου τελείωσε η ανάγκη να γράφω; Σίγουρα όχι.
Κοιτάω το γνώριμο κουτάκι. Αυτό το κουτάκι για πολλά χρόνια ήταν ο καλύτερος φίλος μου. Το κοίταγα και οι λέξεις παρέκαμπταν τον κόμπο στο λαιμό και έβγαιναν στα δάχτυλα.
Είναι σαν ένα παλιό φίλο που τον βλέπεις μετά από χρόνια και, πέρα από την επιφανειακή χαρά, από μέσα σου θέλοντας και μη τον ζυγίζεις. Δεν ξέρεις αν και πόσο πρέπει να τον εμπιστεύεσαι πια. Αν είναι ο ίδιος που γνώρισες παλιά.
Πως μου έλειψε το γράψιμο...
Δεν υπάρχει καλύτερο μέρος να γράφεις από τα λεωφορεία. Ένας στους δύο ανθρώπους και ένα στα δύο κτήρια που βλέπεις, μπορεί να γίνει αφορμή για τον καταρράκτη των σκέψεων. Πόσες ακόμα αφορμές σε αυτά που ποτέ δε βλέπεις;
Ακόμα κι εγώ, ποιος ήμουνα πριν από 806 μέρες και ποιος είμαι τώρα;
Αλλά σάμπως ήξερα τότε, για να ξέρω τώρα;
Μπέρδεμα κι αυτό.
Όπως όλα.

Εξάρχεια

2009-11-26T21:40:00.002+02:00

Σήμερα το μεσημέρι καθόμουν με ένα φίλο μου στην πλατεία Εξαρχείων, στο Floral συγκεκριμένα. Κάποια στιγμή ο φίλος μου σηκώθηκε να πάει τουαλέτα (σημειώνω πως καθόμασταν έξω, όχι μέσα στο μαγαζί). Έμεινα λοιπόν και τον περίμενα.

Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα πήρε το μάτι μου ένα παλικάρι που ερχόταν προς το μέρος μου χαμογελώντας. Ήταν χλωμός, αδύνατος και ταλαιπωρημένος, με κόκκινα μάτια. "Χρήστης..." σκεφτόμουν όταν ήρθε ακριβώς μπροστά μου εξακολουθώντας να χαμογελάει.

"Καλημέρα", μου λέει.
"Καλημέρα", του απαντάω.
Με παρατηρεί για μια στιγμή και μου λέει χαμογελαστά :

"Μ'αρέσει που έχεις βάψει τα μάτια σου ίδιο χρώμα με τη ζακέτα σου". [πράσινα]

Γελάω. "Τυχαία", του λέω.

"Θα σου πω την αλήθεια, είμαι άστεγος τοξικομανής. Αν έχεις μερικά ψιλά να μου δώσεις...Αν έχεις όμως, δε θέλω να στα στερήσω", με αφέπλισε.

Τυγχάνει να έχω ένα ευρώ στην τσέπη της ζακέτας.

"Ορίστε", του τα δίνω χωρίς να το σκεφτώ.
"Ειλικρινά, δε θέλω να στα στερήσω..."
"Όχι, εντάξει..."
"Σ'ευχαριστώ πολύ, καλημέρα και πάλι!"

...

Και προβληματίστηκα.
Έκανα καλά και του τα έδωσα;
Δε μπορούσα να ξέρω αν αυτή θα ήταν η τελευταία του δόση...
Μήπως έπρεπε να του μιλήσω; Αλλά, τι στο καλό, τόσες φορές θα έχει ακούσει ότι πρέπει να βοηθήσει τον εαυτό του.
Να τον έπαιρνα και να τρέχαμε σε κανένα κέντρο απεξάρτησης ίσως...; (παρανοϊκό αλλά μου πέρασε από το μυαλό)
Με σκλάβωσε η ειλικρίνεια και η ευγένειά του... Και δεν ήταν και πάνω από 27 χρονών...

Ποια είναι η σωστή κίνηση σε τέτοιες περιπτώσεις;
Και πώς κατέληξε να εθιστεί στις ουσίες;

Προβληματίστηκα έντονα...

Δεν βρίσκω τίτλο...

2009-11-19T00:14:00.000+02:00

Τελικά, όχι μόνο άσπρη μέρα δεν θα δούμε, αλλά ούτε ΚΑΝ γκρι!!! Η μια αναποδιά μετά την άλλη έρχεται...

Nocturne

2009-11-14T02:48:00.001+02:00

Σχετικά πρόσφατη διασκευή ενός θεϊκού τραγουδιού από τους ίδιους τους δημιουργούς

Enjoy =)

Γαμώτο.

2009-11-11T13:51:00.000+02:00

Όλα στραβά πάνε.

Θα δούμε καμια άσπρη μέρα;

J'y suis jamais alle - Yann Tiersen

2009-11-10T12:32:00.000+02:00

Ραντεβού την Κυριακή στο Fuzz με τον εν λόγω κύριο ;)

Όχι, δεν θέλω και να θέλω δεν θα το κάνω γιατί δε θέλω!!

2009-11-05T16:49:00.002+02:00

Ναι, θέλω να σε πάρω τηλέφωνο και να σε σκυλοβρίσω.
Όχι, το φταίξιμο δεν είναι δικό μου.
Το φταίξιμο είναι δικό σου, που δε μπορείς να καταλάβεις, μα τω Θεώ.
Μπορείς να μη μου μιλάς αν θες. Ξέρουμε όμως ότι δεν είναι για πολύ.
Ένας από τους δυο πάντα λυγίζει(συνήθως εγώ, αλλά γιατί; Αφού εσύ φταις κάααθε φορά).
Γιατί ξέρεις πως δεν υπάρχει παράλληλο σύμπαν που εμείς οι δύο δεν κρατάμε επαφή.
Κι όχι τίποτα άλλο, τη βλακεία σου την πλήρωσε ο bro που με κουβαλούσε σπίτι αξημέρωτα και λιώμα. Κι έκανε ψοφόκρυο. Χρωστάς δύο συγγνώμες, να το ξέρεις. Κι όχι άλλα "σ'αγαπώ" σε ανύποπτο χρόνο, πλιζ. Τα σιχαίνομαι...

Στα 20

2009-10-31T17:21:00.002+02:00

Παρασκευή 10 το βράδυ, Πανεπιστήμιο περιμένοντας λεωφορείο να γυρίσω σπίτι.

Έχει βάλει ξαφνικά απίστευτο κρύο και κάθομαι στη στάση με τα ακουστικά, ξεπαγιάζοντας. (Ευτυχώς μου'χε κόψει και φεύγοντας από το σπίτι το μεσημέρι είχα πάρει μαζί μια πασμίνα την οποία πέρασα στο λαιμό μου :P)

Εκεί λοιπόν που άκουγα χαμένη στις σκέψεις μου Nick Cave, με πλησιάζει μια τύπισσα.
(Την είχα σταμπάρει που μιλούσε πόση ώρα με κάτι κοπέλες πιο πέρα). Αρχίζει να μιλάει και δεν την ακούω, της κάνω νόημα να περιμένει να βγάλω τα ακουστικά. Τα βγάζω. Ξαναρχίζει να μιλάει. Εξακολουθώ να μην ακούω. Της λέω να μιλήσει λίγο πιο δυνατά και δυναμώνει ελάχιστα τον τόνο της φωνής της. Πιάνω κάτι ψιλά απ'όσα λέει(είχε και κίνηση και φυσούσε).

- Δεν έχω πού να μείνω... κουρασμένη... 1 ευρώ...

Τρώω φλασιά και θυμάμαι ότι έχω ακριβώς 1 ευρώ στην τσέπη από κάτι ρέστα. Χαμογελάω ανεπαίσθητα και αφηρημένα. Της το δίνω.

-Ευχαριστώ πάρα πολύ...
Κοντοστέκεται, με κοιτάει ερευνητικά.

-Τελικά εσείς είστε η μόνη ηλικία που έχετε κατανόηση...

- Έτσι θέλω να πιστεύω, της λέω.

-Σ'ευχαριστώ και πάλι, να'σαι πάντα καλά...
-Να προσέχεις...Καληνύχτα.

Κάνει να προχωρήσει, ξαναγυρνάει.

-Να σε ρωτήσω κάτι;
-Πες μου.
-Αυτές τις μπότες πόσο τις πήρες;

Μαγκώνομαι, 160 ευρώ τις είχα πάρει ρε γαμώτο, τι να της πω;;;

-Δεν ξέρω καλή μου, δώρο μου τις έκαναν...
-Ααα... γιατί ψάχνω κι εγώ τίποτα μπότες, καλές και όσο γίνεται φθηνές...
-Συγγνώμη, αλλά δεν έχω ιδέα...
-Εντάξει, σ'ευχαριστώ και πάλι! Μου χαμογελάει.

Και ξαφνικά κάνω μια γρήγορη ανασκόπηση στη μνήμη μου. Η τύπισσα πρέπει να είναι η ίδια που με τον Sunflyer είχαμε πετύχει τον Ιούλιο στο ίδιο σημείο και ζητούσε ψιλά για να φάει...
Τότε μου είχε πει "να προσέχω την τσάντα μου και να την κρατάω σφιχτά γιατί δεν μπορώ να φανταστώ τι γίνεται..."

Ο Sunflyer της είχε δώσει τα ψιλά που ζητούσε τότε.

Εδώ

2009-10-27T00:48:00.000+02:00

Γιατί ακόμα κι έτσι η ευτυχία μας να κρέμεται από μια κλωστή;

I hate days like these...

2009-10-26T15:54:00.005+02:00

Βρέχει. Από το Σάββατο κοντεύουμε να πνιγούμε. We're sinking in the rain.
Παρ'όλο που σιχαίνομαι τη βροχή, χθες κάποια στιγμή που κοίταξα τον ουρανό με γοήτευσε. Τα σύννεφα είχαν ανοίξει λίγο και φαινόταν ένα γαλάζιο κομμάτι ουρανού... Και σε συνδυασμό με τη μυρωδιά της βροχής και την ησυχία που επικρατούσε ήταν όμορφο...

Δε χανόμαστε ρε

2009-10-25T03:06:00.001+03:00

- Λοιπόν θα τα πούμε, ε ;
-Ναι ρε, δε χανόμαστε...

Κι όμως, τελικά πόσοι δεν χαθήκαν... ;

Βράδυ στο παγκάκι

2009-10-23T22:50:00.002+03:00

-Πάμε στο περίπτερο να πάρουμε καμιά μπύρα;
-Πάτε ρε παιδιά και φέρτε μου και μένα μία... :)
-Σταδιάλα ρε :Ρ

-Θενκς! Εσύ δεν πήρες τελικά;
-Όχι, δεν είχε McFarland.
:DDDD

Τελικά τι ;

2009-10-21T21:43:00.002+03:00

Καθώς ξαναγύρισε στην επικαιρότητα το μήλον της έριδος "ιδιωτικά ιεκ", προβληματίστηκα.
Οι περισσότεροι θεωρούν τα ιιεκ υποδεέστερα, χωρίς να έχουν -εν μέρει- εντελώς άδικο.
Έχοντας εμπειρία από ιδιωτικό ιεκ (για ένα έτος) τολμώ να πω πως από άποψη οργάνωσης υπερέχουν από τα δημόσια πανεπιστήμια. Για παράδειγμα, στη γραμματεία των δημόσιων, για μια απλή συναλλαγή με τη γραμματεία (ανανέωση πάσου π.χ.) πρέπει να πας να στηθείς αρκετή ώρα πριν ανοίξει το γκισέ καθώς επικρατεί πολυκοσμία. Αφού λοιπόν ανοίξει, πρέπει να περιμένεις σε μια μεγάλη ουρά καθώς ο υπάλληλος που ανανεώνει τα πάσα είναι μόνο ένας (μες το γραφείο υπάρχουν τουλάχιστον άλλοι 3 βέβαια).
Στο ιδιωτικό πας στη γραμματέα, της λες τι ακριβώς χρειάζεσαι (βεβαίωση σπουδών π.χ.) και το πολύ σε 5 λεπτά έχεις τελειώσει.
Οι αίθουσες που γίνονται τα μαθήματα των ιιεκ σίγουρα δεν έχουν το κύρος των αμφιθεάτρων, καθώς είναι σαν απλές αίθουσες φροντιστήριων, είναι όμως πεντακάθαρες και τακτοποιημένες, τα θρανία καθαρά. Οι διάδρομοι μπορεί να μη θυμίζουν αίθριο αλλά δεν έχεις τις νεολαίες κομμάτων να σ'τα ζαλίζουν τουλάχιστον.
Οι περισσότερες ιδιωτικές σχολές δε σου δίνουν δωρεάν πλέον τα βιβλία και τα πληρώνουν οι ίδιοι οι σπουδαστές(τα βιβλία που αγόρασα το ένα και μοναδικό έτος που πήγα ήταν των εκδόσεων Πατάκη).
Στα ιιεκ δεν υπάρχει αυτή η αναζήτηση ιδεολογίας, "πιστεύω" και κοσμοθεωρίας που σου εμφυσά ένα δημόσιο πανεπιστήμιο και η οποία λίγο πολύ σε στιγματίζει και κατασταλάζεις στην υπόλοιπη ζωή σου και τα δίδακτρα είναι αδικαιολόγητα ακριβά .
Όσον αφορά την επαγγελματική αποκατάσταση... σίγουρα ένας απόφοιτος δημοσίου πανεπιστήμιου έχει περισσότερη αίγλη και κύρος στα μάτια των εργοδοτών. Αλλά αν κι ένας απόφοιτος ιιεκ έχει φροντίσει να εμπλουτίσει το βιογραφικό του με σεμινάρια,ημερίδες και παρουσιάσεις (γίνονται διάφορα τέτοια από τα ιιεκ), καθώς και πρακτική εξάσκηση, μπορεί να τον συναγωνιστεί με αρκετές πιθανότητες νίκης.
Οι απόφοιτοι ιιεκ δεν είναι χαζοί ή άχρηστοι "που πλήρωσαν για ένα χαρτί χωρίς καμιά πνευματική αξία" επειδή δεν κατάφεραν να μπουν σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο... Οι λόγοι που ίσως επέλεξαν να το κάνουν ποικίλλουν, αλλά ο κύριος λόγος είναι ότι οι περισσότεροι διάλεξαν μια λύση για όσο το δυνατόν καλύτερη επαγγελματική κατάσταση.

New era

2009-10-14T11:16:00.000+03:00

Καλωσορίζουμε τη νέα ζωή στην Αθήνα. It's the beginning of a new era. Ετοιμαζόμαστε να βάλουμε φωτιά στις αθηναϊκές νύχτες (και μέρες φυσικά).
Ατενίζουμε το χλωμό μας μέλλον με αισιοδοξία και περιμένουμε να δούμε τι μας επιφυλάσσει η επόμενη γωνία του δρόμου.
Βλαμένοι ενωμένοι, ποτέ νικημένοι. Εξάλλου η απόσταση Καποδιστριακό-Πάντειος είναι πολύ μικρή για να μας εμποδίσει! ;)

New Age

2009-10-07T01:46:00.002+03:00

Καλωσήρθατε στον κόσμο των Τούβλων! :D

R.I.P.

2009-10-03T17:37:00.001+03:00

Μετά από τόσα χρόνια επίμονων προσπαθειών, η Ελληνική κυβέρνηση έδωσε επιτέλους στην Aegean τη δυνατότητα να αυτοαποκαλείται "η μεγαλύτερη Ελληνική αεροπορική εταιρεία".

Η Ελλάδα ψηλά σου λέει μετά.
Παπάρια.

Home

2009-09-26T14:41:00.001+03:00

Αθήνα. Επιτέλους.
Βέβαια τόσα χρόνια η Αθήνα ήταν για μένα ολόκληρη ένα καταφύγιο, μακριά από αυτό που για μένα τότε ήταν η καθημερινότητα, ή η πραγματική ζωή αν θέλετε.
Τώρα, μαζί με όλα τα υπόλοιπα, η πραγματική μου ζωή ήρθε κι αυτή φουριόζα στην Αθήνα και μου χτυπάει την πόρτα.
Τώρα όμως μπορώ να την αντιμετωπίσω.
Τώρα είμαι στο στοιχείο μου. Και δεν τη φοβάμαι πια.
Come and get it!

Υ.Γ.: Εγώ αλλάζω, η ζωή αλλάζει, θα αλλάξει και το blog. Σύντομα.

Outcast

2009-08-21T14:50:00.001+03:00

Βρίσκεσαι εκεί από σπόντα. Δε χάνουν όμως ευκαιρία και σε φωνάζουν να βοηθήσεις γιατί καίγονται.
Κάνεις ότι μπορείς και όλα πάνε ρολόι.
Περνάτε όλη την υπόλοιπη μέρα παρεούλα και νομίζεις ότι όλα είναι καλά.
Την επόμενη μέρα είχεις πει ότι θα φύγεις. Σου άρεσε όμως η παρέα τους και ζητάς να μείνεις λίγο ακόμα.
Και αυτοί σου λένε ότι είσαι βάρος και θα δημιουργήσεις πρόβλημα. "Αν θέλεις όμως κάτσε".
Δίκαιο;

Αποχαιρετισμός: Σχολείο

2009-08-13T23:57:00.001+03:00

Οι εξετάσεις πήγαν καλά. Ανέλπιστα καλά μπορώ να πω. Σχεδόν σίγουρα μπαίνω στη σχολή που ήθελα... Σε ενάμιση μήνα περίπου μετακομίζω Αθήνα. Και τελειώνουν όλα.

Σχολείο.
ΤΕΛΟΣ.

Δε θα ξαναπάω ποτέ σχολείο.
Δε θα ξανακάνω ποτέ προσευχή το πρωί (ούτε θα ξαναπηδήξω κάγκελα επειδή βαριόμουνα να πάω στην προσευχή).
Δε θα ξανακοιμηθώ ποτέ πάνω σε ένα άσπρο-μπλε θρανίο (το Αιγαίο συμβόλιζαν;) πρωί-πρωί με τη φωνή ενός ηλίθιου καθηγητή.
Δε θα ξανακοιτάξω το ρολόι περιμένοντας να χτυπήσει το κουδούνι (που στο κωλοσχολείο που έφαγα στη μάπα τα τρία τελευταία χρόνια ακουγόταν σαν κουδούνι φυλακής και όχι σχολείου... Και 8 φορές τη μέρα μας τρύπαγε το μυαλό και 400 μούντζες γύρναγαν ταυτόχρονα προς τα κει).
Δε θα ξαναπερπατήσω ποτέ σε μισοσκότεινους το χειμώνα διαδρόμους, βλέποντας γύρω μου να περνάνε τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα, άλλα αγαπημένα, άλλα για μπάτσες, ψιλή κουβέντα κάθε 5 μέτρα και στο τέλος στήσιμο στην ουρά στο κυλικείο, για να πάρουμε ένα τοστ από τη χοντρή που φόραγε κάθε μέρα τα ίδια γάντια (μίας χρήσης) και από Νοέμβριο και μετά ήταν κατακίτρινα από τη βρώμα.
Δε θα ξαναδώ ποτέ μαζεμένο το τμήμα μου. Το πιο βαρετό, σκορπισμένο και αδιάφορο τμήμα έβερ, που όλοι κοίταγαν ποιανού το μάτι θα βγάλουν και στο τέλος κανείς δεν ήθελε να βγάλουμε φωτογραφία. Ούτε θα ξαναδώ μαζεμένο το διπλανό τμήμα να περνάνε τόσο ωραία μαζί κι εγώ να ζηλεύω.
Δε θα ξαναναγκαστώ ποτέ να ακούω τις μαλακίες ενός καθηγητή για 45 ατελείωτα λεπτά, τόσο ανούσιες που να βαριέμαι να σηκώσω αντίλογο.

Ούτε όμως θα ξαναέχω τη σιγουρία ότι θα τους δω όλους μαζεμένους να μου φτιάξουν τη διάθεση όταν έξω βρέχει.
Δε θα ξανακρύψουμε με τον Π. και τον Γ. το τετράδιο της Α. στο νεροχύτη του εργαστηρίου και δε θα με ξαναρχίσει στις τσιμπιές μέχρι να της το δώσω μέχρι να μας ακούσει το περίφημο "πτώμα" και να μας χέσει.
Δε θα ξανακούσω να λένε στη βλαμμένη με την κρεατοελιά "Κυρία έχετε μια μύγα στο πηγούνι σας".
Δε θα ξαναπαίξουμε μεικτό μπάσκετ για να βλέπουμε όλα τα κορίτσια να τρέχουν με τη μπάλα βγάζοντας πολεμικές κραυγές.
Ούτε θα ξαναβαρέσουμε σουτ κι εγώ να τα στέλνω έξω από το φράχτη γιατί δε φόραγα τα γυαλιά μου και δεν ήξερα τι έκανα.

Σιγά τις ωραίες στιγμές θα μου πείτε.
Αλλά για μένα, όσο κι αν ποτέ δεν πίστευα ότι θα το έλεγα, σημαίνουν τελικά πολλά.

Ξεκίνησα αυτό το blog πριν από σχεδόν 4 χρόνια γιατί δεν άντεχα τη ζωή μου. Και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά μου ήταν το σχολείο. Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω... Και το σχολείο από την αρχή μέχρι το τέλος ήταν μια μικρή κοινωνία που παρουσίαζε μεγεθυμένο ό,τι μου την έσπαγε. Συν τα δικά του προβλήματα.

Τα χρόνια πέρασαν και ελάχιστα άλλαξαν.
Τώρα όμως που στέκομαι με το απολυτήριο στα χέρια και έτοιμος να γυρίσω πίσω στην Αθήνα, νιώθω την ανάγκη να πώ ότι τελικά

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Γαμώτο...

Σχέση

2009-05-10T01:12:00.002+03:00

Ποιος σου είπε ρε ότι στην πιο δύσκολη φάση που περνάω ποτέ έχω την υποχρέωση να είμαι εδώ κάθε βράδυ και να ακούω τη μαλακία που έχεις στον εγκέφαλό σου; Νομίζεις ότι μόνο για σένα είναι δύσκολο; Όχι ρε γαμώ την παναγία σου! Για μένα είναι πολύ πιο δύσκολο! Γιατί εγώ δεν πρόλαβα να δέσω κανένα μαλάκα χειροπόδαρα και να του βγάζω όλη μου τη χολή για να νιώσω εγώ καλύτερα! Γιατί εγώ τραβάω και το δικό σου το κουπί κι ας μη θέλω τόσο καιρό τώρα να σε ξαναδώ στα μάτια μου! Και ξέρεις πολύ καλά ότι εσύ φταις! Και ξέρεις πολύ καλά κατά βάθος ότι έτσι νιώθω κι ας μην το παραδέχεσαι! Με κρατάς για τον εγωϊσμό σου κι εγώ ο μαλάκας σε αφήνω! Γιατί; Γιατί έτσι μαλάκας γεννήθηκα! Να σέβομαι τους γύρω μου! Κι ας μη με σεβάστηκες εσύ καθόλου! Έπρεπε να το δω από την πρώτη στιγμή αλλά με είχε γκαβώσει ο έρωτας, καλά να πάθω! Δε με έχουν ξαναπουλήσει έτσι όμως! Πόσο μαλάκω μπορεί να είσαι; ΣΤ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ ΡΕ ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΠΑΘΕΙ ΚΡΙΣΗ! ΕΓΩ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΚΡΙΣΗ ΠΑΘΑΙΝΩ ΜΟΛΙΣ ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ! ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΗΡΕΜΙΣΤΗΚΑ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΕΧΩ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ! ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΝΑ ΛΕΩ ΨΕΜΑΤΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ! Σιχαίνομαι τον εαυτό μου που καταφέρνω να λέω τόσα ψέματα! Αλλά πιο πολύ σιχαίνομαι εσένα! Για όλα αυτά! Και αν πατώσω στις κωλοεξετάσεις θα φταις εσύ! Εσύ και ακόμα περισσότερο εγώ που όλους αυτούς τους μήνες κάθομαι και ασχολούμαι με ΜΑΛΑΚΙΕΣ για να μπορέσεις να γράψεις ΕΣΥ! ΕΣΥ που δε θέλω ούτε να σε ξέρω! Για να μην πληγωθεί ο εγωϊσμός της κυρίας και δε μπορεί να συγκεντρωθεί! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, 6 ΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΘΕΛΩ ΤΟΟΟΟΟΣΟ ΠΟΛΥ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΩ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑ ΠΩ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΧΩΜΑ ΡΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΕΓΩ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΗΡΕΜΟΣ! ΑΛΛΑ ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ! ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ! ΘΑ ΣΕ ΦΑΩ ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ! ΚΙ ΑΣ ΜΗ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΞΑΝΑΔΩ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ! ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ! ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ! ΑΛΛΑ ΚΙ ΕΣΕΝΑ ΡΕ ΘΑ ΣΕ ΠΑΤΗΣΩ ΚΑΤΩ! ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΩ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΛΛΑ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ! ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΑ ΠΟΝΕΣΩ ΕΓΩ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΘΟΛΟΥ! ΑΥΤΟ ΟΧΙ! ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΓΑΜΗΣΕΣ, ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΕΣΥ ΠΩΣ ΘΑ ΝΙΩΣΕΙΣ! ΚΑΙ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ!

Ρέκβιεμ

2009-03-19T18:45:00.001+02:00

Σε λίγους μήνες θα φύγω από το σπίτι μου. Και από την κωλόπολη που τόσα χρόνια βρίζω.
Ω ναι.
Μόνο που κατά βάθος θα μου λείψουν.
Όλα.
Άντε σχεδόν όλα.
Πάντως προλαβαίνω ακόμα να κρατήσω τα καλά.
Αρκεί να σταματήσω να ασχολούμαι με μαλακίες και να κάνω, just for once, αυτό που θέλω εγώ.
Αρχίζοντας από τώρα.
Πάω για μάθημα...

Ε όχι...

2009-03-01T18:00:00.002+02:00

Nαι, ΟΚ, το παραδέχομαι. Είμαι γκαντέμης, γρουσούζης, κατσικοπόδαρος, ο Μητσοτάκης ο ίδιος. Και δεν ξαναλέω καλό λόγο για κανέναν. Ούτε ξαναχαίρομαι για τίποτα. Αλήθεια.

Μπορώ να έχω τους φίλους μου πίσω τώρα;...

Lifestyle

2009-02-26T16:42:00.001+02:00

Κάθε τόσο, ο Τ. κοιμάται στο σπίτι του κολλητού του με την παρέα τους. Φέρνουν δυο τρεις γκόμενες και πολλά μπουκάλια ξίδια και γίνεται της πουτάνας.

Εμείς με την παρέα μου σπάνια κοιμόμαστε όλοι μαζί. Όταν το κάνουμε όμως είναι και γαμώ. Την Κυριακή ξενυχτήσαμε μέχρι τις 2 παίζοντας ένα παιχνίδι που βρήκαμε σε ένα κουτί δημητριακά, βλέποντας τηλεόραση και λέγοντας μαλακίες. Και μετά που οι άλλοι δύο πήγαν για ύπνο, κάτσαμε με τη Β. στο κρεβάτι μέχρι τις 4, σχολιάζαμε καθηγητές και τα παιδικά μας χρόνια και λέγαμε μαντινάδες.

Δεν ξέρω αν πρέπει να ντρέπομαι αλλά στα @@ μου. Εγώ έτσι περνάω καλύτερα.

Την πληρώνει η καημένη η Β. που πέφτω συνέχεια πάνω της και την αγκαλιάζω και με κοιτάει περίεργα αλλά δε μου βγαίνει να το πω με λόγια.

Την παρέα μου δεν την αλλάζω με τίποτα.
I love you guys...

Δίλημμα

2009-02-08T22:56:00.002+02:00

Έστω ότι κρέμεσαι από ένα γκρεμό, κρατώντας με το ένα χέρι ένα σκοινί που βλέπεις ότι σιγά-σιγά σπάει. Με το άλλο σου χέρι κρατάς κάποιον που αγαπάς πολύ. Αν τον κρατήσεις πάνω σου είναι πολύ πιθανό να πέσετε μαζί, ενώ αν τον αφήσεις είναι πιο εύκολο να σωθείς μόνο εσύ. Από την άλλη όμως πρέπει να του λες συνέχεια ότι το σκοινί θα αντέξει, για να συνεχίσει να κρατιέται, και κάθε φορά που το λες και το ξαναλές βλέπεις το φόβο στα μάτια του καθώς το σκοινί τεντώνεται όλο και περισσότερο και δεν ξέρεις πόσο ακόμα θα αντέξει...
Τι κάνεις ρε γαμώτο;

Never Miss a Beat

2009-01-05T17:18:00.002+02:00

Διάνα...

Πανεπιστημίου 56

2008-12-31T04:18:00.003+02:00

Πιστό στο ραντεβού του, το blog δίνει και φέτος, για τέταρτη αισίως χρονιά, ένα λιγότερο χριστουγεννιάτικο τόνο στις ημέρες αυτές, τις γεμάτες φωτεινά λαμπάκια και λαμπερά χαμόγελα που αυτή τη φορά μοιάζουν πιο άδεια από ποτέ. Εμένα τα φετινά Χριστούγεννα, ειδικά στην Αθήνα, κι ας προσπαθεί η καημένη να το παίξει άνετη και γιορτινή, μου φαίνονται τόσο μουντά και καταθλιπτικά όσο η "θέα" στην εσωτερική αυλή του χρυσοστολισμένου και καλογυαλισμένου "μεγάρου".

Καλές γιορτές!...

Love is in the air

2008-12-20T02:06:00.002+02:00

Τσακώθηκα με τον κολλητό μου.
Και με την κοπέλα μου.
Γιατί τσακώθηκαν μεταξύ τους.
Τσακώθηκα με ένα παιδί στο φροντιστήριο.
Που τσακώθηκε και με τον κολλητό του.
Και τα έλεγα όλα αυτά σε έναν άλλο φίλο μου.
Που τσακώθηκε με την αδερφή του.
Που τσακώθηκε με τον ξάδερφό της.
Και μετά από αυτή την εκπληκτική μέρα με την ωραία ατμόσφαιρα γύρισα σπίτι.
Και παρακολούθησα αμίλητος τους δικούς μου να τσακώνονται οικογενειακώς.

Κατά τα άλλα έρχονται Χριστούγεννα.
Κι εγώ μετά από όλα αυτά βρέθηκα με μισή καρδιά να στολίζω το δέντρο μόνος μου.
Είναι τα τελευταία Χριστούγεννα στο σπίτι μου, και δεν είναι καν Χριστούγεννα...

Ranting at night

2008-12-18T00:03:00.002+02:00

Θέλω πολύ να κάνω ένα άσχετο, πιο αισιόδοξο ποστ αλλά δε μου πάει η καρδιά με τίποτα.
Τα παίρνω όλο και περισσότερο. Με όλα. Με το πόσο γκαβοί μπορεί να είναι μερικοί άνθρωποι και να μη βλέπουν στο μισό μέτρο από τη ζωούλα τους.
Με τον τριμάλακα τον Υπουργό Μπουζουκιών και Γηπέδων που θέλει να μας στείλει για διακοπές νομίζοντας ότι με το να σπάσουν οι καταλήψεις θα ξαναβάλει καπάκι στο ηφαίστειο που εκρύγνηται.
Με την κοπελιά που με ένα παιδί νεκρό έκλαιγε για το δέντρο της πλατείας Συντάγματος.
Και με την αιώνια γκαντεμιά μου, που ο κόσμος καίγεται κι εγώ είμαι ακόμα στο χωριό μου και διαβάζω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Που άφησα τους τρεις αρχιμαλάκες Κνίτες της τοπικής οργάνωσης να κρατάνε το πανό και να μας βάζουν να φωνάζουμε συνθήματα για τον καπιταλισμό... ("Ένα ουυυυυυυ για τους δολοφόνους! Ένα ουυυυυυυ για τις τράπεζες!" ποιες τράπεζες ρε γαμώ; για όνομα, μεγαλύτερη μαλακία δε βρήκατε να πείτε;;;!!!) δηλαδή έλεος, αυτό είναι για μένα η μεγαλύτερη ασέβεια από τις πολλές των τελευταίων ημερών, όταν πριν μισό λεπτό φωνάζαμε "Αυτή η πορεία είναι για τον Αλέξη"... Αν θέλετε να κάνετε πορεία για το παιδί να βγάλετε τον κάλο από τον εγκέφαλό σας και να ασχοληθείτε με αυτό και όχι να πιπιλίζετε την ίδια καραμέλα μια ζωή...
Και βέβαια με τον Έλληνα δικηγόρο, κερατά και πούστη με 7 γράμματα... Που αυτό που βρήκε να απαντήσει στα όσα είπε ο Λαζόπουλος ήταν μια σπόντα ότι είναι γκέι, το τελείως άσχετο δηλαδή... Η πρώτη φορά που χάρηκα που οι κάτοικοι της πόλης με την άτυχη ομάδα είναι τόσο πούστηδες είναι που αποδείχτηκαν πιο πούστηδες κι από αυτόν και την έφαγε... Και τους σιχάθηκα ακόμα περισσότερο όταν πίστεψα (γιατί στην αρχή νόμιζα ότι μου έκαναν πλάκα) ότι οι περισσότεροι ακόμα τον υποστηρίζουν... Δεν έφτανε που τον είχαν υποδεχτεί με τα κόκκινα χαλιά, όχι ρε γαμώτο και ήρωας της πόλης αυτός, δηλαδή πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει;... Όχι και να ακούω ότι είναι καλός άνθρωπος και τον φάγανε, δηλαδή ρε πούστη γαμώ το κέρατό μου πόση ηλιθιότητα πια;
Δε βαριέσαι... Εμένα το μόνο που με πειράζει είναι ότι στον κόσμο γίνεται ο κακός χαμός κι εγώ είμαι στο αποστειρωμένο χωριό μου και όπως ίσως φαίνεται έχω λαλήσει απ' το διάβασμα... Και ούτε ξέρω πια αν θα βρω καμένη γη μπροστά μου όταν τελειώσει αυτός ο εφιάλτης... Ξεσκίζομαι για ένα μέλλον που ίσως δεν υπάρχει καν... Και δε με είχα ποτέ για τόσο μαλάκα... Αυτό θα πει ανακαλύπτω τα όριά μου!

Ακόμα μιλάτε;

2008-12-09T01:11:00.004+02:00

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ, ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ!
alpharadio.mp3 -

Θέλω να ξεράσω. Ποιος είναι εκτός ελέγχου τώρα; Γαμώ! Δε γίνονται αυτά ρε... Δεν είναι η Ελλάδα αυτή ρε γαμώτο, ο καθένας κάνει του κεφαλιού του, δε γίνονται αυτά, ο καθένας είναι για την πάρτη του, κανείς δεν ελέγχει κανέναν, δεν υπάρχει κανένα όριο, ο καθένας κάνει ότι θέλει, δέρνει , σπάει, μπάτσοι, κουκουλοφόροι, όλοι τα ίδια σκατά κι απόσκατα είναι, όλοι τα ίδια αποβράσματα που σέρνουν όλες τις αξίες που μας είχαν μείνει, είμαστε σε μια χώρα άναρχη, τελείως άναρχη, και οι πέντε μαλάκες που νομίζουν ότι κυβερνάνε δεν ξέρουν τι τους γίνεται! Δε γίνεται αυτό, δε γίνεται, δε γίνεται, δε γίνεται... Πως μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε; Πως κοιμάστε, πως κοιμόμαστε ρε γαμώτο, πως;

Δολοφόνοι

2008-12-07T23:22:00.002+02:00

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι ένας ακόμα στόχος της Γ Λυκείου είναι να αποτελεί μια χρονιά υποχρεωτικής απολιτικοποίησης. Το σύστημα ελπίζει βέβαια ότι αυτό θα συνεχίσει και τα επόμενα χρόνια.

ΔΕ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΕΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ ΓΑΜΩ! ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΔΕ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΕΙ! ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! ΦΤΑΝΕΙ!

Αντίο φίλε... Είσαι φίλος όλων μας πια...

Καλοκαίρι 2008

2008-09-21T17:22:00.000+03:00

Μπανάκια με παρέα, η θάλασσα όνειρο, μπύρες, πίτσες και σουβλάκια, επιτραπέζια στον κήπο και ταινίες μέχρι τις 4 το πρωί, ταξίδια, έρωτας, γέλια...

Οι καλύτερες μέρες της ζωής μου.
Έριξα την ταφόπλακα στην εφηβία μου με τον καλύτερο τρόπο.
Άντε τώρα τουρτουρίζοντας να πας για διάβασμα...

Ταξιδεύοντας

2008-06-29T21:05:00.002+03:00

Όταν άκουσα για τη φωτιά του Υμηττού ήμουνα στην παραλιακή και έβλεπα ήδη τον καπνό που ανέβαινε. Δαγκώθηκα για να μην κλάψω.
Στη Λίμνη Βουλιαγμένης είναι όμορφα.
Όταν άκουσα για τη φωτιά της Αιδηψού ήμουνα στην εθνική ακριβώς απέναντι και μόλις είχα προσέξει τον καπνό που ανέβαινε.
Σα να 'χαν ποτέ τελειωμό, τα πάθη κι οι καημοί του κόσμου...

Για να κερδίσεις έναν άνθρωπο συχνά χρειάζεται να χάσεις κάποιον άλλον.
Ή αλλιώς, η ζωή είναι σαν μια παρτίδα σκάκι. Συχνά αναγκάζεσαι να θυσιάσεις κομμάτια.

Θέλω να γυρίσω στη Χαλκιδική και να πάρω εγώ τον άνθρωπο που θέλω μαζί μου... Να χαρώ πραγματικά την ατελείωτη παραλία που γυρνάει στο μυαλό μου... (Πάμε Κασσάνδρα με μία ρόδα...)

Μωρό μου μου λείπεις συνέχεια...

Ερωτευμένα Τούβλα

2008-06-20T01:16:00.003+03:00

Ώρα 11:30, λίγο πιο πέρα από το σπίτι της.

-Θα πας τελικά;
-Δεν παίζει αλλά θα τις πω να κατέβει λίγο.
-Δεν παίζει.
-Η ελπίδα πεθαίνει δύσκολα.
---------------------------------------------------
-Δε φεύγει η μάνα μου ρε γαμώτο, δε γίνεται...
-Πες ότι πας για κάρτα και βγες για πέντε λεπτά, να σε αγκαλιάσω μια φορά μόνο...
-Δε θα με αφήσει τέτοια ώρα, με τίποτα...
---------------------------------------------------
-Μάντης είσαι;
-Όχι, απλά σκέφτομαι λογικά
(Αναπάντητη)

Πού είναι το τόσο παράλογο στο να κατέβει ένας άνθρωπος πέντε λεπτά να πάει μέχρι το περίπτερο και για όνομα, πόσο αργά είναι εντεκάμιση η ώρα;
Γαμώ τα σάπια μυαλά της επαρχίας μου...
Μου λείπεις ρε μωρό :(

(Για δες όμως που κατέληξε διαφθορέας αθώων κορασίδων ο αρχιφλώρος... ^^)

Επί Ασπαλάθων

2008-06-17T18:47:00.002+03:00

Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα κι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμακρα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας αντηχούν ακόμη ...

Γαλήνη.
- Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού τ' αυλάκια·
τ' όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από εκείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
"Τον έδεσαν χειροπόδαρα" μας λέει
"τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο, κουρέλι".

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
ο Παμφύλιος Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος.

31 του Μάρτη 1971

Τσαντίζομαι γιατί πιστεύω ότι αν ήξερε ο Σεφέρης ότι για το συγκεκριμένο ποίημα θα γραφόντουσαν όλες οι μαλακίες που διαβάζω τώρα (αύριο γράφω Κείμενα) δε θα το έγραφε ποτέ.
Η ανάλυση ενός κειμένου το σκοτώνει. Αλλά άντε πες το αυτό σε φιλόλογο...

Τ' αστέρια προειδοποιούν

2008-05-30T19:35:00.003+03:00

Δυο φίλες μου συζητούσανε για ζώδια. Δεν κρατήθηκα.
-Εγώ πιστεύω ότι κάθεστε και ασχολείστε με βλακείες. Τώρα πιστεύετε πραγματικά ότι η μοίρα μας επηρεάζεται από τα αστέρια; FFS;
(Τι ρωτάω θα μου πεις...)
-Όχι ρε συ, προφανώς και δε μας επηρεάζουν εμάς τα ζώδια, δε γίνεται.
-Α. (;)
-Αφού εμείς έχουμε γεννηθεί σε νοσοκομεία και κλινικές. Εκεί έχει χοντρούς τοίχους και δεν περνάει η επιρροή του μεταφυσικού. Αυτοί που γεννιούνται έξω στη φύση επηρεάζονται πραγματικά.
-Α. (Έτσι πες το ντε.)

Nobody's Listening

2008-04-05T11:58:00.002+03:00

Τα ψυχικά τραύματα είναι ακριβώς όπως τα σωματικά. Πολλές φορές την ώρα που χτυπάς δεν πονάς. Σηκώνεσαι και συνεχίζεις.
Έτσι κι εγώ χτες το βράδυ, παρόλο που γυρνούσα σπίτι χαμογελώντας πλατιά και κουβεντιάζοντας, ήξερα ότι αργότερα θα πονούσα.

Για τα λεφτά τα κάνεις όλα

2008-04-03T15:21:00.002+03:00

Que préfères-tu, celui qui veut te priver de ton pain au nom de la liberté, ou celui qui veut t' enlever la liberté pour assurer ton pain?
Albert Camus

Μια μισότρελη καθηγήτρια, η οποία:
-Μας έχει ξεχέσει πατόκορφα επειδή δεν ακούμε κλαρίνα (το αγαπημένο της τραγούδι είναι η Ιτιά).
-Έχει δηλώσει ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τηλεόραση.
-Λατρεύει την Κωλοπετεινίτσα, ενώ δεν μπορεί τις παραθαλάσσιες πόλεις γιατί της βρωμάνε.
-Μας έχει ξεχέσει πατόκορφα επειδή δεν ξέραμε μια μπαλάντα του '50 (μέχρι να το τραγουδήσει έφτασε, δυστυχώς).
-Όποτε συζητάμε για σοβαρά θέματα ξεκινάει κάθε φράση της λέγοντας με απερίγραπτο υφάκι: "Τώρα όμως θα σε αποστομώσω".
-Μας έχει αναπτύξει σε βάθος όλα τα αρνητικά στερεότυπα που κυκλοφορούν για κάθε λαό σε ακτίνα χιλιάδων χιλιομέτρων.
-Και όχι μόνο αλλά δε μου έρχεται κάτι άλλο (και έχω και διάβασμα).

Μας μίλησε σήμερα για μια φτωχή οικογένεια φίλων της που μετακόμισε στο Ντουμπάι και έχουν γίνει μεγιστάνες.
-Κυρία, σηκώνω το χέρι μου, έχετε σκεφτεί ότι στις αραβικές χώρες δεν υπάρχει ελευθερία;
-Και τι σε πειράζει ρε Sunflyer; Που δε θα μπορείς να πιεις αλκοόλ; Πίνεις και όταν έρχεσαι για διακοπές.

-Ε... ναι.
(FFS WTFF?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!)
-Έχω άδικο;
-... (ας μην πάρω αποβολή)
-;
-Εγώ πάντως δε θα πήγαινα ποτέ να ζήσω σε χώρα που δε θα ήμουνα ελεύθερος.
-Καλά, κάτσε εδώ να ζεις με τρεις κι εξήντα.

Μου έριξε ένα απίστευτα περιφρονητικό βλέμμα και γύρισε να θαυμάσει τους υπόλοιπους μέλλοντες μεγιστάνες γύρω μου. Ειδικά ο χρυσαυγίτης είχε μια περίεργη λάμψη στα μάτια του...
Για δες κάτι πατριώτες όμως!

So this is how liberty falls, to the sound of thunderous applause...

I Just Wanna Live

2008-03-31T23:51:00.002+03:00

-"Καλύτερα να μη γράψεις καλά στις Πανελλαδικές τελικά", τρώω φλασιά. Οι γονείς μου κοιτάζονται.
-Τι λες παιδί μου;
-Αν γράψεις καλά έχεις όλες τις επιλογές σου ανοιχτές, σωστά; Θα κάνεις μία από αυτές και προφανώς θα είναι η λάθος, αφού έτσι σκατά που είναι όλα δεν υπάρχει σωστή επιλογή.
Αμήχανη σιωπή. Σκέφτομαι.
-Αν πάλι δε γράψεις καλά, θα κατηγορήσεις τους καθηγητές σου, την ίωση που κόλλησες την παραμονή των εξετάσεων ή τη μαύρη σου τη μοίρα, ή θα πεις ότι απλά μέχρι εκεί κατάφερα και τέλος. Θα διαλέξεις κάτι και θα συνεχίσεις τη ζωή σου.
Σιωπή.
-Ενώ αν πάλι γράψεις καλά, θα ξέρεις ότι ότι και να κάνεις, σκατά θα καταλήξεις. Και δε θα ξέρεις και τι σου φταίει.
Σιωπή.
-Οπότε τζάμπα παιδεύομαι. Αφού δεν ξέρω αν θέλω αυτό που κάνω. Τα αρχίδια μου τα μπλε ξέρω γενικά. Γιατί το κάνω; Για ποιον το κάνω;

-Ρε παιδί μου πολύ δεν το ισοπεδώνεις το σύστημα;

-Αυτό με ισοπέδωσε πολύ νωρίτερα.

Χάνομαι χωρίς ελπίδα
μέρα νύχτα στη Χαλκίδα
στο δικό σου το περίπου
και στα ρεύματα του Ευρίπου.

Η ψυχή μου θα σαλπάρει
στα νερά τα σκοτεινά
η παλίρροια θα με πάρει
και δεν θα με δεις ξανά!

Περπατώ στην παραλία
γίνομαι του κόσμου λεία
ναυαγός χωρίς σανίδα
που κι απόψε δε σε είδα!

Ξέρω πως δεν έχω ελπίδα
εδώ πέρα στη Χαλκίδα
οι τρελοί μείναμε λίγοι
κι ο Σκαρίμπας έχει φύγει.

Ο καθένας παίρνει ότι του αξίζει...

2008-02-15T01:01:00.003+02:00

...σ' αυτή τη ζωή, λέει γνωστός μου.
Με δύο ορόφους ρετιρέ σε ολοκαίνουρια πολυκατοικία σε καταπληκτική γειτονιά (με την ησυχία μου), έπιπλα δεν ξέρω κι εγώ ποιανού σχεδιαστή, λάπτοπ 3000 ευρώ, ντέσκτοπ δε-βρήκε-ακόμα-ευκαιρία-να-πει, τηλεόραση πλάσμα 40-φεύγα ιντσών, αθόρυβο ψυγείο το οποίο μπορεί να εκθειάζει επί δεκάλεπτο (όπως και όλα τα πράγματά του), ρούτερ 400 ευρώ, SUV, μια γλυκύτατη γυναίκα δούλα και κυρά και δυό παιδιά γιατρούς ίσως κι εγώ να θεωρούσα ότι "ο καθένας" παίρνει ό,τι του αξίζει.
(Και δε θα γκρίνιαζα κάθε μισή ώρα για την ακρίβεια και τους χαμηλούς μισθούς...)

Ελευθερία ή Θάνατος

2008-02-04T01:08:00.000+02:00

"Φτιάχνω τσάντα και πάω για ύπνο, είμαι πτώμα" σκέφτηκα. Αλλά επειδή είμαι εγώ, άνοιξα και την οθόνη για μια τελευταία ματιά για απόψε στο Ίντερνετ.
"Το διάβασε κανένας το ποστ άραγε;" σκέφτηκα και μπήκα στον tracker μου.
"Ας χαζέψω και λίγο, ευκαιρία είναι..." σκέφτηκα, επειδή είμαι εγώ.
Και έκανα κλικ στα refferals. Και μπήκα σε ένα blog που είχα μήνες να μπω. Και επειδή είμαι εγώ, μπήκα και σε δεύτερο, και σε τρίτο, και σε τέταρτο...
Και βρέθηκα εδώ.
Και φρίκαρα. Μου ανέβηκε η πίεση. Ήθελα να βγω στο μπαλκόνι και να ουρλιάξω. Το στομάχι μου γύρισε χειρότερα από ότι χτες που είδα τη Λάθος Στροφή. Και ντράπηκα που μου επέτρεψα να αποβλακωθώ τόσους μήνες.
Ζω στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το Freedom House είμαι σε ελεύθερη χώρα. Παρ' όλα αυτά χτες η πρωτεύουσά μας έγινε για άλλη μια φορά πεδίο μάχης, ή καλύτερα σφαγείο. Σφαγείο ιδεών.
Μπήκα στο Indymedia. Διάβασα όλα τα σχετικά άρθρα.
Μπήκα και στα site των αριστερών κομμάτων. Άκουσα και 105.5 στο Κόκκινο.
Γιατί μπορεί κάποιοι να διαφωνούν έντονα, εγώ όμως...

ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ.

Και επειδή τώρα καταλαβαίνω πόσο αποφασισμένοι είναι κάποιοι να μου το στερήσουν,

ΘΑ ΠΑΛΕΨΩ.

Stay tuned...

ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΡΕΜΑΛΕΣ!

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη

2008-02-02T00:17:00.000+02:00

Με προσκάλεσε (πριν από ένα διάστημα βέβαια :/) ο Αταίριαστος να γράψω το αγαπημένο μου ποίημα ως αντίσταση στους καιρούς. Να προλογίσω λέγοντας ότι τις λίγες γνώσεις μου για την ποίηση τις απέκτησα μη προσέχοντας στο μάθημα της Λογοτεχνίας και ξεφυλλίζοντας το βιβλίο μόνος μου...
Ο τίτλος είναι tribute στη Μαρίνα των Βράχων του Οδυσσέα Ελύτη που αποκλείστηκε τελευταία στιγμή... Θα γράψω το μόνο (καλώς ή κακώς) ποίημα που με έχει επηρεάσει ουσιαστικά: Ιθάκη, του Κωνσταντίνου Καβάφη.

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,

να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,

σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.

Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

-----------------------------------------------------
Κοίταζα πριν λίγες μέρες, μετά από πολλά χρόνια, τις φωτογραφίες στο σαλόνι μας. Πάνω από τους νεκρούς της οικογένειας, δικές μας φωτογραφίες. Ο γάμος των γονιών μου, εγώ, τα αδέρφια μου...
Διακρίνω μια φωτογραφία κρυμμένη πίσω από τις άλλες. Εγώ, στην αγκαλιά της μάνας μου, μωρό. Στο σπίτι μας στην Αθήνα. Γελάμε, γελάμε, γελάμε...
Πέφτω στον καναπέ και, χωρίς λόγο, βάζω τα κλάματα.

Δεν περιμένω τίποτα πια

2007-12-26T01:25:00.000+02:00

-"Είδες που έλεγες μαλακίες; Τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή για παιδάκια. Παρ' το απόφαση: το στυλ σου είναι με το που ανάβουν έξω τα φωτάκια να κλείνεσαι σπίτι παρέα με τον υπολογιστή και την καταθλιπτική μουσική σου", μου έλεγα τσαντισμένος.
-"Μαλακίες λες εσύ. Απλά είσαι μπακούρι όπως πάντα και δε χωνεύεις τα άντερά σου" μου απάντησα.

Τώρα μου κρατάω μούτρα.

Civic Pride

2007-12-07T00:56:00.000+02:00

Απόψε η περηφάνια για την πόλη μου ξεχειλίζει άφθονη από μέσα μου.
Μου την έπεσε πρεζάκιας.
Τώρα μήπως μπορούμε επιτέλους να γυρίσουμε στην Αθήνα; Εεεεε;

Έλλειψη επικοινωνίας

2007-12-04T00:43:00.000+02:00

Δεν είμαι άνθρωπος εγώ. Είμαι ένα τεράστιο λάθος της φύσης και τίποτα παραπάνω. Και τι μου φταίτε όλοι να σας φορτώνομαι;
Δεν πειράζει, η φύση ξέρει να διορθώνει τα λάθη της. Οι χοντροί καταθλιπτικοί δεν έχουν ιδιαίτερα υψηλό προσδόκιμο ζωής. Θα αρχίσω και το κάπνισμα να το σιγουρέψω.
Δεν πρόκειται να αυτοκτονήσω. Δεν είμαι αρκετά γενναίος. Άλλωστε ακόμα και τώρα ξέρω ότι κάπου στο βάθος του τούνελ υπάρχει φως.
Αλλά είναι μακρύ το τούνελ ρε γαμώτο...

Βαρέθηκα... Θέλω να πάω στο νησί μου να βόσκω γίδια...

Οδός Ονείρων

2007-11-17T02:26:00.000+02:00

Ώρα 6 παρά κάτι. Από το μεσημέρι τα σύννεφα είχαν ένα πανέμορφο μπλε χρώμα. Να κάθεσαι να τα χαζεύεις. Μόλις είχα τελειώσει ένα παιχνίδι στο Age Of Empires, η πρώτη φορά εδώ και μήνες που είχα χαλαρώσει τόσο ώστε να αποφασίσω να παίξω. Κοίταξα έξω. Τα όμορφα μπλε σύννεφα είχαν σκοτεινιάσει, τέρμα στο βάθος όμως, πάνω από τα βουνά, υπήρχε ένα μικρό τετραγωνάκι φως. Αφαιρέθηκα... Βγήκα στο μπαλκόνι και πήρα μια βαθιά ανάσα. Παγωνιά. Χειμώνιασε. Ακριβώς κάτω από το τελευταίο φωτεινό κομμάτι ουρανού η κορυφή ήταν χιονισμένη...
Και από κάτω μου πέρασε ένα μηχανάκι με βγαλμένη την εξάτμιση.
Ε άιντε και γαμηθείτε ανάποδα, μπουρτζόβλαχοι.

Προτεραιότητες

2007-11-13T01:44:00.000+02:00

"Το είχατε ήδη παρατραβήξει, καιρός ήτανε. Άντε, τα κεφάλια μέσα πάλι τώρα, συγκεντρωθείτε στα μαθήματά σας. Δεν είναι καιρός για χαβαλέ τώρα, καταλάβετέ το. Σε άλλους καιρούς ο χαβαλές."
Προφανώς ο εν λόγω καθηγητής είναι οπαδός του αγγλοσαξονικού μοντέλου. Τον χαβαλέ μας θα τον κάνουμε γυρνώντας αρχαιολογικούς χώρους ως συνταξιούχοι. Κρίμα να σπαταλάμε την εφηβεία μας.

Κάποια μέρα θα τα βροντήξω και θα πάω να βόσκω πρόβατα...

Καλός πολίτης

2007-11-12T01:35:00.000+02:00

Μαθητής δημοσίου σχολείου:
-Άσε ρε, είμαι και στην επιτροπή κατάληψης και έχω πήξει κάθε μέρα μέσα.
Μαθητής ιδιωτικού σχολείου;
-Σόρι αλλά τι είναι επιτροπή; Πάω ιδιωτικό και δεν ξέρω από τέτοια.

Πηγαίνετε πελάτες μου στα ιδιωτικά να μάθετε γράμματα...

W.T.F.

2007-11-10T20:00:00.000+02:00

"Οι καταλήψεις αποτελούν πλήγμα στο κύρος, στην αίγλη και στην αξιοπιστία των δημόσιων σχολείων" - Ανδρέας Λυκουρέτζος, υφυπουργός Παιδείας

ΤΙ ΔΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΟΛΟ ΠΙΝΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙΣ;

(Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην κάνω φέτος ποστ για τις καταλήψεις, δε με αφήνουνε να αγιάσω όμως...)

A storm in my teacup

2007-11-09T00:15:00.000+02:00

If someone exaggerates a problem or makes a small problem seem far greater than it really is, then they are making a storm in a teacup; or so says the dictionary definition
I have always really liked that expression for some reason, yet I have always thought of it in a different way than the dictionaries do. I often think of myself and anyone in my vicinity as the teacup, and of myself glowing a fiery red and shaking and starting to sweat while my blood pressure skyrockets as the storm and then conclude: Wow, that must be one hell of a storm for anyone inside that teacup...

Δεν είμαι emo

2007-11-06T02:33:00.001+02:00

Γιατί συνεχίζω να πηγαίνω στην κατάληψη αν είναι κάθε φορά να γυρνάω έτσι; Περνάω καλά λέω... Σίγουρα περνάω καλά, τότε όμως γιατί γυρνάω έτσι;
Ίσως επειδή καταλαβαίνω για άλλη μια φορά πόσο loser είμαι και συνειδητοποιώ ότι δεν πρόκειται ποτέ να βγάλω τόσα χρόνια ρετσινιάς από πάνω μου ούτε να αποκτήσω έστω και μια σταλιά αυτοπεποίθησης, σε όσες καταλήψεις και να πάω.
Ίσως και να φταίει ότι μου γυρνάνε τα άντερα όποτε τους βλέπω μαζί... Ίσα που την ξέρω, εκείνο το βράδυ την πρόσεξα για πρώτη φορά. Και ας την έχω ξαναδεί τόσες φορές να γελάει με την παρέα μου όταν κανένας τους δε μου δίνει σημασία... Ίσως φταίει το ότι εκείνος μου γύριζε ανέκαθεν τα άντερα. Who knows.
Οι παλιοί μας φίλοι, μην το πεις, για πάντα φύγαν... Και οι δύο έχουν βρει πιο cool παρέες από τους άλλους δύο. Όποτε προσπαθώ να το αναφέρω στον έναν από τους δύο η μόνιμη απάντηση είναι "δεν τον/την έχουμε ανάγκη"... Who gives a fuck about me needing both of you? Μην πεις όμως ότι δε σου έχω πει 142 φορές να βγούμε. Δεν πιστεύω ότι σε πέτυχαν τη μόνη μέρα που είχες όρεξη. Και αν θες να κολλάς σε όποιον μπορεί να σου δώσει ένα τσιγάρο, fine by me. Μην περιμένεις όμως να είμαι αιωνίως εκεί να κάθομαι να σας κοιτάω.
Μια χαρά δεν περνούσαμε σήμερα; Αλλά όχι, once again nobody gives a fuck about what I want. Πάμε να φύγουμε, πάμε να φυγουμε, πάμε να φύγουμε... Αν δεν είχα τη γαμημένη την αναπηρία δε θα με κούναγες με τίποτα. Και πάλι ίσως να μη με κούναγες αλλά με τα τεντωμένα μου νεύρα έτσι και διέκρινα μούτρα θα σε ξέχεζα και δεν ήθελα...
Ένα ιατρικό πρόβλημα είναι, όχι κάτι σοβαρό και αντιμετωπίζεται, αλλά νιώθω τελείως ανάπηρος... Δε θα στερηθείς τίποτα, είπε ο κωλογιατρός. Ε ναι ρε φίλε, αν ήμουνα κι εγώ 70 φυσικά και δε θα στερόμουνα τίποτα... Μου λείπει το μπάσκετ ρε γαμώτο. Η πρώτη φορά στη ζωή μου που πραγματικά μου άρεσε ένα άθλημα, που έπιανα τη μπάλα στα χέρια μου και δε φοβόμουνα μη γίνω ρεζίλι...
Δε βαριέσαι. Η εφηβική μου Αναγέννηση τελείωσε. Θα παραμείνω για πάντα ένας χοντρός outcast. Καιρό είχα άλλωστε να πάθω κατάθλιψη... Καθυστερημένη αυτή τη φορά... Καλώς μου ήρθες, μη φύγεις ποτέ από 'δω, να σκοτεινιάσεις ξανά το δικό μου ουρανό...

Συλλυπητήρια

2007-10-16T11:45:00.000+03:00

Τι ηλίθια λέξη.
Τι συναίσθημα μπορείς να εκφράσεις με τη λέξη συλλυπητήρια;
Το "I'm sorry" μου βγαίνει πολύ πιο φυσικά αλλά δεν είναι κατάλληλο για την περίσταση...
Υπάρχει άλλος τρόπος στην καταπληκτική γλώσσα μας για να το πεις;
Συλλυπητήρια...
Σιχαίνομαι το κάθε γράμμα. Είναι δυνατόν στη χειρότερη στιγμή ενός ανθρώπου να χρησιμοποιείς αυτή τη λέξη; Είναι τόσο νεκρή, τόσο ψυχρή... Δε σημαίνει απολύτως τίποτα.
Ίσως εκφράζει τον περιπτερά της γειτονιάς, εμένα πάντως όχι.
I'm sorry ρε φίλε, I really am sorry...

Οι έγκλειστοι της Λέρου

2007-10-13T19:47:00.000+03:00

(Βρήκα επιτέλους τίτλο!)

Περίπτωση Α: Ο ρομποτομαθηματικός
Fact 1: Κοιμάμαι μόνο σαββατοκύριακα. Κάθε μέρα τελειώνω το διάβασμα στη 1 το νωρίτερο.
Fact 2: Αυτές τις μέρες μας έχουνε ταράξει στα τεστ, σχολείο - φροντιστήριο.
Event: Μία μέρα, την προηγούμενη από την οποία είχα 3+1/2 ώρες φροντιστήριο και τέλειωνα στις 10, πήγα στο σχολείο χωρίς να έχω κάνει ασκήσεις μαθηματικών. Του το λέω. Χαμογελάει. Κάθομαι πιστεύοντας ότι τη γλίτωσα...
-Ακούστε κάτι παιδιά. Στην ηλικία σας δεν μπορείτε να ισχυρίζεστε ότι δεν προλαβαίνετε να κάνετε κάτι. Είστε υποχρεωμένοι να βάζετε το σχολείο ως πρώτη προτεραιότητα, άλλωστε είναι επιλογή σας να πηγαίνετε φροντιστήριο. Δεν με ενδιαφέρει πόσα μαθήματα είχατε χτες ή προχτές, για εμένα είναι σαν να μην πηγαίνετε πουθενά αλλού. Στην τελική κοιμηθείτε 2 αντί για 1. Τα δικά μου παιδιά ποτέ δεν πήγαν αδιάβαστα ούτε για ένα μάθημα στο σχολείο.
Σχόλιο: Καμία γλώσσα στον κόσμο δεν μπορεί να εκφράσει πόσο freakishly εκτός πραγματικότητας είναι τα προαναφερθέντα. Το αν είναι επιλογή μου να πηγαίνω φροντιστήριο το ξέρω πολύ καλύτερα από εσένα. Και αν τα παιδιά σου μπορούσαν ακόμα να λύνουν ασκήσεις στις 2 η ώρα το πρωί, εύχομαι να έχουν μετακομίσει στην Ισλανδία. Κάπου με ήλιο του μεσονυχτίου τέλος πάντων. Και αν πραγματικά πιστεύεις ότι κάθε μέρα ήξερες αν διάβασαν ή όχι, είσαι βαθιά νυχτωμένος.

(Σας προειδοποιώ ότι το μοτίβο "και τι με νοιάζει εμένα" θα φορεθεί πολύ στη συνέχεια... Για παιδαγωγούς μιλάμε άλλωστε...)

Περίπτωση Β: Η επικίνδυνη πληροφορικοτέτοια
Fact 1: To βιβλίο της Πληροφορικής είναι τεράστιο. Ντουβάρι ολόκληρο. Κάμποσες εκατοντάδες σελίδες Α4.
Fact 2: Έχω ήδη αλλάξει μια φορά τσάντα επειδή η παλιά σκίστηκε από το βάρος.
Event: Μετά από δύο βδομάδες που πηγαινοφέρναμε το βιβλίο χωρίς ποτέ να το ανοίξουμε, ένας-ένας αρχίσαμε να κόβουμε την κακιά συνήθεια. Μέχρι που μια προδότρα ένιωσε ενοχές...
-Κ-κ-κ-κυρία δεν έχω φέρει βιβλίο σήμερα.
-Γιατίίίί;
-Γιατί ήταν πολύ βαριά η τσάντα.
-Έτσι, ε; Βγάλτε όλοι τα βιβλία σας.
Δεν κουνιέται φύλλο.
-Επιτρέπονται αυτά τα πράγματα; Μεγάλα παιδιά δεν είστε; Είναι δικαιολογία το ότι ήταν πολύ βαριά η τσάντα; Τι με ενδιαφέρει εμένα η τσάντα σας; Είστε υποχρεωμένοι να φέρνετε τα βιβλία σας, τέλος.
Σχόλιο: Όταν πάθεις εσύ σκολίωση και σε βάλουνε σε κηδεμόνα θα σε βάλω κι εγώ να κουβαλάς τα βιβλία με το κιλό. Μαλακισμένη.

Περίπτωση Γ: Ο nerdy φιλόλογος
Fact: Στην τάξη του εν λόγω κοιμήθηκα χτες για πρώτη φορά στη ζωή μου. Όταν λέμε κοιμήθηκα, εννοούμε για πάνω από εικοσάλεπτο (είδα και όνειρο).
Event: Απόσπασμα από τη διδασκαλία του:
-Ο Παπαδιαμάντης παιδιά καταγόταν από τη Σκιάθο. Ίσως έχετε ακούσει ότι οι μεγάλοι, όταν αποφασίζουν να πάνε στη Σκιάθο λένε "Θα πάμε στη Σκιάθο, το νησί του Παπαδιαμάντη.
Σχόλιο: Δεν έτυχε, άκουσα όμως κάποιον που πήγαινε "στη Μύκονο, το νησί των ανεμόμυλων"...

Περίπτωση Δ: Ο killjoy φυσικός
Fact: Κι όμως ακόμα μερικοί από εμάς κυκλοφορούν με το χαμόγελο στα χείλη...
Event: Ο καημένος είχε ανεχτεί πολλά. Τα πράγματα όμως εκείνη τη μέρα είχαν φτάσει στο απροχώρητο. Δεν άντεξε και εξανέστη:
-Αμάν πια ρε παιδιά! Σταματήστε να χαμογελάτε! Τώρα κάνουμε μάθημα! Τα χαμόγελα στο διάλειμμα!
Σχόλιο: ...και γίνατε όλοι εσείς ρεζίλι, που σάπια έχετε μυαλά...

Αγαπώ όλο τον κόσμο

2007-10-06T01:40:00.000+03:00

Ξεκίνησα να γράφω ένα ποστ με τίτλο "Fuck Emo". Έλεγε όμως πολλά για μένα και το έσβησα.
Ξεκίνησα να γράφω ένα ποστ για τους ηλίθιους καθηγητές μου. Έχω γραψει ομως τόσα τέτοια που δεν έβρισκα τίτλο και το έσβησα κι αυτό.
Οπότε από το να μη γράψω τίποτα θα γράψω κάτι...
Με έφερε στα όριά μου σήμερα η πουτάνα. Πραγματικά. Είχα αρχίσει να κόβω μπουνιές στο θρανίο. Δυνατές. Έτσι και με καταλάβαινε και άνοιγε το βρωμόστομά της να μου απευθυνθεί θα άνοιγε ο οχετός και δε θα την ξέπλενε τίποτα. Δεν άκουσε όμως η ηλίθια. Τι πάει να πει δε σε νοιάζει; Δουλειά σου είναι να σε νοιάζει. Αν κάπου στον πολιτισμένο κόσμο έβγαζα στο Ίντερνετ τη σκατόφατσά σου να λέει σε 25 μαθητές ότι "δε σε νοιάζει" πόσο θα την κράταγες την καρέκλα σου νομίζεις; Στ' αρχίδια μου τι θες. Την επόμενη φορά θα σου εξηγήσω εντελώς πολιτισμένα τι συμβαίνει και ότι ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ ΜΩΡΗ ΚΑΡΙΟΛΑ, ΕΣΥ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΕΠΙΚΑΛΕΙΣΑΙ, και αν έχεις ακόμα τα μούτρα να μου βάλεις απουσία να σου υποκλιθώ. Μαλακισμένη.
Εσένα πάλι να μη σε πιάσω στο στόμα μου. Να χαρώ εγώ φίλους ρεεεεεεεεεεεεεεεεε! Μπράβο στο μαλάκα που σε πήρε και τηλέφωνο... Γιατί δεν το σήκωνες άραγε; Ε; Είχες κάτι να πεις ή την κάρτα μου θα χάλαγα; Αν με σκέφτεσαι τόσο πολύ ξαφνικά τι να πω, συγκινήθηκα... Αν με σκεφτόσουνα 5 λεπτά νωρίτερα βέβαια δε θα φτάναμε εδώ! Αλλά που να πάρεις τα πόδια σου βρε παιδί μου, ήσουνα και κουρασμένο... Όχι ότι εγώ την περασμένη Παρασκευή και την προπερασμένη Παρασκευή και την προπροπερασμένη Παρασκευή δεν ήμουνα, αλλά είπαμε, εγώ είμαι μαλάκας, έτσι ξεφτέρι μου;
Εσείς οι δύο δε φταίτε, φταίω εγώ που σας ανέχομαι! Όταν σας λέω ότι θέλω να ηρεμήσω εσείς πως το καταλαβαίνετε; Στα γενέθλιά σας θα σας πάρω λεξικά. Εσείς μπορεί να ηρεμείτε κλαίγοντας και ουρλιάζοντας για σοβαρά πράγματα όπως "αυτή είναι η δική μου καρέκλααααααααααααααααααα" και "αφού είχαμε μόνο μια φέτα ψωμί γιατί δε μου άφησες τη μισή; Ουααααααααααααααααααααααααααα" αλλά τα 5χρονα στο ΚΤΕΛ που συμπεριφερόντουσαν έτσι ακριβώς σταμάτησα να τα θεωρώ αστεία όταν αναγνώρισα κάτι οικείο στο απελπισμένο βλέμμα της μεγάλης αδερφής τους. ΣΚΑΣΤΕ ΤΩΡΑ.
Λοιπόν οι καλύτερος τρόπος να φιμώσεις μια ιντερνετική φωνή, είναι να χαλάσεις το πληκτρολόγιο που χρησιμοποιεί. Συνιστάται η κόλλησή του στην επιφάνεια του γραφείου, για την αποφυγή εκσφενδονισμού. Το δικό μου πάντως όταν το βαράς κάνει ωραία γκελ.

Μάλλον καλύτερα να μην έγραφα τίποτα. Θα γλίτωνε και το πληκτρολόγιο μερικά χτυπήματα. Και αυτή ακριβώς η πρόταση είναι η τέταρτη και τελευταία προσπάθεια να γράψω κάτι για το τέλος. Βαρέθηκα.

Εμπρός της γης οι κολασμένοι

2007-09-28T00:48:00.000+03:00

Δουλεύω κατά μέσο όρο 15 ώρες το 24ωρο, ασταμάτητα σχεδόν από τις 8 το πρωί μέχρι συνήθως τα μεσάνυχτα, με μικρά διαλείμματα για φαγητό και άμα λάχει λίγη ξεκούραση, πάντα στα κρυφά όμως (όπως τώρα ας πούμε) και φυσικά χωρίς λεφτά. Μιλάω με τον κολλητό μου 1-2 φορές τη μέρα στα πεταχτά, για να μη συζητήσω καν για τις εξ αποστάσεως φιλίες μου, ενώ περιτριγυρίζομαι συνέχεια από ανθρώπους που μου είναι (συνήθως) αδιάφοροι και δεν εμπιστεύομαι. Η αξιωματική αντιπολίτευση γίνεται κομμάτια και στη Βιρμανία η δικτατορία άρχισε να σκοτώνει κόσμο στο δρόμο κι εγώ όλα αυτά τα έμαθα σήμερα (που κατάφερα να ακούσω στα κρυφά Λονδίνο -εεεε να ανοίξω υπολογιστή) και άρχισα ξαφνικά να συνειδητοποιώ τα χάλια μου. Η αλήθεια είναι ότι τόσες μέρες που δεν προλάβαινα να σκεφτώ τίποτα δεν ήμουνα ακριβώς χαρούμενος, πάντως ήμουνα ήρεμος... Ασυνήθιστα ήρεμος... Μήπως να αρχίσω να ξανασκέφτομαι τις βλακείες περί ελεύθερης σκέψης;

Όχι αγαπητοί αναγνώστες, δεν είμαι εργάτης σε γιγάντια κινέζικη βιομηχανία, αλλά αισίως 16χρονος μαθητής Λυκείου.

Απορία μικρού αδερφού: Γιατί ο Καραμανλής δεν βάζει να κλείσουν την Ελληνοφρένεια;
Απάντηση ηλίθια ρομαντικού δημοκράτη υποφαινόμενου: Μα δεν μπορεί, δεν έχει το δικαίωμα.
Απορία μικρού αδερφού: Ε; Γιατί;

Ένα ολοκληρωτικό καθεστώς σε μια μικρή, ασήμαντη χώρα στα νότια Βαλκάνια; Έφτασεεε...

Για ποιον χτυπάει η καμπάνα;

2007-09-19T00:16:00.000+03:00

Ξύπνησες νωρίς αυτό το πρωί
τη δύναμή σου σκόρπισες ξανά σ' ένα γιατί.
Τίποτα δεν ήταν απ' αυτά
στα όνειρα που έκανες από παλιά.
Δες πως πεθαίνει μια πόλη μου λες
δες τα σημάδια από τις πληγές...

Τη δεκαετία του '90, όταν μετακόμισα εδώ, η γειτονιά μου ήταν από τις πιο εμπορικές περιοχές. Στο δρόμο προς το κέντρο τα μαγαζιά στριμώχνονταν για μια -πανάκριβη- βιτρίνα δυο μέτρων, ενώ και τα στενάκια γύρω-γύρω ήταν γεμάτα καφετέριες και ταβέρνες.
Γυρνώντας σήμερα στο σπίτι έκατσα για πρώτη φορά να ασχοληθώ με το τι έχει αλλάξει. Μέτρησα 17 εγκατελειμμένα μαγαζιά.
Όταν ξαναβρώ τον τουριστικό οδηγό που εξήρε την "ανεπτυγμένη οικονομία της περιοχής" θυμίστε μου να τον ταχυδρομήσω στον εκδότη με μια διακριτική υπόδειξη για την κατάλληλη τοποθέτησή του...

Ας δούμε όμως και την άλλη πλευρά του θέματος...

Η πόλη ανασαίνει ακόμα, εσύ ξεψυχάς
το πρώτο θύμα κάποιος θα' ναι λες από 'μας...

Στίγμα '90 - Κραυγή στην πόλη

Είμαι Εδώ

2007-09-13T00:43:00.000+03:00

Εσύ με βλέπεις σαν να είμαι κάτι πια περαστικό
ένα ασήμαντο ταξίδι και μικρό
μα φως μου εγώ δεν ικετεύω ούτε και παρακαλώ
αν το θες να μ' αγαπήσεις είμαι εδώ
μονάχα αν θες να μ' αγαπήσεις είμαι εδώ...

Α ρε Πέγκυ φωνάραααααααααααααααααα...

(Όπως καταλαβαίνεται περνάω μεγάάάλη φάση. Συμπαθάτε με.)

Κοινωνικό πείραμα

2007-07-15T21:06:00.000+03:00

Σε μεγάλο ελληνικό chatroom, όπου όλοι σχεδόν ψάχνουν για γκόμενο/γκόμενα, συχνάζουν δύο φίλοι. Ο Σ. και ο Τ.
Ο Σ. είμαι εγώ. Μαζεμένο παιδί, φιλικός με όλους αλλά όχι ιδιαίτερα ανοιχτός, μιλάει τακτικά με λίγους και καλούς. Κάτοικος επαρχίας, με ρίζες σε υποβαθμισμένη Αθηναϊκή συνοικία. Single.
Ο Τ. είναι η κολλητή μου. Σούπερ ουάου τύπος, κοινωνικός όσο δεν παίρνει, μιλάει με όλο τον κόσμο, είναι απίστευτα καλός όταν θέλει να γλείψει και εντελώς σπαστικός και εχθρικός όλες τις υπόλοιπες φορές. Επίσης κάτοικος επαρχίας, με ρίζες σε βόρειο προάστιο. Αρσιβαρίστας και αθλητής στίβου. Με real-life σχέση.
Είναι κολλητοί μεταξύ τους και στο chatroom, με τις ίδιες πάνω-κάτω παρέες.

Μαντέψτε ποιος έχει βγάλει 3 γκόμενες και ποιος καμία.

Quote από το s1ngles.gr: "Ο Φώτης είναι το καλό παιδί ποου όλες οι γυναίκες δηλώνουν ότι θέλουν, αλλά φτύνουν μόλις βρεθεί στο δρόμο τους."

Το αποτέλεσμα του πειράματος:
ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΣ ΠΟΥΤΑΝΕΣ.

(Όχι, δεν το εννοώ ακριβώς έτσι. Πάντως το είπα και ξαλάφρωσα.)

Τα τρένα βλάπτουν σοβαρά την υγεία μου

2007-07-04T02:12:00.000+03:00

Ήταν που νόμιζα ότι είχα βελτιωθεί κιόλας τρομάρα μου. Ένα τόσο δα χαρτάκι και νάτος πάλι ο απύθμενος γκρεμός από κάτω.
"ΟΣΕ: Σας έχουμε εξασφαλίσει: 1 Θέσεις, ΑΘΗΝΑΙ ------> ...
Ένα γαμημένο εισιτήριο που εδώ και τόσες μέρες δεν έχω αντέξει να πετάξω. Από την Αθήνα πήρα και ένα βιβλιαράκι με τα δρομολόγια. Λάθος μου. Τώρα κάθομαι και το κοιτάω. Πρέπει να το πετάξω και αυτό... Κάποια στιγμή. Όταν και αν νιώσω και πάλι λίγο καλύτερα.

Τελικά να το πλεονέκτημα του ΚΤΕΛ: μαθαίνεις να μην θέλεις να ταξιδεύεις.

Στις ράγες κυλάνε ανθρώπινα κύματα,
φιλιά και μαντήλια, χαμόγελα, βήματα,
στις ράγες κυλάνε καρδιές που πονάνε...

Βιολογική καλλιέργεια my ass

2007-06-18T11:43:00.001+03:00

Λεπτομέρεια: η περιοχή ψεκάζεται με ελικόπτερο.

Πολιτικός Πρόσφυγας

2007-06-11T19:05:00.000+03:00

Η ΝουΔου πάει καρφωτή για δεύτερη θητεία. Στη Γαλλία το UMP του Σαρλό σαρώνει τις βουλευτικές, ενώ οι Γάλλοι βυθίστηκαν και πάλι στην αδιαφορία για την πολιτική (συμμετοχή 60% και κάτι ψιλά). Στην Ισπανία οι Σοσιαλιστές κλυδωνίζονται από το τέλος τις εκεχειρίας με την ΕΤΑ. Στην Ιταλία ο συνασπισμός του Πρόντι αποδεικνύεται επανειλημμένα εύθραυστος. Στην Ιαπωνία οι κεντροαριστεροί Δημοκρατικοί αποδυναμώνονται όλο και περισσότερο. Στη Νέα Ζηλανδία οι Εργατικοί οδεύουν προς καθαρή συντριβή. Στην Αγγλία και τις ΗΠΑ οι Εργατικοί και οι Δημοκρατικοί τοποθετούνται κατά κανόνα πιο δεξιά από την κεντροδεξιά στην υπόλοιπη Δύση. Ο κόσμος το έχει πάρει δεξιά για τα καλά και εγώ απ' ότι φαίνεται θα αναγκαστώ να καταλήξω στη Βενεζουέλα...

Ιθάκη

2007-06-08T00:29:00.000+03:00

Σα βγεις
στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρείς,
αν μέν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Αλλο δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Ετσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

---------------------------------------------------------------
Μέσα μου ξέρω τι θέλει να πει το ποίημα. Και δε με ενδιαφέρει καθόλου τι θα γράψω αύριο αν πέσει.

Όταν θέλεις κάτι πολύ, ολόκληρο το σύμπαν συνομωτεί για να το πετύχεις - Καλό, ε;

2007-06-06T02:33:00.000+03:00

Κακόμοιρε Παυλίτο, σε πιάσανε κι εσένα Κώτσο μαζί με όλους τους υπόλοιπους...
The universe does not give a flying fuck about whatever on God's green Earth you might want. And being the bastard that it is, if it ever does bother for a split second, it will only strike you down with all its might and then turn around to torment another tiny, unimportant, petty human like you. End of story.
(It's 2:30am and I have an exam tomorrow so I also don't give a flying fuck if you have a problem with my linguistic skills. Sorry.)

Δε θα πεθάνουμε, κουφάλα νεκροθάφτη

2007-06-03T18:55:00.000+03:00

Χτες το βράδυ είδα στο δρόμο μια "παρέα" γέρων να μπαίνουν σε ένα αυτοκίνητο. Ρωτάει ο ένας τον οδηγό: "Να βάλουμε ζώνη;"
Και απαντάει ο οδηγός:

"Σιγά ρε, το βράδυ ζώνη;"

10000 άτομα σκοτώνονται κάθε χρόνο στους ελληνικούς δρόμους. Γιατί άραγε;

Για την Αμαλία

2007-06-01T22:19:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

(Είχα κάτι λεφτά κρυμμένα για μια ώρα ανάγκης. Με την πρώτη ευκαιρία θα κάνω μια δωρεά. Για την Αμαλία ρε γαμώτο...)

2007-05-29T16:31:00.000+03:00

Αντίο Αμαλία... Και σε ευχαριστώ.

Ταξική πάλη

2007-05-23T19:17:00.000+03:00

Fact #1: Η οικογένειά μου είναι προοδευτική για τα μέτρα της επαρχίας. Και οι δύο γονείς μου έχουν σπουδάσει, είναι σχετικά νέοι και έχουν βολευτεί μια χαρά. Οι μανάδες των 2 κολλητών μου δεν δουλεύουν. Οι πατεράδες τους είναι στο βασικό μισθό.

Fact #2: Ο πατέρας μου είναι ενθουσιώδης με την τεχνολογία. Ο πατέρας του ενός κολλητού μου του αγοράζει κάποια από αυτά που ζητάει μουρμουρίζοντας. Ο πατέρας του άλλου κολλητού μου θεωρεί οποιαδήποτε ηλεκτρική συσκευή έχει πάνω από 2-3 κουμπιά περιττή πολυτέλεια.

Fact #3: Οι γονείς μου έχουν κινητό με συμβόλαιο, άρα και επιδότηση συσκευής. Οι γονείς των κολλητών μου όχι.

Εγώ όμως όσο σκέφτομαι τα πανάρχαια Sagem που προσπαθούν να ξεφορτωθούν, θα προτιμούσα να γύρναγα στο Nokia 3310 παρά να τους δείξω το καινούριο που θέλει να μου πάρει ο πατέρας μου...

T' άσπρο περιστέρι, με μια φόλα χάθηκε...

2007-04-23T20:32:00.000+03:00

Μιά ακόμα είδηση που πέρασε στο ντούκου σε μια Ελλάδα που της έχει πέσει ο κώλος για ομόλογα, ναυάγια, εκλογές και το βρακί της Τζούλιας Αλεξανδράτου. "Ασυνείδητος" σκότωσε τα περιστέρια της Πλατείας Κοτζιά.
Μου γυρίσανε τα έντερα ανάποδα.
"Ασυνείδητος", ε;
Η ασυνειδησία δεν τιμωρείται.
"Ασυνείδητος";
Ασυνείδητος είναι κάποιος που δίνει σε ένα σκύλο ένα κόκκαλο κοτόπουλου. Ή κάποιος που αφήνει ένα μπαλόνι ηλίου, από αυτά τα κίτρινα με τον Τουίτι, να πέσει στη θάλασσα.
Κάποιος που μεθοδικά εξολοθρεύει 500 περιστέρια, από αυτά που μοιράζονται καθημερινά τα κουλούρια δεκάδων χαρούμενων πιτσιρικάδων, που γίνονται αιτία ίσως για ένα από τα λίγα αυθόρμητα χαμόγελα που βλέπουμε ακόμα γύρω μας, είναι εν ψυχρώ δολοφόνος.
Αλλά που τέτοιες ευαισθησίες στην Ελλάδα που ενώ γράφω αυτό το ποστ χαμογελάει γύρω μου ευχαριστημένη, βλέποντας δελτία ειδήσεων σχετικά με το βρακί της Τζούλιας Αλεξανδράτου...

Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει

2007-04-21T23:46:00.000+03:00

21 Απριλίου του 1967. Μια ημέρα που, σαράντα χρόνια μετά, όλη η Ελλάδα πρόσπαθεί να ξεχάσει. Όλη; Όχι! Ένα μικρό γαλατικό χωριό αντιστέκεται ακόμα στην βίαιη επιβολή της ελευθερίας και της δημοκρατίας...
Διάκεια 2007. Ως φόρο τιμής σε όσους πραγματικά νοιάστηκαν για τη χώρα τούτη, η ελληνική Δεξιά, εκπροσωπούμενη από τη Νομαρχία Φθιώτιδας και τον Δήμο Λαμιέων, αναβιώνουν σε ένα μοναδικό τριήμερο εορταστικών εκδηλώσεων την Πολεμική Αρετή των Ελλήνων. Αγώνας δρόμου για στρατιωτικούς, συναυλία της μπάντας του στρατού, παρουσία υψηλόβαθμων αξιοματούχων και άλλα πολλά. 19, 20 και 21 Απριλίου. Τυχαίος ο χρόνος; Δύσκολο.

Λευκά Θρανία

2007-03-10T14:05:00.000+02:00

"Μα σας αρέσει να μπαίνετε στην αίθουσα και να βλέπετε τέτοια πράγματα;" ουρλιάζει έξαλλος και κατακόκκινος ένας ανεκδιήγητος καθηγητής.
Γιά τί φριχτά τερατουργήματα μιλάει άραγε;
Στίχοι τραγουδιών. Σήματα ομάδων. Σκιτσάκια. Βρισιές. Ότι έχει γραφτεί ποτέ σε χαρτί, έχει γραφτεί και στα θρανία.
"Μα σας αρέσει να μπαίνετε στην αίθουσα και να βλέπετε τέτοια πράγματα;" ξαναουρλιάζει έξαλλος και κατακόκκινος ο ανεκδιήγητος καθηγητής.
Να βλέπουμε τι ακριβώς; Μια μικρή, απαγορευμένη πινελιά χρώματος στο απόλυτο γκρίζο;
"Μα δεν προτιμάτε να μπαίνετε στην αίθουσα και να βλέπετε τα θρανία λευκά;" συνεχίζει το βιολί του ο ανεκδιήγητος καθηγητής.
Οι τοίχοι λευκοί, ο πίνακας λευκός, τα θρανία λευκά... Στην Τουρκία αυτά τα μέρη τα λένε λευκά κελιά και είναι σχεδιασμένα για να τρελαίνουν όποιον βρίσκεται μέσα. Στα ελληνικά σχολεία άραγε τι στόχο έχουν;
"Όποιον δω λοιπόν να γράφει σε θρανίο, θα φύγει!" λέει θριαμβευτικά την τελευταία του λέξη ο ανεκδιήγητος καθηγητής.
Σκοπεύει μάλλον να διώξει όλο το σχολείο.
Μην προσπαθείτε να καταπολεμήσετε τα συμπτώματα, αλλά τα αίτια. Προφανώς υπάρχει ακόμα μια σταλιά φαντασίας και σκέψης κάπου στο βάθος του μυαλού μας. Με λίγη παραπάνω προσπάθεια, ίσως εξαφανιστεί και αυτή. Μόνο τότε τα θρανία θα ασπρίσουν ξανά.

Πέντε πράγματα για μένα (τελευταίος και καταϊδρωμένος)

2007-03-01T19:08:00.001+02:00

Δέχτηκα λοιπόν κι εγώ πάσα από τον Big Fat Opinion και τον Θοδωρή Γούτα (αν είναι κι άλλοι να με συμπαθάνε) και μετά από αρκετές μέρες που είχα το ποστ σχεδόν έτοιμο αλλά έτρεχα και δεν έφτανα, να η δική μου λίστα:

1)Έχω ρίζες σε 3 περιοχές της Κρήτης, αμέτρητα χωριά της Στερεάς, την Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη. Το επίθετό μου πάλι είναι άσχετο και με τα 4.

2)Είμαι πολύ υπερβολικός με τα καρυκεύματα στο φαγητό μου. Όταν τρώω, π.χ., ρυζόγαλο, βάζω κανέλα από πάνω, τρώω μια πολύ λεπτή στρώση, ξαναβάζω κανέλα, τρώω μια πολύ λεπτή στρώση, ξαναβάζω κανέλα... Να δεις που κάποια στιγμή η κανέλα θα αποδειχτεί καρκινογόνος.

3)Μόνο σωματικά ζω στην Ελλάδα. Είμαι μονίμως αλλού. Μπορώ άνετα να σας κάνω μια περίληψη των σημαντικότερων σημείων της διεθνούς επικαιρότητας τον τελευταίο μήνα, αλλά έμαθα για τη δολοφονία Βαρθολομαίου πάνω από μια βδομάδα μετά. Επίσης έχω την ίδια άνεση με τα αγγλικά και με τα ελληνικά. Τις προάλλες στο σχολείο κράταγα αφηρημένος σημειώσεις στα αγγλικά και αναρωτιόμουνα γιατί με κοιτάνε περίεργα.

4)Είμαι απελπιστικά ατσούμπαλος. Μιλάμε ότι μπαίνω στην κουζίνα και τα πιάτα σπάνε προκαταβολικά. Απρόσεκτες κινήσεις μου έχουν γκρεμίσει δωμάτια. Απρόσεκτες λέξεις μου πολύ περισσότερα.

5)Σιχαίνομαι τις ταμπέλες στα πάντα. Όχι μόνο στους ανθρώπους, όπως έχω ήδη δείξει, αλλά και στη μουσική, τις ταινίες, τα βιβλία... Μου αρέσουν πολύ οι Nightwish, ο Χρήστος Θηβαίος, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ορισμένα τραγούδια της Παπαρίζου, του Χατζηγιάννη, ακόμα και της Κοκκίνου... Δεν θέλω να με λένε ούτε μεταλά, ούτε ροκά, ούτε ποιοτικό, ούτε σκυλά, ούτε ποπ, όλοι όμως επιμένουν να με πουν κάτι από αυτά. Συνήθως το αντίθετο από αυτό που λένε για τους εαυτούς τους.

Από εμένα πάσα στον Drizzt, τον Kogi, τον Φωτάρα, τον Derek και την Bitch Girl (όποιος από αυτούς το έχει κάνει, συγγνώμη και πάλι αλλά έχω χάσει πολλά επεισόδια τον τελευταίο καιρό).

Lost In Translation

2007-02-21T20:42:00.001+02:00

Όχι, κυρία Δαμιανίδη μου. Τα Ελληνόπουλα δεν δήλωσαν ευτυχισμένα. Δήλωσαν πως "πιστεύουν ότι ευημερούν" (subjective well-being). Δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση, ότι έχουν αρκετά υλικά αγαθά (15/21), καλή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη (18/21), καλή εκπαίδευση (16/21), καλές σχέσεις με τις οικογένειές τους (11/21) και φυσικά ότι είναι, ότι κι αν σημαίνει αυτό, "καλά παιδιά" (8/21).

"Ό,τι μας αρέσει, δεν το αλλάζουμε ποτέ" λέει το θλιβερό, αλλά σωστό σλόγκαν του Τσακίρη...

Κάτω από το χαλάκι

2007-02-03T20:58:00.000+02:00

Ανάμεσα στο προαναφερθέν σπίτι και το δικό μου υπάρχει μια περιοχή στην οποία σύμφωνα με τις γιαγιάδες μας γίνονται σημεία και τέρατα. Μία από αυτές ισχυρίζεται ότι είδε κάποτε μια πεταμένη σύριγγα, δεν θυμάται όμως αν ήταν το '54 ή το '83 (καταραμένο Ένταμ). Οι υπόλοιπες, πολύ πιο πειστικά, ισχυρίζονται ότι κάπου εκεί βρίσκεται το πιο in φαντασματομπάρ (highest quality spooky entertainment since the Middle Ages). Όταν λοιπόν ανακοίνωσα την πρόθεσή μου να καλύψω την τεράστια διαδρομή των 15 λεπτών με τα πόδια, έπεσαν όλοι πάνω μου για να με μεταπείσουν. Η οικοδέσποινα με αποχαιρέτησε με μια υποψία δακρύων στα μάτια.
-Καλά, δε φοβάσαι; ρώτησε ο κολλητός μου στο δρόμο.
-Τι να φοβηθώ μωρέ στο κωλοχωριό;
-Α ναι, ξέχασα, εσύ είσαι από την Αθήνα (και μια που το θυμήθηκα τι δουλειά έχεις στα ιερά τούτα χώματα παλιοκιτρινιάρη;).
-Υπάρχει πρόβλημα; (Το ξέρω ότι υπάρχει αλλά να μη ρωτήσω;)
-Μπορεί εδώ να είναι χωριό, εκεί όμως είναι μπουρδέλο.
-Ο κόσμος περνάει καλύτερα στα μπουρδέλα από ότι στα χωριά.
-Άσε με κι εσύ, που κυκλοφορούν όλοι οι παράλυτοι, οι παραμορφωμένοι, τα φρικιά, οι αδερφές...
Πρώτο προειδοποητικό λαμπάκι.
-Για πού λέμε τώρα;
-Για την Αθήνα. Είχα πάει. (Προσέξτε τον υπερσυντέλικο! Σαν να λέμε στο μακρινό αμαρτωλό παρελθόν του.)
Πολλά προειδοποιητικά λαμπάκια.
-Ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημά μας να κυκλοφορούν;
-Όποιος θέλει να βγαίνει στο δρόμο σα να μη συμβαίνει τίποτα;
Εεε... Άρθρα 4 και 5 του Συντάγματος, 5, 8 και 14 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και άρθρο 2 του 4ου πρωτοκόλλου της, 1 και 4 της Διακύρηξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη... Ή μήπως ανέβασα το επίπεδο πιο ψηλά απ' ότι αντέχει το ηλίθο μικρό κεφαλάκι σου;
-Αν αυτοί δεν έχουν πρόβλημα, εσένα τι σε πειράζουν;
-Αυτοί αισθάνονται καλά, εσύ αισθάνεσαι καλά να βγαίνεις έξω και να βλέπεις τον καθένα;

Συμπύκνωσε σε μία φράση αυτά ακριβώς που δεν αντέχω να βλέπω γύρω μου καθημερινά στη μικρό, κλειστό αυτό μέρος, που όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο αφιλόξενο. Τα ήξερα, ήταν όμως ο τελευταίος άνθρωπος από τον οποίο περίμενα να τα ακούσω. Και πόνεσα.

Άλλος για βόλεμα;

2007-02-02T00:49:00.000+02:00

Μάζωξη τριμελούς παρέας σε σπίτι μέλους της με πατέρα μπάτσο. Αράζουμε ήσυχα-ήσυχα (τρόπος του λέγειν) στο σαλόνι, όταν εισβάλλει ο προαναφερθείς μπάτσος, στρογγυλοκάθεται και μας ανοίγει κουβέντα περί επαγγελματικού προσανατολισμού, με την ελπίδα να ταρακουνήσει το αχαΐρευτο βλαστάρι του που στην ώριμη ηλικία των 15 ετών δεν έχει αποφασίσει ακόμα τι θα κάνει στη ζωή του. Με σκυμμένο το κεφάλι ομολογώ χαμηλόφωνα ότι είμαι εξίσου αχαΐρευτος. Με κοιτάει περιφρονητικά και στρέφεται στον τρίτο.
-Δάσκαλος!
Ο μπάτσος παθαίνει ντελίριο.
-Μπράβο παιδί μου! Χαίρομαι που έχεις στόχους για τη ζωή σου! Καλύτερα από όλους μας θα τη βγάλεις! Θα διοριστείς κάπου, θα πάρεις καλά λεφτά, θα βρεις και κανένα καλό τεκνό να παντρευτείς, θα κάνετε και μερικά κουτσούβελα να τα χαίρεστε... Μπράβο!

Σιχάθηκα. Με όλο το σεβασμό για τους δασκάλους και το λειτούργημά τους... σιχάθηκα.

Τι ήταν για μένα αυτές οι γιορτές;

2007-01-08T23:27:00.000+02:00

Αυτό θα πει Παιδεία

2006-12-22T21:41:00.000+02:00

"Δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένετε να ζείτε με όνειρα!"
"Σταματήστε να ονειρεύεστε! Γυρίστε στην πραγματικότητα, καταλάβετε το συμφέρον σας!"
"Δεν υπάρχουν θέλω εδώ. Μόνο πρέπει."

Οδηγίες αντιμετώπισης:

Πάρτε τα "πρέπει" σας στο ένα χέρι.
Ανοίξτε διάπλατα την κωλοτρυπίδα σας με το άλλο.
Χώστε τα "πρέπει" σας στον κώλο σας.

Όχι ρε. Αυτό δεν θα μου το πάρετε που να χτυπιέστε. Μαλάκες.

Μάθημα Ιστορίας

2006-12-20T21:58:00.000+02:00

"Έστω ότι έχω εγώ μια έχθρα με τον Sunflyer, που είμαστε και οι δύο Έλληνες και -το επίθετο που χαρακτηρίζει τους από εδώ καταγόμενους- (εδώ δαγκώθηκα) και για να τον αντιμετωπίσω παίρνω τηλέφωνο έναν Τούρκο, το χειρότερο εχθρό μας και του λέω να έρθει να τον δείρει." (Παράδειγμα για την "βοήθεια" των Περσών προς τους Σπαρτιάτες)
Μπράβο βρε! Τέτοιες ιδέες χρειάζεται η Ελλάδα!

"Ο εμφύλιος πόλεμος είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε ένα λαό και εμείς οι Έλληνες το έχουμε νιώσει στο πετσί μας πολλές φορές."
Ένα παράπονο, λες και μας τον επέβαλλαν!

"Μα είναι δυνατόν να είναι ο ένας Έλληνας Πασοκ και ο άλλος ΝΔ και να πλακώνονται μεταξύ τους, ενώ είναι και οι δύο Έλληνες που είναι το σημαντικότερο;"
Ενώ για τους Γάλλους είναι φυσιολογικό; Τους Άγγλους; Τους Γερμανούς; Τους Ιταλούς; Τους Γιαπωνέζους; Τους Βραζιλιάνους; Μήπως να πηγαίναμε όλοι χέρι-χέρι με τον Ξέρετε-Ποιόν για να ξεμπερδεύουμε;

"Δείτε τι ωραίος θεσμός ήταν η χορηγία στην αρχαΐα Αθήνα! Σάμπως θα της ήταν δύσκολο της Αγγελοπούλου να πει "Κάνω δώρο στην Ελλάδα μια φρεγάτα;"
Ενώ εσύ στη θέση της Αγγελοπούλου θα το έκανες!

"Δεν είναι δυνατόν να λέει κάποιος ότι είναι Έλληνας πολίτης αλλά δεν οφείλει τίποτα στην Ελλάδα! Δηλαδή πού οφείλουμε την ασφάλειά μας, την ελευθερία μας, την ευτυχία μας;
Να η ασφάλεια, να η ελευθερία, να και η ευτυχία (δείτε και αυτό). Γελοίε. Την καλύτερη δουλειά έκανε αυτός εδώ τελικά. Μη μασάς ρε.

Δημοκρατικές διαδικασίες

2006-12-12T20:00:00.000+02:00

"Να κάνουμε συνέλευση!" λέει ενθουσιασμένη η πρόεδρος του τμήματος το πρωί. (Μπράβο κοπέλα μου για τις φοβερές σου ιδέες). "Την έκτη ώρα!"
"Τι λες ρε, να κάνουμε την έκτη ώρα και να χάσουμε Χ;!;! Την έβδομη να κάνουμε, να χάσουμε Ψ!" (Καταλαβαίνετε που πάει το πράγμα).
Συμφωνούμε.
"Λοιπόν παιδιά εγώ σας αφήνω να κάνετε τη συνέλευση μόνοι σας. Θα είμαι στο γραφείο." (Ένα φάσκελο κερασμένο από μένα).
Η καθηγήτρια κλείνει την πόρτα πίσω της. All hell breaks lose.
"Τα θέματά μας για σήμερα..." Γκντουπ! κάνει το μεταλλικό σβηστήρι για τον πίνακα χτυπώντας στον τοίχο.
"Κάντε λίγο ησυχία ρε παιδιά!" Μπαμ! κάνει ένα μισοδιαλυμένο θρανίο. Οι συνήθεις ύποπτοι κοιτάζονται εκστασιασμένοι.
"ΓΑΜΩΤΟ ΜΟΥ!" Μια σειρά ήχων ακούγεται καθώς η ξύλινη επιφάνεια του θρανίου βγαίνει ολόκληρη. Βίδες και πριονίδι πέφτουν στο πάτωμα. Ακουμπάνε το ξύλο πάλι στο θρανίο αμέσως πριν η καθηγήτρια ορμήσει μέσα.
"Παιδιά ακούγεστε μέχρι κάτω, λίγο πιο ήρεμα." Ξαναφεύγει. (Άλλο ένα φάσκελο.) Παίρνουν μια κασετίνα και έναν χάρτη ακουμπισμένο στη γωνία και αρχίζουν να παίζουν μπέιζμπολ. Ένα μέλος του πενταμελούς, από τους συνήθεις υπόπτους, γράφει τα θέματα στον πίνακα.
1,2,3,4,5,6...
7: Συλλογή χρημάτων για το καινούριο μηχανάκι μου
Η παρέα του ορμάει στον πίνακα με πολεμικές κραυγές. Αρχίζουν όλοι μαζί να γράφουν αντίστοιχα "θέματα". Η πρόεδρος νευριασμένη παίρνει το χαρτί με τα θέματα και αποσύρεται με έξι-εφτά άτομα στην έδρα για κλειστή συζήτηση. Ο κολλητός μου με τραβάει από το μανίκι.
"Φεύγουμε τώρα που δεν προσέχουν;"
"Όχι."
"Πάμε να χαζέψουμε από το παράθυρο;"
"Όχι." Πηγαίνω κι εγώ. Η πρόεδρος γράφει τυπικές "αποφάσεις" για κάθε θέμα.
"Στην εκδρομή τι να γράψουμε;"
"Σιγά μην πάμε εκδρομή."
"ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΑΜΕ ΕΚΔΡΟΜΗΗΗΗΗΗΗ;" Η προσοχή προσωρινά αποσπάται από τα παράθυρα και τον πίνακα.
"ΝΑΙΙΙΙΙΙΙ"
"Γράψε ό,τι καταλαβαίνεις." Κάποιος πιάνει μια τσάντα και την πετάει σε κάποιον άλλον. Η σύρραξη γενικεύεται σε δευτερόλεπτα.
"Για τα Χριστούγεννα θα κάνουμε τίποτα;"
"Σιγά μην μας αφήσουν." (Η απαισιοδοξία θα μας φάει.)
"Γράψε εσύ ότι θα κάνουμε και βλέπουμε." Η τσάντα μου προσγειώνεται δίπλα μου. Σπεύδω να τη μαζέψω.
"Αυτά. ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕΕΕΕΕΕ."

Η γενιά μου παραλαμβάνει μια χώρα στα μαύρα της τα χάλια. Πιστεύω βαθύτατα ότι θα καταφέρουμε να την κάνουμε ακόμα χειρότερη.

Ουαί υμίν

2006-12-08T19:31:00.000+02:00

-Παιδιά τα μάθατε; Η Χ., -η αδερφή της Ψ ρε σεις- έκανε έκτρωση τελικά. (Η Ψ είναι συμμαθήτρια, η Χ είναι γύρω στα 25.)
Σοκ στην παρέα. Τους κοιτάω λίγο περίεργα.
"-Όχι ρε σεις..." σπάει τη σιωπή η υπ' αριθμόν ένα χριστιανογκαγκά του σχολείου. Οι υπόλοιποι συμφωνούν. Τους ξανακοιτάω περίεργα.
"-Αν είναι δυνατόν! Τέτοια αμαρτία..." συνεχίζει. Δεν κρατιέμαι.
"-Ε δε μου φαίνεται πια και τόσο φριχτό..." λέω διστακτικά.
Καλύτερα να το βούλωνα. Τα βλέμματα όλων με βάζουν στη θέση μου.
"-Όχι και δεν είναι φριχτό! Είναι φόνος!" φωνάζει σχεδόν με γουρλωμένα μάτια. Οι υπόλοιποι συμφωνούν.
"-Δεν νομίζω ότι είναι ακριβώς φόνος..." (Τώρα που μπήκα στο χωρό θα χορέψω).
"-Είναι ζωντανό πλάσμα, άρα είναι φόνος και χειρότερα! Σκοτώνεις το ίδιο σου το αίμα!" λέει και η φωνή της κάνει ένα δραματικό κρεσέντο. Κοιτάω γύρω μου, οι υπόλοιποι δεν μπορούν να αποφασίσουν αν θα φύγουν από κοντά μου ουρλιάζοντας ή θα με δέσουν και θα με πάνε για εξορκισμό.
"-Δεν είπα ότι δεν είναι άσχημο! Απλά νομίζω ότι υπερβάλλετε λίγο" υποχωρώ μερικώς. Με στραβοκοιτάει. Συνεχίζουμε με την αφήγηση της ιστορίας.
"-Είναι η δεύτερη φορά που το κάνει. (Μεγαλύτερο σοκ. Εδώ που τα λέμε η Χ δεν είναι αγία, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.) Αυτή τη φορά βασικά είχε και επιπλοκές στην εγκυμοσύνη, ήταν σε κώμα όταν έκανε την έκτρωση." Διακόπτω, νομίζοντας ότι δικαιώθηκα.
"-Τώρα δηλαδή τι θα μου πείτε; Αφού κινδύνευε!" Ξαναγουρλώνει τα μάτια.
"-Είναι φόνος!"
"-Ρε παιδί μου αφού λέμε ότι είχε πέσει σε κώμα! Θα πέθαινε ούτως ή άλλως το παιδί, έπρεπε να πεθάνει και αυτή;"
"-ΝΑΙ! Έχει σκοτώσει δύο παιδιά, ζωντανή βρωμίζει τον τόπο! Να πέθαινε!"
Δεν ξαναμίλησα.

Εξυπνάδες 2

2006-11-13T15:55:00.000+02:00

-Πρέπει πάντα να απαντάμε στα μηνύματα του Θεού.
-Φτου σου γαμώτο, δεν έχω κάρτα.

Μουσικής συνέχεια

2006-11-03T20:10:00.000+02:00

Συνεχίζοντας εν μέρει παλιότερο ποστ, παραθέτω διάλογο μεταξύ συμμαθήτριας και εμού.
-Αχ τέλειο δεν είναι; (Το "Δεν είναι τώρα πια εδώ" του Πλούταρχου)
-Όχι.
-Δεν σου αρέσει; (Ποταπό σκουλήκι!!!)
-Όχι.
-Ποιο σου αρέσει τότε;
-Κανένα που να αρέσει σε σένα πάντως. (Χάνουν το χρώμα τους με αυτή την ατάκα.)
-Τι εννοείς, τι ακούς δηλαδή; Εγώ ακούω Νίνο και τέτοια. (Για όποιον δεν κατάλαβε, δεν υπάρχει άλλη μουσική.)
-Ξένα. (μονολεκτικά)
-Τι είδους ξένα;
-(Ωχ δεν το γλίτωσα) Ροκ και μέταλ. (Εγγυημένα δεν θα ρωτήσει περισσότερα.)
-Και ελληνικά δεν ακούς καθόλου;
-Ακούω. Ξύλινα Σπαθιά (ύφος απορίας), Κίτρινα Ποδήλατα (περισσότερο), Αλκίνοο (εεεε;), Κότσιρα...
-Κότσιρα ακούω κι εγώ!
-(Μάλλον όχι τα ίδια τραγούδια) Μάλιστα.
-Και δηλαδή αλήθεια, δε σου αρέσει ο Πλούταρχος;
-Όχι.
-Ούτε η Βίσση;
-Όχι.
-Ούτε ο Νίνο;
-Όχι.
-Ούτε η Βανδή; Η Κοκκίνου; Ο Κιάμος; Ο Βέρτης; Ο Πετρέλης;
-Όχι.
-... (Ύφος μα-ακόμα-κυκλοφορούν-τέτοιοι-απολίτιστοι;)

Εξυπνάδες

2006-10-31T20:29:00.000+02:00

-Μαμάάάά θέλω τη μπάλα μου!
-Μια βρεγμένη σανίδα θες αλλά τέσπα.

(συνεχίζεται)

Blogme

2006-10-28T19:36:00.000+03:00

Ντροπή και αίσχος. Για άλλη μια φορά ντρέπομαι πραγματικά για το γελοίο κράτος μας. Πρωτοφανής παγκοσμίως περίπτωση λογοκρισίας αλλά και ηλιθιότητας.
Για αρχή διαβάστε εδώ και εδώ.

Περί καταλήψεων

2006-10-23T19:22:00.000+03:00

Πετάμε καρέκλες και θρανία στις πόρτες. Κρεμάμε πανό στα κάγκελα. Φωνάζουμε συνθήματα. Γενικώς ακουγόμαστε. Κατά τη γνώμη μου δικαιολογημένα. Κατά τη γνώμη σας ίσως όχι. Δίκαια ή άδικα όμως, πολύ φοβάμαι ότι είμαστε καταδικασμένοι να αποτύχουμε, διότι απλούστατα σε μεγάλο βαθμό δεν έχουμε συναίσθηση του τι κάνουμε. "Έχουμε κατάληψη" αγαπητοί συμμαθητές, δεν σημαίνει "πάμε για καφέ". Η "κατάληψη", σε αντίθεση με την "παρέλαση" ή τη "γιορτή" δεν είναι κάτι που απλά συμβαίνει για να χάσουμε μάθημα. Η "παρέλαση" και η "γιορτή" είναι μερικοί καθηγητές και μερικοί μαθητές. Η "κατάληψη" είναι οι μαθητές. Όλοι οι μαθητές. Το "τι ένας παραπάνω, τι ένας παρακάτω" δεν είναι δικαιολογία. Όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά, είμαστε η κατάληψη. Γι' αυτό, όταν αναγκάζετε τα ελάχιστα σοβαρά άτομα να ξελαρυγγιάζονται στη Γενική Συνέλευση διότι συζητάτε σε πιο κλαμπάκι θα πάτε απόψε, σκεφτείτε ότι αυτά τα άτομα απόψε θα ξενυχτήσουν στο σχολείο. Και την ώρα της ψηφοφορίας, σκεφτείτε λίγο πριν σηκώσετε το κουλό σας για να ψηφίσετε "υπέρ". Αλλιώς δε λέει.

Φιλοζωία

2006-10-20T00:43:00.000+03:00

Πάλι έριξαν φόλα στο σκυλί μου. Για τρίτη φορά. Ευτυχώς έχει γερό στομάχι... Γέμισε το σπίτι εμετούς αλλά χαλάλι του. Γαμώ ότι έχεις και δεν έχεις πόσο μαλάκας μπορείς να είσαι; Αν είχα αποδείξεις θα σε έχωνα στο τελευταίο κελί του ελικοδρομίου Κορυδαλλού, έλα όμως που δεν έχω! Άμα σε πιάσω όμως... Αααααχ άμα σε πιάσω...

Στο τηλέφωνο φοβάμαι να σε πάρω να σου πω πόσο μόνος νιώθω

2006-10-18T17:03:00.000+03:00

Με αγαπάς και με νοιάζεσαι όσο αγαπάω και νοιάζομαι εγώ εσένα. Το ξέρω και χαίρομαι γι' αυτό. Έχουμε όμως μια σημαντική διαφορά: εσύ για μένα είσαι πάντα πρώτη, ενώ εγώ για σένα είμαι πάντα δεύτερος. Πάντα κάποιος μπαίνει μπροστά μου, άλλοτε η κολλητή σου, άλλοτε το αγόρι σου, άλλοτε κάτι θα βρεθεί. Εσύ έχεις βρει κάποιον/α που να μπορείς να εμπιστευτείς και να βλέπεστε κάθε μέρα. Λογικό είναι να μπαίνει μπροστά από εμένα που με παίρνεις τηλέφωνο όόόταν βρεις κενό από τα φροντιστήρια και πολύ καλά κάνεις εννοείται. (Σου έχω πει πόσο μου λείπεις;) Έχεις βρει αγόρι, τον βάζεις συχνά πάνω από οποιονδήποτε άλλο. Καλά κάνεις και πάλι. Κι εγώ αν είχα κοπέλα ίσως να την έβαζα πιο πάνω. Όταν και αν βρω και μάθω θα σου πω. Εν τέλει δε φταις εσύ. Εγώ φταίω που είμαι εξαρτημένος από σένα, χειρότερα και από το Νικηφόρο του 50-50 με την κόρη του. Σου ζητώ συγγνώμη...

Σπασμένο καράβι

2006-10-17T02:40:00.000+03:00

...να 'μαι πέρα βαθιά
έτσι να 'μαι
με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά
να κοιμάμαι

Να 'ν' αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική
γύρω γύρω
με κουφάρι γυρτό και με πλώρη εκεί
που θα γείρω

Να 'ν' η θάλασσα άψυχη και τα ψάρια νεκρά
έτσι να 'ναι
και τα βράχια κατάπληκτα και τ' αστέρια μακριά
να κοιτάνε

Δίχως χτύπο οι ώρες και οι μέρες θλιβές
δίχως χάρη
κι έτσι κούφιο κι ακίνητο μες σε νύχτες βουβές
το φεγγάρι

Έτσι να 'μαι καράβι γκρεμισμένο νεκρό
έτσι να 'μαι
σ' αμμουδιά πεθαμένη και κούφιο νερό
να κοιμάμαι...

Ήμουν κι εγώ ένα μικρό καράβι. Μου δώσανε ένα χάρτη και μια πυξίδα και με στείλανε στο καλό. Ήξερα που ήθελα να πάω και το δρόμο. Η πυξίδα όμως άρχισε να παρεκκλίνει. Άρχισα να κάνω περίεργους κύκλους, χωρίς νόημα. Μέχρι να το καταλάβω, και πριν προλάβω να αντιδράσω, ένα κύμα με έλουσε ολόκληρο και παρέσυρε και την πυξίδα και το χάρτη. Δεν θυμάμαι πια που ήθελα να πάω. Δεν ξέρω πια που θέλω να πάω. Στέκομαι μεσοπέλαγα και σκέφτομαι.
Και ο χρόνος με πιέζει...

Free Market

2006-10-11T20:46:00.000+03:00

Γυρνώντας από το μάθημα πείνασα. Μακάρι να είχαμε ακόμα Everest. Ή Γρηγόρη, ή Pizza Hut, ή Roma Pizza... The list goes on and on. Βλέπετε εμείς εδώ επιμένουμε παραδοσιακά και τοπικά. Γι' αυτό όποτε πάει να ανοίξει μαγαζί αλυσίδας (φτου φτου ντιντήδες της πρωτεύουσας, που θα έλεγαν και στο Καφέ της Χαράς) ή εστιατόριο που να τολμά να περιφρονεί εκλεκτά εδέσματα όπως κοκορέτσια και σπληνάντερα, το κλείνουμε και ανοίγουμε στη θέση του μια καφετέρια. Σίγουρα πράγματα. Εκτός αν αυτό βάζει catchy διαφημίσεις την την ώρα του Fame Story.
Υ.Γ.: Για να εξηγούμαστε, θα έβρισκα να φάω, είπαμε. Αλλά το νόημα του post παραμένει.

Απορίες

2006-10-10T18:30:00.000+03:00

Σοβαρή (νομίζω), δικιά μου

Γιατί οι καθηγητές ντρέπονται να χρησιμοποιήσουν τη λέξη σεξ; Ενώ δεν ντρέπονται να χρησιμοποιήσουν άλλες λέξεις με την ίδια έννοια (ερωτική πράξη) ή παράγωγά της (σεξουαλική πράξη) ή συνδυασμούς (έρωτας με τη σεξουαλική έννοια) και γενικώς αμέτρητες πιθανές εκφράσεις για να μιλήσουν γι' αυτό (το φέρνει η κουβέντα συνέχεια, ένα περίεργο πράγμα βρε παιδί μου) ποτέ μα ποτέ δεν το λένε έτσι απλά.

Λιγότερο σοβαρή, του μικρού

(Κοιτάζοντας το χάρτη)
-Πού είναι η Ντήνος;
-Ε;
-Το νησί, η Ντήνος, που είναι;
-Τήνο το λένε το νησί, να το.
-Μα δε λέμε πήγε διακοπές "στη(ν Τ)ήνο";
-...

Τι μάθαμε στο σχολείο

2006-10-05T20:16:00.000+03:00

Κακοί πειρατές μπορούν να κλέβουν ασύρματα τη σύνδεσή μας στο Ίντερνετ και να τηλεφωνούν χρεώνοντας το λογαριασμό μας. (Μαμάάάάάάάάά!)
Είμαστε λαός της ήσσονος προσπάθειας. (=Το κεντρικό σημείο πεντάλεπτης υστερίας καθηγητή επειδή δεν είχαμε γράψει τις εκφωνήσεις των ασκήσεων στα τετράδια.)
Να σημειώνουμε τις ασκήσεις κάπου άσχετα και μετά να κάνουμε παραψυχικό brainstorming για να μαντέψουμε από ποιά σελίδα είναι. (Καθηγητής που εκνευρίστηκε από κάποιους που μιλούσανε, διέκοψε το μάθημα, μας έδωσε ασκήσεις με τον προαναφερθέντα τρόπο και την υπόλοιπη ώρα μας κράταγε μούτρα.)
Ότι τα δύο καινούρια φυσικά μεγέθη που μάθαμε θα μας ταλαιπωρήσουν πολύ στο Λύκειο. (Συμμαθήτρια: Περισσότερο από εσένα;)
1) Ο Νεοέλλ(λλλ)ηνας είναι παθολογικά προσκολ(λλλ)ημένος στη μαμά του
2)Όλες (ανεξαιρέτως) οι σχέσεις είναι προορισμένες να καταρρεύσουν.
3)Η σύγχρονη κοινων(ννν)(ννν)(ννν)ία είναι καταδικασμένη λόγω της διάλυσης των οικογενειακών δεσμών.
(Καθηγητής προσφάτως χωρισμένος, καμένος από την πεθερά του ή τη μάνα του.)
Ότι πρέπει να ξεχάσουμε όλα τα αγγλικά που ξέραμε, ώστε η καθηγήτρια να μας διδάξει τη δικιά της, ριζικά ανανεωμένη διάλεκτο.
Ότι η Φυσική Κατεύθυνσης της Γ' Λυκείου μπορεί να διακόπτεται κατά βούλησην, ενώ τα δικά μας Αρχαία απαιτούν πλήρη συγκέντρωση. (Αντίδραση φιλολόγου που προσπάθησαν να τη σηκώσουν από αίθουσα του ισογείου για να μπει τμήμα με ένα παιδί με σπασμένο πόδι).
Ότι η Αμαλ(λλλ)ία μιλάει φυσιολογικά. (Δεν εξηγείται αλλιώς.)

Και είμαστε ακόμα στην αρχή...

Φτου σας

2006-09-24T17:56:00.000+03:00

Ίχνος ντροπής δεν έχουν τελικά οι πολιτικοί. Φτου και ξανά φτου. Πήγα σε ένα μνημόσυνο σήμερα και έφριξα. Παρέστη σύσσωμος ο τοπικός πολιτικός κόσμος (υποψήφιοι νομάρχες, δήμαρχοι και σύμβουλοι). Όλοι με το ίδιο ψεύτικο θλιμμένο ύφος, που άλλαζε βέβαια σε εξίσου ψεύτικο χαμόγελο για να χαιρετήσουν. Έχουν αρκετές άλλες ευκαιρίες για ψηφοθηρία, δεν μπορούν να σεβαστούν τίποτα πια; Και όχι μόνο αυτοί, αλλά και όλοι οι συγγενείς τους, με τη χειραψία ξεκίναγαν τον ηχογραφημένο λόγο. Έλεος... Φτου και ξανά φτού σας.
Υ.Γ.:Κωλοΐωση...

Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο

2006-09-18T20:22:00.000+03:00

Το Λύκειο χρειάστηκε μόλις μία βδομάδα για να επιτελέσει το σκοπό του: να μου αφαιρέσει κάθε ίχνος δημιουργικότητας και φαντασίας. Όλο γράφω και σβήνω posts και κανένα δε μου βγαίνει. Για να δούμε μήπως αυτό θα είναι και το τυχερό.
Συμμαθητές: Είμαι ο μόνος που χωρίστηκα από την παρέα μου από πέρυσι. Δεν πρέπει να τους έλειψα και πολύ, αλλά τέσπα. Κατά τα άλλα νορμάλ πράγματα. Κανα-δυο αξιόλογα άτομα, ως εκεί.
Καθηγητές: Κανα-δυο αξιόλογοι κι εκεί (μαθηματικός 1, χημικός). Κανα-δυο που δε θέλω να τους βλέπω στα μάτια μου (θεολόγος [γυναίκα], μαθηματικός 2, διευθυντής). Οι περισσότεροι ένας απέραντος βούρκος μετριότητας.
Κτήριο: Τρία ωραιότατα εργαστήρια φυσικοχημείας. Ενάμιση διαλυμένο εργαστήριο πληροφορικής αγορασμένο την προηγούμενη δεκαετία. Πολύ στριμωγμένο. Το καπνιστήριο ευτυχώς σε σημείο που δεν ενοχλεί.

Γενικές παρατηρήσεις:
1) Είμαστε από τους ελάχιστους που έχουμε πάρει (σχεδόν) όλα τα βιβλία και κάνουμε ήδη εφτάωρα.
2)Αυτή τη βδομάδα θα γράψουμε σε όλα τα "σημαντικά" μαθήματα "διαγνωστικά τεστ", για να εξετάσουν την πορεία μας. Πούτσες ταραμοσαλάτα.
3)Σήμερα υπήρχε μόνο ένα μάθημα το οποίο δεν περίμενα με τρόμο (Χημεία). Αύριο δεν υπάρχει κανένα. Fuck.
4)Τα ρολόγια έχουν κολλήσει. Με UHU Stick ("γερά κολλάει, UHU Stick γιατί σου πάει" που έλεγε και εκνευριστικό πιτσιρίκι στην τηλεόραση).

Ούτε αυτό το ποστ ήταν δημιουργικό. Καλύτερο από τα άλλα πάντως.

Απαγορευμένες ευχές

2006-09-10T01:48:00.000+03:00

Θα πέσει κράξιμο σε:

Όποιον αφήσει comment με "καλό χε***να". Για όνομα του Θεού/Αλλάχ/Βραχμαπούτρα/Anonymous, ακόμα στο Σεπτέμβριο είμαστε. Ούτε ψιχάλα δεν έχουμε δει. Έλεος.
Ούτε "τα κεφάλια μέσα" να μην πει κανείς. Θέλουν δε θέλουν, θα μπουν από μόνα τους. Μην τα ζαλίζετε.
Εννοείται ΌΧΙ "καλή σχολική χρονιά". Κακή, ψυχρή κι ανάποδη θα είναι. Ας μην κοροϊδευόμαστε.

Κάθισα πριν λίγο και διάβασα κάμποσα παλιά post μου. Έτσι δηλαδή, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Δεν μπορώ και δε θέλω να πάω για ύπνο. Στη σκέψη και μόνο του σχολείου βγάζω κι άλλα σπυράκια. Δε θέλωωωωω. Πολύ γρήγορα πέρασε αυτό το καλοκαίρι. Άντε πάλι ρουτίνα τώρα...

Ο Μέρφι ήταν αισιόδοξος

2006-09-06T20:00:00.000+03:00

"Όταν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει", ή αλλιώς Νόμος του Μέρφι. Σήμερα θα ασχοληθούμε με μια δευτερεύουσα διάταξή του: "όταν κάτι πάει καλά, είναι για να κάνει την κατάσταση χειρότερη".
Σήμερα το πρωί, ο πατέρας μου χρειάστηκε να πάει στο ταχυδρομείο. Ξεκίνησε δοκιμαστικά από το μεγάλο, όπου... βρήκε παρκάρισμα! Μέχρι να φτάσει εκεί όμως, το δεκαπεντάχρονο πλέον αυτοκίνητό μας είχε κατά την προσφιλή του συνήθεια αδειάσει το ψυγείο. Μπαίνοντας στο ταχυδρομείο, τον ενημερώνουν ότι έχει κλείσει ως προς την εξυπηρέτηση του κοινού και λειτουργεί μόνο ως αποθήκη. Βγαίνοντας (και σιχτιρίζοντας) διακρίνει (τι ευτυχία) μια βρύση στο απέναντι πεζοδρόμιο. Παίρνει ένα μπουκάλι, το γεμίζει νερό, ανοίγει το καπάκι του ψυγείου για να το γεμίσει και καίει όλο το δεξί του χέρι από το καυτό νερό...
Το απόγευμα αγγαρεύει φυσικά εμένα να πάω στο ταχυδρομείο. Μπαίνοντας παρατηρώ αμέσως δύο πράγματα:
1) Η ξινή έλειπε.
2)Η ουρά αποτελούνταν από ένα μόνο άτομο.
Πλησιάζοντας τα γκισέ, ανακάλυψα με φρίκη ότι ένας γέρος συζητούσε τα οικογενειακά του με μία εκ των υπαλλήλων. Όταν ο γέρος αποχώρησε (μετά από ένα σεβαστό χρονικό διάστημα), απορροφήθηκαν σε βαθιά ανάλυση των όσων είπε. Έφυγα ευχόμενος να πετυχαίνω την ξινή στο μέλλον.
Υ.Γ.: ~~Και το RAM που αγόρασα γυρίζοντας για τους 2 μήνες δωρεάν σύνδεση δεν είχε μέσα κουπόνι! @@ ριγανάτα!~~Τελικά το βρήκα το κουπόνι. Όπως συνηθίζω να λέω αυτές τις μέρες: Είμαι κι εγώ πολύ μαλάκας ρε γαμώτο... :(

Στα μαγαζιά της Αθήνας δουλεύουν ξένοι!

2006-08-30T20:16:00.000+03:00

Μάλλον είμαι πιο βλάχος από ότι θέλω να παραδεχτώ, αλλά τώρα το παρατήρησα και μου έκανε εντύπωση. Όχι όπως εδώ που για να σε προσλάβουν για οτιδήποτε (εκτός από καθαρίστρια) θέλουν πιστοποιητικό καθαρού ελληνικού αίματος μέχρι 10 γενιές πίσω.

Δε ζητάω πολλά...

2006-08-29T01:42:00.000+03:00

Μόνο να βρίσκομαι σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της γήινης επιφάνειας, εκτός από τα λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα που καλύπτει αυτή η πόλη. Μόνο αυτό.

Είναι τόσο δύσκολο πια;

Χωρίς εσένα, η ζωή θα είναι...

2006-08-23T04:02:00.000+03:00

Ένα βαρετό σερφάρισμα στο Internet (σαφώς)
Αποχαύνωση στον καναπέ (εννοείται)
Ζαμπόν δίχως λιπαρά
Περιοδικά και λόγια ντεκαφεϊνέ (βαθύτερο νόημα)
Πρωινό ξύπνημα χωρίς ενδιαφέρον (απολύτως κανένα)
Πράξεις υποκινούμενες μόνο από συμφέρον (αποκλειστικά)
Light αισθήματα και δημόσιες σχέσεις (στην κηδεία παρευρέθηκαν τοπικοί παράγοντες... ψεύτικοι όπως πάντα...)
Ειδύλλια του κώλου και υποσχέσεις
Ξενέρωτα ανέκδοτα και γέλια με προσπάθεια (καθημερινά)
Re-union party, καλλιστεία, bazzar
Συχνές επισκέψεις στο super market
Σακούλες γεμάτες με αυταπάτες (όχι ακόμα ακριβώς έτσι)
Βιταμίνες και τζιν σενγκ
Φιλοσοφία του Ζεν

(Γιατί όταν λείπεις εσύ...)
Μια χύμα κατάσταση...
Μια ηλίθια παράσταση...
Ένα reality show...

(Γι' αυτό...)
Δεν έχω τίποτα άλλο να πω...
Ένα μεγάλο κενό...
Ένα μηδενικό χωρίς εσένα...

(Ευσταθία, για όσους δεν ξέρουν. Αφιερώνω το τραγούδι σε πολλούς και σε πολλά.)
Κοιτάω από το παράθυρο. Βγαίνω στο μπαλκόνι. Ξαναμπαίνω μέσα. Ανοίγω τον υπολογιστή. Μηχανικό, απελπισμένο ψάξιμο. Κάτι να ασχοληθώ. Κάποιος να μιλήσω. Πιάνω το κινητό. Διαβάζω τα SMS. Μαχαίρι πρώτο. Μαχαίρι δεύτερο. Μαχαίρι τρίτο. Παρατάω το κινητό, σαν να με έκαψε.
(Ένα μεγάλο κενό...)
Σηκώνομαι. Κοιτάω γύρω μου και βλέπω μια φυλακή. Ξανακάθομαι, πιο απελπισμένος από πρώτα.
(Το κενό μεγαλώνει...)
Ψάχνω έναν τρόπο να κλείσω το ποστ. Γράφω-σβήνω, γράφω-σβήνω. Δεν πειράζει. Ας μην το κλείσω. Πειράζει;

Καρκίνος

2006-08-21T17:36:00.000+03:00

Κάπου στα σαράντα της. Και έδειχνε πιο νέα. Πάρα πολύ καλός άνθρωπος. Πολύ δραστήρια. Της καρφώθηκε να πάρει το Proficiency που δεν πήρε όταν έπρεπε, και ξεκίνησε φροντιστήριο. Να μάθει Γερμανικά, και το έκανε. Δουλεύοντας οχτάωρο, με τρία παιδιά. Δε λύγισε. Δεν κουράστηκε. Δεν βαρέθηκε. Ως το τέλος δεν τα παράτησε. Πάντα χαμογελαστή και ευγενική, για όλα...
Ύπουλο πράγμα ο καρκίνος. Ξαφνικός. Δεν κάνει διακρίσεις. Χτυπάει παντού.

-Τι κάνει η μάνα σου;
-Καλύτερα, είναι πολύ αισιόδοξη.
Ως το τέλος αισιόδοξη...

Την είδα πριν λίγο καιρό στο δρόμο. Εμφανώς ταλαιπωρημένη και κουρασμένη, πάντα χαμογελαστή.

Μέχρι σήμερα το πρωί.

-Σου έχω πολύ δυσάρεστα νέα...
-Ό-ο...όχι...

Αντίο. Θα μας λείψεις.

Cinderella

2006-08-18T01:46:00.000+03:00

Cinderella-HeartBreak Station

Waiting at the station
Tears filling up my eyes
Sometimes the pain you hide
Burns like a fire inside
Look out my window
Sometimes its hard to see
The things you want in life
Come and go so easily

She took the last train out of my heart ooo, ooo
She took the last train
And now I think Ill make a brand new start
She took the last train out of my heart

Watching the days go by
Thinking bout the plans we made
The days turn into years
Funny how they fade away
Sometimes I think of those days
Sometimes I just hide away
Waiting on that 9:20 train
Waiting on a memory

She took the last train out of my heart ooo, ooo
She took the last train
And now I think Ill make a brand new start
She took the last train out of my heart

My ladys on the fly and shes never coming back
My love is like a steam train rolling down the tracks yea, yea

She took the last train out of my heart ooo, ooo
She took the last train
And now I think Ill make a brand new start
She took the last train out of my heart

She took the last train ooo, out of my heart
She took the last train
And now I think Ill make a new start
Last train out of my heart

Fans των Cinderella υπαρχουν??
Αυτο το κομματι με εχει σημαδεψει προσωπικα!

Σκέψεις παιδιών...

2006-08-16T22:50:00.000+03:00

Χτες πήγαμε στο χωριό του πατέρα μου. Δεκαπενταύγουστος χωρίς κινητό, Ίντερνετ και με καλή παρέα (τα πεντάχρονα ξαδέρφια μου). Τέσπα, με στείλανε βόλτα με τα μικρά, να τα πάω στην παιδική χαρά. Στο δρόμο, ρωτάει ο μικρός:
-Sunflyer, τον βρήκανε τον Άλεξ;
Παραλίγο να μου φύγει ο σκύλος.
-Πού έμαθες εσύ παιδί μου για τον Άλεξ;
-Το άκουσα στην τηλεόραση.
Σοκ.
-Ε... Όχι, δεν τον βρήκανε.
-Α... (Με απογοήτευση.) Έχω μεγάλη αγωνία αν θα τον βρούνε.
-Και για πες μου, τι ακριβώς ξέρεις εσύ για τον Άλεξ;
-Ήθελε να πάει κάπου και τον πιάσανε κάτι συμμαθητές του που ήτανε παλιόπαιδα και τον χτυπήσανε πολύ και τον σκοτώσανε.
-...
-Αυτούς που τον σκοτώσανε, τι θα τους κάνουν;
-Θα τους βάλουν στη φυλακή.
-Α... (Με απογοήτευση). Κανονικά πρέπει να τους σκοτώσουν. Ήταν πάρα πολύ κακό αυτό που κάνανε.
-Ναι, ίσως, αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι πολύ κακό δεν τον σκοτώνουν, τον βάζουν όμως φυλακή, μπορεί και για όλη του τη ζωή.
-Θα έπρεπε να τον σκοτώνουν όμως, ε;
-Ίσως...
Τι ακριβώς κατάλαβε από όσα είπαμε, δεν μπορώ να το ξέρω...

Αγαπητοί κ.κ. δημοσιογράφοι...

Σκατά στα μούτρα σας.

ΕΛ(ληνική)ΤΑ(λαιπωρία)

2006-08-13T00:16:00.000+03:00

Υπάρχουν δύο ταχυδρομεία εδώ. Το ένα, το μεγαλύτερο, τα απογεύματα κλείνει. Το δεύτερο, μια ποντικότρυπα, λειτουργεί με μειωμένο προσωπικό (2 υπαλλήλους): μία συμπαθητική (σχετικά πάντα) και μια ξινή. 3 φορές έχω στηθεί στην ουρά (μίνιμουμ μισή ώρα) και πάντα πέφτω στην ξινή. Τι γκαντεμιά κι αυτή...
Χτες λοιπόν με έστειλαν να πληρώσω δύο λογαριασμούς. Πριν ακόμα τελειώσει με τον προηγούμενο, μου κάνει νόημα μουγκρίζοντας (έλα κι εσύ να τελειώνω να πάω για καφέ). Πάω εγώ μπροστά της.
-Λογαριασμούς ΔΕΗ-ΟΤΕ πληρώνουμε εδώ, έτσι; (Δεν ήταν σίγουροι οι δικοί μου και μου είπαν να ρωτήσω)
-Αν δεν έχει λήξει. Έχει λήξει;
-Που θέλετε να ξέρω, δικός μου είναι; (Χαμογελώντας ελαφρώς πικρά)(Εντάξει, δεν έφταιγε αυτή εδώ... αλλά δε μου είπαν, δεν ασχολήθηκα)
Μουγκρίζει και τους παίρνει.
-Το ξέρεις ότι παίρνω και κάτι επιπλέον, έτσι;
-Ναι (Αυτό μας μάρανε τώρα! Τέλειωνε, θέλω κι εγώ να πάω για καφέ)
Κάνει τη διαδικασία. Ήταν η τελευταία απόδειξη στο βιβλίο, δυο ώρες να βγάλει το επόμενο. Μου δίνει τις αποδείξεις, λέει το ποσό. Πληρώνω.
-Ευχαριστώ (προσπάθεια για χαμόγελο)
Μουγκρίζει.